Het begint…
Ik dacht dat ik respijt had tot op de kleuterschool. Respijt tot de kleine pruts zo bijna 3 zou zijn. Ik hoopte nog op even uitstel. Maar het is al zover. Het kind is 15 maand en in het heen-en-weerboekje van de creche stond er: “Vrijdag vieren we carnaval in de creche. M mag verkleed komen als het kan.”
Mijn eerste reactie was een emokip-reactie: “Snif, mijn kleine meid wordt zo snel groot!” Mijn tweede reactie vlak daarna was: “Wat ga ik dat kind begot aantrekken?” vrijwel onmiddellijk gevolgd door de derde reactie: “WHY? Ik dacht dat ik nog een dik jaar tijd had!”
Serieus, ze beginnen er vroeg aan met allemaal die thema’s tegenwoordig. Kerstversiering doet iedereen wel, maar in februari hing de creche vol hartjes, nu dus carnaval en halloween zal dan ook wel gevierd worden. Dus ze mag meerdere keren per jaar verkleed naar de creche.
Maar zelfs de meest standaard verkleedkleren beginnen vanaf een maatje 2 jaar, en mijn gemiddeld 15-maandertje past daar dus van geen kanten in, het kind verzuipt erin.
Dus verkleden. Van een 1-jarige. Ik zal maar eens zoeken zeker?
Gelukkige eerste verjaardag Manon!
Precies 1 jaar geleden zaten mama en papa uitgeput in de materniteit, een klein prutske naast ons in een plastic wiegje, in het rond starend met toen nog donkerblauwe ogen die enkel lichtvlekken konden zien.
Vandaag hebben we haar eerste verjaardag gevierd. Het is allemaal zo snel gegaan! Intussen brabbelt ze, knabbelt ze, stapt ze zelfs flink als je haar aan beide handjes goed vasthoudt. Elke dag merk ik wel iets nieuws en ze baant vastberaden een wegje in deze wereld.
Dat eerste jaar, daar hoort een feestje bij natuurlijk!
Vorige zaterdag vierden we met mammie en pappie, meter Sasa en haar gezin en peter Koen met zijn gezin. Oma en opa waren er niet bij: opa was te ziek maar zij komen volgende zaterdag langs om hun enige kleinkind met cadeautjes te overladen!
Kleine Manon vond de aandacht leuk, de taart niet lekker maar de cadeautjes een fijne verrassing:
Gelukkige verjaardag, kleine meid.
En dat stopt niet met groeien!
Zo’n kindje, dat groeit nogal! En dat ontwikkelt aan een tempo! Jongens toch!
Dus ja, hier komt een postje van wat ik de voorbije paar weken aan nieuwe gedragingen, kunstjes en andere dingen heb opgemerkt bij de baby!
Gebarentaal. Wijzen, handje schudden, zwaaien, plots zijn er allemaal die extra gebaartjes met al dan niet een gebrabbelde klank erbij, maar madam weet hoe zich uit te drukken en zich verstaanbaar te maken, ook heel boze gevoelens kan ze duidelijk overbrengen wanneer ze zo hard gilt en haar vuistjes balt. Daar heeft mama dan geen oren naar, de rest wil ik maar al te graag ontdekken.
Grove motorische ontwikkeling. Kruipen gaat intussen als een sneltrein, de bumbo seat vormt geen obstakel of beperking meer: mam’s rug is gedraaid en hup we zijn al op ontdekking doorheen de huiskamer. Als mama terug tevoorschijn komt probeert ze glijdend en schaterend weg te komen, een extra excuus voor mama om even later met baby schaterend over het tapijt te rollen. Het opstapje naar de keuken is een makkie in beide richtingen, hoewel dat toch behoorlijk hoog is. Ze trekt zich overal aan recht en sinds kort kan ze dan ook opnieuw gaan zitten zonder te vallen. En wanneer ze rechtstaat en naar de andere kant van tafel/park/watdanook wilt, dan schuifelt ze er naartoe, voetje voor voetje. Wanneer mama haar stevig vasthoudt kan ze ook een paar stapjes vooruit zetten, tot haar eigen grote verbazing!
Fijne motorische ontwikkeling. Het kleinste kruimeltje op de grond, zo piepklein dat je het amper ziet liggen, maar zij moet het hebben! Met duim en wijsvinger plukt ze eindeloos geduldig tot ze het te pakken heeft. Dan moet mama snel zijn, want anders wordt het met een tevreden zucht in 1 beweging in de mond gestopt! Een wieltje of iets metaal moet tot in de puntjes met een fijn vingertje afgetast en onderzocht, en als het even kan ook met de nagel bestudeerd *krabkrab*.
Woordjes. Mama, Papa, dada, ata, husj, huh! De eerste 3 zijn duidelijk, de laatste 3 zijn voor haar ook duidelijk, voor ons minder. Met ata! worden dingen aangewezen, dus ik vermoed een “wasda”. husj! is voor het onderzoeken van iets wat ze nog niet kent. De huh! uitroep lijkt op een herkennende en tevreden reactie in de vorm van “ziedanu”!
Sommige andere woordjes kent ze maar al te goed. De “nee” wordt al driftig in het rond gestrooid, de “ja” uiterst spaarzaam gebruikt. Mama en papa moeten op hun tellen passen. Ze weet wanneer we het over haar hebben, zelfs zonder haar naam te noemen, en sleutelwoorden als eten, flesje, melk, pap, fruit, patatjes, koek moeten soms haast geluidloos uitgesproken worden om niet overvallen te worden door een zeer enthousiaste baby!
Logische redeneringen. Om op latere leeftijd problemen te vermijden worden nu al duidelijke grenzen gesteld: een paar duidelijk afgebakende fysieke grenzen waar ze misschien makkelijk langs kan als ze wil, maar nu al leert dat het niet mag. De kachel bijvoorbeeld. De huiskamervloer is in parket, maar het stuk rondom de houtkachel is met tegels die iets hoger gelegd zijn. De tegeltjes zijn ronduit off-limits. Toch probeert ze af en toe, aftasten waar de grens precies ligt, een heel strikte lijn van mama en papa. Ze besloot om toch maar na te geen of er geen uitzonderingen waren op de regel. Haar speelgoed op de steentjes gooien bijvoorbeeld, toch het perfecte excuus om erop te mogen? Fout geredeneerd, en een verbouwereerde baby bevond zich 5 seconden later achter de tralies van het park.
woordenloze communicatie
De kleine meid wordt groot. Nog niet zo groot dat ze begint te spreken, hoewel uitroepen als “dada”, “mamama”, “papa”, “ata” en wo wel regelmatig gebruikt worden zijn ze willekeurige aanduidingen wanneer ze de aandacht wil trekken.
Maar ze begint goed te worden in woordenloze communicatie, en vandaag kreeg ik daar opnieuw een paar fijne staaltjes van!
– wijzen om de aandacht op iets te trekken, meestal vergezeld van de uitroep “ata!”
– dingen wegduwen wanneer die niet gewenst zijn, in extreme omstandigheden zelfs uitzonderlijk vergezeld van “nenenene”
– wanneer ze genoeg gegeten heeft het handje uitsteken en er heen en weer mee zwaaien
– dan voor zichzelf applaudisseren zoals wij doen wanneer ze flink haar bordje heeft leeggegeten om aan te duiden dat ze echt wel gedaan heeft met eten
– aan tafel reikend een handje naar ons uitsteken om aan te tonen dat ze ook een stukje van die boterham wil hebben
– aan haar broekspijpen trekken wanneer er een pakje in de pamper zit
Het is ongelofelijk hoe goed ze zich zo al kan uitdrukken, wat zal dat niet geven wanneer ze klaar is om woordjes te gebruiken? Ik houd mijn hart al vast…
Een bewogen week
Amai, kom ik net van een emotionele rollercoaster.
Als sinds vorige week dinsdag was onze kleine pruts ziekjes: overgeven, slapjes, af en toe koorts. De huisdokter raadde op woensdagavond aan om haar een dagje thuis te houden, en dat deden we dan ook braaf. Op vrijdag leek het beter te gaan. Zaterdag begon moeilijk, maar toen ze zaterdagavond zo veel overgaf dat er nog slechts gal kwam pakten we ons boeltje en namen we haar mee naar de spoedafdeling. Daar twijfelden ze geen seconde: CT-scan en echo van de buik, bloedtesten en een infuus tegen het uitdrogen. Ze werd opgenomen op de kinderafdeling en de pediater van wacht kwam nog eens extra langs om na te gaan of alles ok was.
We lagen in een klein kamertje met glazen wanden, mijn kleine meid in een speciaal kinderbedje, ik op een plooibed. Alle ouder-kind kamers waren bezet. Tijdens de nacht begon ze onbedaarlijk te huilen. Kramp, bleek na een paar minuten, waarna we haar wasten en het bedje verversen, pampers zijn niet gemaakt voor zieke kindjes. Ze had ook koorts en kreeg wat extra in haar infuus. De nacht was onrustig, met weinig slaap voor mama en baby.
Op zondag kwam er een kamer vrij en lagen we wat rustiger. Mamy en papy kwamen op bezoek, een bezorgde papa kwam ’s ochtends langs en kampeerde na de middag bij ons. Kleine flesjes verdunde melk bleven binnen, wat ons wel hoop gaf.
Op maandag kreeg ze opnieuw “normale” melk, maar ze begon redelijk wat te hoesten. Toen de pediater op dinsdag zijn ronde deed vermeldde ik het hoesten. Hij hoorde wat kraken in de longen en wilde het verder in de gaten houden. Die avond gaf ze haar fruitpap over na een stevige hoestbui. Op woensdag waren we terug in de afdeling radiologie: foto van de longen. We waren opgelucht toen de fruitpap binnen bleef. Dachten we. Die avond terwijl ze haar flesje dronk kwam plots alles er opnieuw uit: fruitpap, melk, mama en baby waren rijp voor bad, en hun kleren ook. Ik hoef niet te precizeren dat dit een serieuze schok was zeker?
Gelukkig mochten we vandaag, op donderdag, naar huis. Onze meid heeft al wat gespeeld en nu een dutje gedaan. De fruitpap van thuis die uit uitsluitend appel, peer en koekjesmeel bestond is vlot binnengegaan en blijft daar voorlopig ook.
De uiteindelijke diagnose? Adenovirus dat ook een virale bronchitis veroorzaakte. Waarschijnlijk door haar geschiedenis met reflux extra maagproblemen.
Maar nu zijn we terug thuis. Op naar volledige genezing!
8 maand
Dat is de tijd die we nu al met een gezinnetje van 3 doorbrengen. Intussen kan Manon zitten en eet ze zelfstandig stukjes brood, al dan niet met wat Planta of smeerkaas of zo. Als ze op haar buik ligt steekt ze haar poep omhoog en de knietjes klaar ter voorbereiding van het kruipen. Ze speelt met haar stem en doet haar lippen bewegen met haar handje om “blblblblbl”-geluidjes te maken. Als wij onze vingers op haar mondje leggen doet ze van “oe-oe-oe” als een Indiaantje. Wanneer ze op haar speeltapijt niet aan een speeltje kan trekt ze aan het tapijt tot het speeltje dicht genoeg komt. Tand nummer 3 laat zich voelen bovenaan onder het tandvlees.
En ze groeit ook enorm. Ik heb weer een volle doos kleertjes klaarstaan waar ze uitgegroeid is. En 3 nieuwe dozen vol spullen die ik net sorteerde en waar al dingen bleken bij te zitten die zonder ooit te dragen al te klein zijn. Nog even en ze wil staan, en dan moeten we op zoek naar kinderschoentjes. Ik heb al besloten dewelke ik wil… nu nog mamy zo ver krijgen dat ze die ook wel degelijk krijgt:
De roze natuurlijk!
Ze wordt groot in sneltreinvaart!
Geeeeeeuw!!!!
Amai, ik ben moe! Rust dringt zich op en ik ben erg blij dat er woensdag een vrije dag op het programma staat. Waar die moeheid plots vandaan komt? Van een heel drukke agenda:
Donderdag opgestaan om 5u15, want we moesten ten laatste om 7u inchecken op de luchthaven van Zaventem. Niet om op verlof te vertrekken, spijtig genoeg, maar om een Business Review meeting in Warshau bij te wonen. De meeting verliep vlotjes, zodat we voor onze terugvlucht nog een uurtje de tijd hadden om als echte toeristen het oude stadcentrum te bezoeken en belaagd te worden door dubieuze taxichauffeurs.
De terugvlucht verliep gelukkig vlotjes, met de meest perfecte landing die ik ooit meemaakte. De piloot bleek naderhand een vrouw, en de zachte vrouwenhand was duidelijk te merken!
Na de werkdag op vrijdag waren we uitgenodigd op de homewarming van een vriend. Hij is een pak jonger en toonde dus met trots zijn dakappartement. Je kan het geen studio noemen, want daar is het veel te ruim voor, maar het is wel een 1-kamerappartement. Voor de meubels plunderde hij de IKEA in Breda en zijn voorliefde voor IKEA meubelen kennende gaven we hem dus ook een aankoopbon cadeau, ik denk dat hij hem goed zal kunneng gebruiken. De avond werd gevuld met leuk kletsen en Rock Band op de Xbox. Baby sliep tussen het rumoer zalig in te midden van het grote bed.
Op zaterdag liet baby ons gelukkig slapen tot 9u. Gevolgd door een korte race naar Colruyt en slager en zo. Die namiddag hadden we namelijk eindelijk onze eerste echte barbeque van het jaar! Alles liep natuurlijk uit zodat na hun aankomst de mannen de bbq en parasol nog moesten in elkaar steken en de vrouwen naar de slager gingen. En toen ook naar de Prémaman, want ze had nog geen cadeautje gekocht voor Manon. Het resultaat: ik kocht een geflipt flapkonijn met kraak-oortjes en -pootjes voor Manon en we kregen 3 sets kleertjes cadeau: een felgekleurde gebloemde zomerjurk, een lichtroze jurk met zeer fijne bloemetjes en een broek en bloes setje met bijhorend handtasje voor wanneer ze begint te lopen!
De namiddag en avond waren gevuld met heerlijke conversaties over vanalles en nog wat, maar overwegend over baby’s want de toekomstige mama (6 maand zwanger) had een hoop vragen die ze bij haar fanatieke schoonzus niet beantwoord kreeg.
Nogmaals een korte nacht dus, maar baby liet ons opnieuw slapen tot bijna 9u. Toch deed het opstaan en hetgeen volgde serieus pijn: naar Charleroi een vriend oppikken die terugkwam uit verlof, van daar naar Aarstelaar een vriend helpen de oude meubelen die achtergebleven waren in zijn nieuw appartement uit elkaar te halen en te vervangen door frisse IKEA meubelen, intussen baby bezighouden en dan aflsuiten met een gemakkelijke “frietjes van de frituur”!
Eén ding is zeker: vanavond kruip ik er vroeg in, en ik hoop op een goede nachtrust!
Baby update
En hoe gaat het met baby intussen?
Wel, ze is nog geen 6 maand oud en de tand waarvan iedereen vond dat ik het me inbeeldde is door het tandvlees gebroken. Haar duimen nam direct een andere wending: voordien was de linkerduim favoriet. Aangezien het eerste tandje onderaan links staat is plots de rechterduim de nieuwe favoriet!
Ze heeft ook ontdekt welke smaken ze graag of niet graag eet. Prei, courgette en boontjes horen volgens haar niet in de mond. Wortel, broccoli, bloemkool en aubergine zijn dan wel zeer welkom.
De ontwikkeling van zo’n baby gaat zo snel! Plots kan ze zich draaien van rug naar buik en terug, speelt ze met haar voetjes en heeft ze het nut van een rammelaar en een kraakboekje gesnapt.
Ja, ik blijf nog steeds een trotse mama 🙂
De trotse mama, de groentepap en de baby.
De tijd vliegt, en Manon viert vandaag haar maanddag: 4 maand! Wat is dat snel gegaan! Ik kan me nog amper herinneren hoe het was om zwanger te zijn… of de bevalling zelf…
Intussen evolueert ze zoals elke baby verrassend snel. Sinds vorige zaterdag eet ze groentepap. Deze eerste week enkel aardappel en worteltjes. Papa heeft foto’s genomen van haar boze snoetje toen ze het eerste lepeltje in de mond gestopt kreeg.
Kom dat tegen, zo een vieze pap die ze nog nooit gesmaakt had zo plots in de mond, en mama maar lachen! Na 3 hapjes was de kous af en klonk er enkel nog geween, dus snel de worteltjes vervangen door een lekkere fles. Op zondag was de tweede poging iets meer succesvol: de volle 10 hapjes! En toen weigerde ze de mond nog open te doen. Gelukkig blijft er gestaag vooruitgang in zitten. Gisteren was voor het eerst het bordje leeg!
En als dat nog niet genoeg was leerde ze zich 1 dag voor haar maanddag omdraaien van op haar buik naar op haar rug.
De tijd gaat snel. Toch even stilstaan en kijken naar het nu zou ik zo zeggen.