Pairi Daiza! (we krijgen er niet genoeg van…)

Het was dus nog eens tijd om gebruik te maken van ons abonnement. De kinderen en echtgenoot waren voor het eerst getuigde van kwakende kikkers. De maki’s zegden hallo. De dino expo is heel leuk. De pauwen hebben kuikens. De kinderen wilden niet naar huis zelfs al bleven we tot 21u plakken… En Manon kreeg een staart!

Band shirt rule (ook: ik ging naar de Foo Fighters)

Ik ging naar we Foo Fighters in het Sportpaleis en ik nam mee… Mijn Rammstein Rosenrot top. Want zo gaat de band shirt rule: draag nooit een T-shirt van de band die je gaat zien op hun concert. Ik spotte veel mensen die de regel kennen. Ik spotte ook veel mensen die hem niet kennen.

In elk geval was de show geweldig, voor een gedetailleerd rapport verwijs ik naar de dagbladen en radio dinges. Voor mij mag deze show in mijn top van best afgewerkte shows, achter Scorpions (waar de drummer van de Foo Fighters voor zijn solo duidelijk de mosterd haalde) en Rammstein, rivaliserend met Marcus Miller.

Ik heb mij dus geweldig geamuseerd daar in het Sportpaleis 🙂

Ik deed nog eens van brocante markt

We gingen nog eens met de servies groep naar de Brocante en antiek markt in Heusden Vesting in Nederland. Blijft een geweldig stadje om te wandelen, en leuk om op de markt te staan met zoveel moois.

En uiteraard kocht ik zelf ook wat servies…

Maar ook een pianoboekje:

En dit prachtige paar oorbellen met een mooi verhaal. Het zijn vintage replica’s van art deco oorbellen. In 1971 zijn er 5 paar van gemaakt, maar bij de juwelier die ze zou verkopen kwamen ze letterlijk in de vergeethoek terecht. Nu, lang na zijn pensioen, werden ze op zolder gevonden bij de stock restanten om door te verkopen aan een brocanteur. Hij hield 1 paar voor zijn vrouw en ik kocht nu het laatste paar. Zijn ze niet geweldig?

Opnieuw een geweldige uitstap 🙂

Terug…

Van weggeweest. Sorry aan mijn trouwe lezers, maar mijn hoofd zocht wat ruimte, dus heb ik die op verschillende vlakken gemaakt, en blijkbaar was bloggen één van de dingen die gedurende een periode te veel plaats in nam. Maar ik denk dat ik nu wel terug ben 🙂

En om er direct nog eens in te vliegen: I LARPED! In dit weer. Yup. Goe zot, ik weet het, maar andere deelnemers waren nog zotter, met extra pels en harnas en latex maskers en zo. Maar we hebben het de spelers precies wel naar hun zin gemaakt. But fun we had. Sfeerfoto’s en foto’s van mezelve (dat mag van de GDPR, jaja!):

Ik speelde onder andere de godin Skye (Genezing, Bescherming, Gerechtigheid) met het Venetiaanse masker en de zilvergrijze pruik. En ook een adellijke dame die nogal in de clinch zat met andere adellijke families.

En ik had geluk! Ik denk dat ik zowat de kleinste hoeveelheid muggenbeten heb van alle aanwezigen. Er zaten blijkbaar tijgermuggen op dat terrein. Die door kledij heen prikten. De hoeveelheid allergische reacties op muggenbeten bij de deelnemers is amper bij te houden!

En nu eens zien of ik terug regelmatig aan het bloggen sla, nu mijn hoofd terug wat ruimte heeft gemaakt 🙂

Wafels

Om het eens over iets leuks te hebben. Onlangs was het weer tijd voor de nieuwjaarswafelbak die ik traditioneel zowat ben beginnen geven voor mijn meter en peter. En ook de perfecte gelegenheid om mij Boch Dragon servies voor de eerste keer uit de kast te kunnen halen.

En ik kan er met enige trots bij zeggen: ze waren heel lekker, en geen enkele wafel was mislukt!

Nom!

Groot verdriet ten huize Endimi

Murphy liet nog niet direct los.

Zondag merkte ik dat één van de cavia’s die al eerder een luchtwegeninfectie had, toch weer zwaarder ademde. Ze at wel nog heel goed, dus nog geen paniek. Maandagochtend belde ik rustig de dierenarts op voor controle en ik kreeg een afspraak om 17u.

Zo gezegd, zo gedaan, maar met een uithuizige echtgenoot stond ik dus met cavia én 2 kindjes op het afgesproken uur op de drempel bij de dierenarts. De kinderen waren nieuwsgierig, keken hun ogen uit en legden uit wat het probleem was. De controle bevestigde: een intussen blijkbaar zware luchtwegeninfectie. Maar een prikje met antibiotica en ontstekingsremmer zou er de cavia snel doorheen moeten helpen!

Een piep van de prik en de cavia kroop in Manon haar armen om te bekomen. Dachten we. Luttele seconden later begon de cavia te schokken, de dierenarts haalde er de zuurstof bij, hielp met het ademen, checkte regelmatig of er nog hartslag was maar na een paar minuten viel het harde verdict: geen hartslag meer. Volgens de dierenarts waarschijnlijk combinatie van de infectie waardoor water op de longen, de stress van het vervoer en de toegevoegde stress van de injectie die een toeval veroorzaakten. Op vraag van de kinderen kregen we de overleden cavia mee in een doosje, om haar in de tuin te begraven onder de kerselaar (haar graf zal roos’kens dragen). Daar rust ze nu zacht, dinsdag deden we een mini begrafenis na school.

We reden ook onmiddellijk door naar de dierenwinkel waar ik voor de zekerheid eerst mee telefoneerde: er zou een cavia eenzaam achterblijven thuis, dus een nieuwe compagnon moest volgens de kinderen direct opgehaald! Een witte cavia was er niet bij deze keer, dus kozen ze voor een pikzwart superzacht en zeer handtam bolletje. Na wat gerommel in de kooi en het nodige gepiep hebben ze elkaar nu gevonden. De baby gedraagt zich als een redelijk opdringerige baby, en Sansa heeft de mama taak wonderwel op zich genomen. En de naam? Dat werd opnieuw Danaerys, ook een beslissing van de kinderen. Danaerys “Zwartje” II.