Categorie: dag na dag

Ayreon: Into the Electric Castle (and other tales)

Het gebeurt zelden dat er een live optreden is van Ayreon. Arjen Lucassen startte Ayreon zelfs omdat hij niet meer live wilde gaan optreden.

Dus wanneer het gebeurt zijn de Ayreonauten op het appel. Vorig weekend waren er 4 voorstellingen om de 20ste verjaardag te vieren van het album “Into the Electric Castle”. Deze rock space opera wordt gebracht door een aantal gigantische namen in de rock wereld, zoals Fish, Anneke van Giersbergen en Damian Wilson.

De stage was geweldig, de muziek en de show nog beter, en als geweldige special guest en de narrator van het geheel: acteur John de Lancie (beter gekend uit zijn glansrol als Q in Star Trek: The Next Generation!).

Foto’s van het heerlijke event vind je op de facebookpagina van 013.

Mythandir, een wereld zo wijd…

Veel te lang geleden dat ik nog eens naar een LARP ging. Manticore IV, into the breach, was weer geweldig in de indrukwekkende locatie van Fort Barchon. We hebben gelachen, een traan gelaten, er zijn blauwe plekken te verzorgen,… en hopelijk hebben we de spelers een geweldig weekend kunnen geven. Kijk je even mee? En meer vind je op Manticore.be.

Toerist in eigen land: een bezoek aan het musée Folon

Ik wilde met de kinderen al een hele tijd een leuk museum doen. Zo eentje waar ze met grote ogen rondkijken en je als ouder ook intens kunt genieten van wat er te zien is. Wel, het musée Folon in Terhulpen is zo’n parel.

Om er te geraken is het eerst een stukje wandelen door het mooie bos van het Domein Solvay. Een mooie laan tussen aan de ene kant weelderige velden en aan de andere kant de prachtige vijver maken je al klaar voor de dromerige permanente tentoonstelling van en over Folon.

Uitzicht over de vijver in het prachtige park…

Je ziet het kasteel van het domein mooi op de heuvel staan wanneer je bijna aan de hoeve met de permanente tentoonstelling aankomt. Aan de ingang krijg je een geschreven gids mee voor de kinderen

Aan de ingang van het museum kregen we de familie korting en een pak kaartjes met uitleg op kindermaat, 1 à 2 kaartjes per zaal met wat meer over het thema, en waarop de kinderen best letten. Dan speelt er een korte video in het “etiket” van een reuzegroot boek, het boek met het verhaal van de fantastische wereld in het hoofd van Folon.

We stappen door het boek…

Het boek gaat open, en de bezoeker wordt uitgenodigd om ook die wereld in te stappen, door het boek.

De zalen gaan van de werken met aquarel via de tijdschriften en affiches die Folon maakte naar werken in andere materialen zoals de reeks schepen (combinaties met hout en karton), en de mooie gekende beeldhouwwerken. Ook het hoofd van Folon binnenstappen en de eindeloze spiegels bewonderen was een feest. De laatste zalen leggen focus op het atelier van de kunstenaar, en tonen aan de kinderen hoeveel studies en experimenten vooraf gegaan zijn aan de eigenlijke werken.

Zowel mijn kinderen als het aanwezige vriendinnetje vonden het geweldig. Op verschillende plekjes waren er filmpjes, zitplekken waar we samen een gesprekje hadden over het thema, wat de kinderen zelf konden herkennen in het werk, materiaalkeuze,… Ze waren vooral gefascineerd door het aquarelschilderen, dus kochten we in het museumwinkeltje een setje aquarelverfjes en ga ik binnenkort een paar goede penselen en dik papier halen, zodat ze hiermee kunnen experimenteren.

Kortom: als kind of volwassene is dit museum een dikke aanrader!

Meyboom

Ik wilde al zo lang eens gaan, en kijk dit jaar had ik de mogelijkheid om naar de Meyboom te gaan!

Zoals je hier kunt lezen zijn er verschillende legendes die de origine van de Meyboom proberen uit te leggen, maar het komt erop neer dat de boom moet gekapt worden en gedragen door een groep boomdragers naar een specifiek punt, en dat de boom rechtop moet staan vóór 17u. Dit gaat natuurlijk gepaard met de nodige pogingen. Dan wordt er een vlag in de boom gehangen.

Voor de gelegenheid zijn er ook de Brusselse reuzen (poeppe) aanwezig, maar dat is maar klein grut in vergelijking met hun gasten, de reuzen van Geraardsbergen!

Conclusie: een gezellig volksfeest waar ze mij nog vaker gaan zien!

Mijn nieuwe favoriete restaurant…

Het begon met een uitnodiging voor de Bar of Masks als event rond de lekkere Filippijnse Don Papa rum van de Bleeding Heart Rum Co. Daar waar de meeste rum uit het Caribisch gebied komt heeft deze een unieke afkomst: de helling van de vulkaan Mt. Kanlaon.

Don Papa cherry cask rum. Lekkerrrrr…

We raakten aan de babbel met de verantwoordelijke voor het merk, en hij bleek de eigenaar van een restaurant in Brussel waar we al van gehoord hadden: Humphrey. Het concept van Humphrey is echt leuk: gerechten met Fillipijnse invloeden, gemaakt om te delen met je tafelgenoten. De kaart verandert regelmatig, dus telkens opnieuw een nieuwe ontdekking (én bevat een hele kolom vegetarische schotels!).

Schelpen in curry met sake…

Bovenop het heerlijke eten is er ook nog een geweldige sommelier. Als het even kan: laat je verrassen bij het eten. Hij toverde voor ons al mezcal, sake, witte en rode wijnen en zelfs speciale geuze bieren op tafel die telkens perfect pasten bij de geserveerde schotels.

Rundsvlees op een schouderblad geserveerd…

Kortom: een aanrader.

Wat we zoal deden in de vakantie?

De kindjes mochten opnieuw een paar weken mee met de grootouders naar zee. In augustus gingen we dan écht op verlof met het hele gezin, en naast wat luieren aan het strand en puffen in de hittegolf in Zuid Frankrijk die dus nog heter was dan in België bezochten we een aantal kleine maar mooie historische plaatsen:

La Couvertoirade, vestingdorpje van de orde van de Tempeliers, overgenomen door de Hospitaalridders nadat de eerste orde werd ontbonden door de Franse koning:

E

n het vlakbij gelegen dorpje Le Caylar, waar we de rots waartegen het dorp gebouwd is beklommen om het uitzicht te bewonderen. Er zijn restauratiewerken aan de gang aan de historische gebouwen rondom de rots.

aiges-Mortes is een beetje een traditie. Maar deze keer brachten we wat tijd door in een heel klein museum, met elektrische treinen. Aidan was er dol op en kreeg er maar niet genoeg van.

Saint-Guilhem-Le-Désert is één van de dorpen op de route naar Santiago de Compostela, en daarom dus opgenomen in de lijst van Unesco erfgoed als geheel binnen de route. Het staat ook in de lijst met mooiste dorpen van Frankrijk. En het is inderdaad wel een pareltje, maar door bovenstaande feiten nogal erg toeristisch geworden en dus met een nijpend parkeertekort. Gelukkig vonden wij wel een plekje onder een schaduwrijke boom.

En die avond bleek er een folkgroep te spelen op het marktpleintje, waardoor we in de loden hitte er nog een aantal dansen uit persten 😉

De prinses die alles had

In mei zag ik een berichtje, dat Mario De Koninck, die Aidan al eens vereeuwigde in zijn stripreeks “De Familie De Koninck”, een samenwerking was aangegaan om met Nicola (IOA) Hendrickx, een andere geweldige cartoonist, om een sprookje te schrijven. Ik aarzelde geen seconde en bestelde een gesigneerd exemplaar.

Dus ergens in juni zat ik met de kinderen gezellig in de zetel, boek op schoot, zij gibberen voor de ene mop, ik gibberen voor de andere mop. Want maak je geen zorgen, als je netjes àlles leest is dit verhaal even grappig voor volwassenen als voor kinderen! Gecombineerd met de prachtige stijl aan tekeningen is het echt super leuk lezen.

Waar gaat het dan over? Over een prinses die alles had, maar zich daardoor net steendood verveelt. Ze zucht dat er wel eens iets zou mogen gebeuren. Er zit zelfs geen draak in het bos! (Ah nee, want die zit bij de dokter, met een zware burn-out!) De koning kijkt daarom eens rond in zijn contactenlijst en voor je het weet staat er een horde ongelofelijke sprookjesmonsters voor de poort!

Wanneer je het boek gelezen hebt mag je eens raden met welke “slechterik” Aidan nog steeds in een deuk ligt wanneer ik die vermeld…

Dus: De prinses die alles had. Prachtig geïllustreerd hilarisch kindersprookje. Te verkrijgen via Mario en Nicola zelf uiteraard, maar ook in de betere boekhandel. Je zult ze ook in oktober vinden op de boekenbeurs.

Maar het strafste van al: ze zijn genomineerd door Lang Zullen Ze Lezen (boek.be) voor de prijs BESTE kinderboek! Dus als jullie net zoals ik overtuigd zijn dat dit een geweldig sprookje is, stem dan ook voor hen! En dat kan je door HIER te klikken! (opgelet: je moet in elke categorie stemmen en dan bevestigen met je VRT profiel als je er één hebt… gewoon op “stem” klikken bij deze link is niet voldoende voor een geldige stem!)

Na de lange vakantie, de eerste schooldag!

Manon gaat naar het vierde leerjaar, Aidan begint het grote avontuur van het eerste leerjaar en koos zelfs direct een bankje goed vooraan! Ze zagen het allebei keihard zitten, vooral omdat ze aan de schoolpoort met ballonnenboog en rode loper ook nog een badeendje van het GO! cadeau kregen…

Ze waren persoonlijk wat minder onder de indruk van de schepen, burgemeester, algemeen directeur en zelfs de Vlaams Minister van Cultuur en Jeugd die hun opwachting maakten om het schooljaar officieel te openen, maar de volwassenen luisterden flink naar de toespraken en applaudisseerden luid voor het lerarenteam met een aantal nieuwe gezichten. En nu op naar een jaar vol leerplezier. En echt plezier, want straks mag de hele school nog naar de kermis ook!

Pairi Daiza! (we krijgen er niet genoeg van…)

Het was dus nog eens tijd om gebruik te maken van ons abonnement. De kinderen en echtgenoot waren voor het eerst getuigde van kwakende kikkers. De maki’s zegden hallo. De dino expo is heel leuk. De pauwen hebben kuikens. De kinderen wilden niet naar huis zelfs al bleven we tot 21u plakken… En Manon kreeg een staart!