Category: frustraties

De technologiejinx

29/04/2010frustraties 3 Comments

Vandaag ben ik jinxed op vlak van technologie. Ongelofelijk wat ik al allemaal ben tegengekomen vandaag!
– neem de afstandsbediening van de digicorder in mijn hand en kom op een andere post terecht, zonder een toets aangeraakt te hebben
– airco van de auto blijkt kapot
– iemand belt op mijn gsm die dan prompt blokkeert en in vibrate blijft hangen, batterij er moeten uithalen voor reset
– automatische ruit aan de chauffeurskant van mijn auto gaat open maar niet meer normaal dicht
– Asus eeepc was het draadloos netwerk kwijt, manueel opnieuw connecteren hielp niet, IE8 connectiechecker 2 keer moeten runnen om terug geconnecteerd te raken

Ik hoop dat de rest van de dag iets beter wordt, anders denk ik dat ik in een hoekje kruip en niet meer beweeg!

Someone on the internet is wrong!

26/04/2010frustraties Leave a comment

Het internet. Sinds begin jaren 90 dwaal ik hier al rond. Deze blog is natuurlijk een pak recenter, maar way back in 1994 doolde ik sporadisch rond op de toen prehistorische websites, op irc kanalen. Good old times. Jaar na jaar werd ik actiever, toen ook de connectiemogelijkheden steeds makkelijker werden. En zelfs toen al was al wat je vond qua blogs en andere informatie met een stevige korrel zout te nemen. Om te overleven op het www heb je een stevige dosis sarcasme, ironie en zelfkennis nodig, en moet je bij elke post, elk artikel je afvragen: Seriously!? Seriously???
Daarom reageer ik enkel op blogposts van mensen die ik ken, waarvan ik kan inschatten hoe serieus ze het menen. De rest van de wereld kan iets menen of niet, maar wie ben ik om op het internet te beslissen wat wel en niet gemeend is?
Net zoals deze blog. De titel zegt het al zelf, de avonturen van een gek flapkonijn. Soms zet ik hier serieuze posts, af en toe zijn ze te gek om los te lopen. Een voorbeeldje, de post over de vloek op Star Trek films. De uitgeschreven versie van een running joke binnen mijn kennissenkring. Toch vond iemand het nodig om, net zoals de afgebeelde persoon in deze cartoon te wijzen op de foutjes in de redenering. Met een stevige lading aan grammaticale fouten en schrijffouten. En die persoon wenst blijkbaar op het internet au serieux genomen te worden.

Dream on… dream on…

Oorverdovend

21/04/2010events, folk, frustraties, muziek, , , , , , Leave a comment

Een aantal kennissen en ikzelf begonnen al te denken dat wij het waren die overgevoelig werden aan luide muziek. Met angst in ogen en stem vroegen we ons af: “Is dit omdat we ‘oud’ aan het worden zijn?”.
Mijn man en ik kochten zelfs al setjes professionele oordopjes met 3 soorten filters (light, medium, strong) voor wanneer hij geluidstechniek moet gaan doen of we gewoon naar een optreden, concert of festival gaan. Natuurlijk zijn ze ook handig om een dutje te kunnen doen op een festivalcamping.
Maar toch hoorden we meer en meer stemmen opgaan die over hetzelfde fenomeen kloegen: waarom moet muziek tegenwoordig toch zo oorverdovend? En dan nog ten koste van de geluidskwaliteit?

Recente failures op geluidsniveau-gebied: de grote tent op het Boombalfestival, op Na Fir Bolg, Keltfest, les Anthinoises en zelfs tijdens Star Wars in Concert in het Sportpaleis (eerste deel van het concert met zware feedback tot gevolg).

En nu is het dan zover, het Sportpaleis zal vanaf heden oordopjesautomaten zetten in het Sportpaleis zelf en in de Lotto Arena. 2€ per paar met de uitleg erbij dat het oordopjes van goede kwaliteit zouden zijn. Maar zeg nu zelf, zou het niet beter zijn dat die geluidstechniekers eens van hun opstapje afkomen en gaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit (oftewel LOUDNESS)?

Een prachtig voorbeeld van gebalanceerd geluid is Gooikoorts. Nooit staat daar de muziek te luid, maar altijd voldoende luid voor super ambiance en toch niet zo stil dat het een theekransje lijkt. De muziekkwaliteit gaat daar altijd voor, en de geluidstechniekers nemen het bijna persoonlijk op als ze het niet per-fect uitgebalanceerd krijgen. Je hoort ook direct het verschil als er een groep op het podium kruipt die absoluut hun eigen geluidstechnieker willen gebruiken. Die mens kent het systeem niet goed, zit te knoeien en te prutsen en het publiek holt de tent uit.

Misschien zouden we als publiek dringend een pak kritischer moeten worden: in plaats van oordopjes te gebruiken gewoon ostentatief de tent/zaal/weide verlaten. Maar ja, willen we dat wel, als we dan onze favoriete groep missen waarvoor we al die centen betaalden? Wij deden het in elk geval op de vorige editie van les Anthinoises, waar we nochtans enorm uitgekeken hadden naar de optredens van Faun en Omnia.
Het is een moeilijk geval, en ik hoop gewoon dat ze dringend ook voor feestzalen en festivals een geluidslimiet zetten, want mijn oren delen mij mee dat het dringend nodig is.

De slabbetjes van één

20/04/2010baby, dag na dag, frustraties, huisvrouwtje zijn, , Leave a comment

Eind maart was het na lang wachten eindelijk zo ver: in de brievenbus stak een grote envelop met daarin een prachtig slabbetje van één. De opdruk: De slimste mens ter wereld. Niet slecht, we hadden 3 keuzes opgegeven en het was niet onze eerste keus, maar wel één van onze favorietjes.
Het slabbetje werd dus onmiddellijk in gebruik genomen op BGGD26 die avond. En met een refluxkindje duurde het natuurlijk niet lang voor ik het ding in de was moest doen. Zoals bij alle slabbetjes een katoenwasje op gematigde temperatuur (zeker met die opdruk en de synthetische stoffen en zo), en daarna met de rest van het babygerief in de droogkast, ook op gematigde temperatuur (synthetisch programma).

En wat bleek? Het katoenen biesje rondom is gekrompen!

Dus nu heb ik een frommelding met ergens daarop De slimste mens ter wereld. Maar het ziet er dom uit.

De macht van de platenbazen

26/03/2010frustraties, , Leave a comment

Enige tijd geleden postte ik een, toegegeven vreselijk amateuristische, review van de CD Black Fox van Daithi Rua. Ik ken deze singer/songwriter al een aantal jaar nu, en mijn enthousiasme over die CD is echt. Ik ben heel kritisch wanneer het op geluidskwaliteit aankomt en ik ben echt oprecht een fan van deze CD wegens de geëngageerde teksten en de arrangementen. Daarbij komt nog dat Daithi ook zeker live een zeer goede entertainer is.

Vol goede moed en met de steun van zijn fans vatte Daithi het plan op om zijn CD aan een groter publiek voor te stellen, en welk beter medium dan de radio? Door het folky karakter van de CD waren een aantal radiostations natuurlijk op voorhand uitgesloten. Een StuBru of MNM zijn niet het geschikte kanaal voor de muziek die Daithi brengt, dat begrijp ik perfect. Maar dat een producer van Radio 1 het album weigert omdat het “te soft” is gaat mijn verstand te boven! De plaat werd geweigerd voor VOXX en dit was de reden die de producer opgaf.
Blijkbaar is het aantal bpm zelfs bij Radio 1 tegenwoordig belangrijker dan geluidskwaliteit, teksten met inhoud en mooie arrangementen. Daithi is teleurgesteld, de fans zijn verbolgen en startten zelfs een Facebook pagina om dit onder de aandacht te brengen.

Ach ja, Francis Cabrel vecht ook nog steeds om onder de aandacht te komen zeker?

Dat Samsung er gelegen heeft voor mij

19/03/2010frustraties, , , , 2 Comments

Met Kerst en Nieuw kreeg ik een prachtig cadeau van mijn ventje: een roze Samsing Star gsm. Van de smartphones is het één van de goedkopere oplossingen en ik vond het super! Niet ingewikkeld, niet te duur en leuk design. Vol goede hoop stelde ik hem volledig in. En dan kwam de “major fail” boven te drijven. Ik nam via het werk een data-abonnement en ontdekte dat het ding met een fabrieksfout zit. Connecteren op het internet is gewoon onmogelijk, zelfs via het corporate network waar ik op zit. En na eens goed de specificaties te analysere kwamen we tot de conclusie dat het internet beperkt is tot EDGE.
Na een vruchteloos bezoekje bij MediaMarkt waar het machientje was aangekocht namen we een besluit: deze gsm werd binnengegeven onder garantie, ik mocht gebruik maken van mijn ventje zijn oude Samsung Omnia (waarvan de touchscreen op grote stukken al niet meer werkte) die hij net verving door een HTC HDII en dan zouden we met het gerecupereerde geld een Nokia 5230 kopen. Zelfde prijsklasse maar o. zo. veel. beter!
Sinds vandaag ben ik dus de trotse eigenares van een witte 5230 met blauwe achterkant. Tegenwoordig worden die geleverd met deels opgeladen batterij, zodat je er direct kan aan beginnen en zonder zelfs de handleiding te moeten lezen slaagde ik erin SIM en microSD correct te installeren en de settings goed te zetten. Het ding deed wel een beetje lastig over het importeren van mijn contacten van op de SIM kaart, maar dit was snel genoeg opgelost.
Maar één ding is zeker: ik blijf nu voor altijd bij Nokia, Samsung heeft volledig afgedaan voor mij.

Een lunchtime bezoekje aan IKEA

29/09/2009dag na dag, frustraties, trouw, , Leave a comment

Ik werk bijna om de hoek van Ikea Anderlecht, dus wanneer ik iets nodig heb of plots verschrikkelijk veel zin in Zweedse balletjes voor de lunch is het slechts 5 minuutjes rijden (rode lichten inbegrepen).

Deze middag ging ik dus gezwind op weg: ik had hun laptopkussen nodig en ook een pak servetten en een mooie opbergdoos om mijn gedroogde bruidsboeket veilig in op te bergen. Het werd een middag met hoogtepunten en dieptepunten…

Bij het aankomen kwam de eerste frustratie al de kop opsteken. Met mijn dikke buik parkeer ik me netjes op een vrije parkeerplaats en doe wel mijn best om zo dicht mogelijk bij de ingang te parkeren. Plots zie ik een grote dikke auto gezwind voorbijrijden en zich parkeren op de plaatsen voorbehouden voor grote gezinnen. 2 yups stappen uit en haasten zich naar het Ikea-restaurant. Bij het rondkijken op de parking merk ik het meteen: dinsdagmiddag, dus de meeste kinderen op school, maar bijna alle parkeerplaatsen voor grote gezinnen en de meeste parkeerplaatsen voor gehandicapten zijn bezet. Allemaal mensen alleen of met 2 in de auto voor wie 5 meter verder stappen er echt wel te veel aan is…

Vastbesloten me er niet te veel van aan te trekken ga ik naar binnen, eerst een hapje eten. Er was vrij veel volk, maar zoals steeds ging het lekker snel. Aan de kassa werd ik zoals gewoonlijk gezwind voorbijgestoken, maar daar trok ik me ook niet te veel van aan.

De tweede frustratie kwam er tijdens het lunchen. Het is en blijft een self-service restaurant: je neemt een dienblad, vult het, betaalt, gaat ermee naar je tafel, eet en nadien ruim je af. Maar blijkbaar geldt dat niet voor iedereen. In de overvolle ruimte waren er een aantal tafeltjes waar niemand zat, maar die wel vol dienbladen met leeggegeten borden stonden. Tijdens het eten zag ik nog 2 keer mensen opstaan en ostenatief hun dienblad achterlaten. De eerste tafel vlak naast me, de 2 yups waar ik het eerder over had dan nog, de tweede tafel die ernaast, 2 jonge dames, ik schat ze een jaar of 25, die nog boos keken toen sommige mensen hen aanstaarden wegens hun gedrag. Ben ik dan zo strikt opgevoed of word ik oud?

In elk geval liet ik het zo, gaf het goede voorbeeld en zette mijn dienblad netjes in de afruimkarren en schuimde de winkel af naar mijn benodigdheden. En toen begon het kassa-avontuur. Omdat ik maar 3 dingen had ging ik recht naar de self-scan kassa’s en wachtte netjes in de rij. Net toen het bijna aan mij was kwam er een vrouw aangestapt, luid aan haar man verkondigend dat dit een self-scan kassa was, liep me bijna omver en wilde de net vrijgekomen kassa inpalmen.
Maar toen kreeg ik hulp: de bediende die het correct gebruik van de kassa’s controleert hield haar tegen en stuurde haar terug. Genoeg is toch wel genoeg hé?

Bij het buitenrijden van de parking werd ik nog bijna geramd door een 4×4-achtige wagen die het nodig vond om in de bocht beide rijstroken in te nemen. De laatste frustratie voor vanmiddag.

Weet je, ik ga dolgraag naar Ikea: ze hebben leuke spulletjes (zeker voor kinderen), je kan er een hoop inspiratie opdoen en lekker goedkoop eten. Maar kunnen we echt niet aan al die ongemanierde mensen vragen om gewoon thuis te blijven?

Opgelet! Zwanger konijn op de weg!

17/09/2009baby, dag na dag, frustraties, Leave a comment

De laatste tijd merk ik dat ik me anders begin te gedragen in het verkeer. Heel vreemd voor mij.
Ik ben normaal gezien een vrij assertieve chauffeur, heb in heel mijn rij-carrière slechts 1 ongeval gehad, veroorzaakt door een andere chauffeur die een rood licht negeerde, en geef tijdens het rijden lustig commentaar op de vreemde capriolen die ik rondom mij zie. Ik was vrij onbevreesd, bewust van de gevaren rondom mij maar zeker van mijn rij-ervaring en de limitaties en afmetingen van mijn knalrode tuutje. Tot soms op het neurotische af: wanneer ik parkeer moet mijn auto RECHT staan tussen de lijnen, en de wielen ook. Als dat door omstandigheden niet kan ben ik slechtgezind op mezelf en op de chauffeurs die rondom mij geparkeerd staan. En o wee die parkeerplaatsen die trapeziumvormig zijn, zoals een aantal bij de luchthaven van Deurne waar ik regelmatig kom voor de vluchten naar Londen voor het werk.

Tot een paar weken geleden ik de verandering begon op te merken. Moederinstinct?

In elk geval heeft het gevolgen op mijn rijgedrag: mijn gemiddelde snelheid gaat omlaag, ik schrik sneller op van vreemde capriolen in mijn buurt, mijn rem wordt vaker gebruikt. Kortom: ik gedraag mij als een bang zwanger konijn op de weg! En als ik passagier ben is het nog eens zo erg! Nog slechts een handvol mensen krijgen een positief antwoord wanneer ze me een lift aanbieden, hoe moe ik ook ben. Het idee om met sommige mensen te moeten meerijden doet het angstzweet al uitbreken.

In elk geval zal ik blij zijn wanneer ik aan mijn verlof kan beginnen, en voor een paar maand niet tijdens de hectische spits via E40 en buitenring naar Anderlecht hoef te rijden.

Die Mexicaanse griep toch…

06/08/2009frustraties, work work work Leave a comment

Zoals op vele plaatsen overal ter wereld zijn ook op de werkplek hier een aantal richtlijnen uitgevaardigd om de verspreiding van de Mexicaanse griep tegen te gaan. De gewoonlijk hé: was vaak je handen enzovoort.

Maar aangezien ik in een tweetalig Brussels bedrijf werk is de vluchtige “goeiedag-kus” heel hard ingeburgerd. Ik weet nog toen ik als jonge Vlaamse een goede 6 jaar geleden hier begon er zelfs opmerkingen kwamen dat ik niet sociaal genoeg was, omdat ik niet zomaar meedeed met deze ingeburgerde sociale interactie.
Eén van de uitgevaardigde richtlijnen verbiedt echter dat we elkaar een hand of kus geven. Vooral de arbeiders hebben veel moeite om dit te verteren. Voor hen was dit belangrijk, vooral als de bedienden die langskomen in het atelier hen op die manier, als gelijken, begroetten.

Maar we zijn creatief.

– we vertellen aan iedereen duidelijk dat vooral de KUStomer Service geïmpacteerd is door deze richtlijnen
– eerste oplossing: de Hillary-Banks-lucht-kus (zie The Fresh Prince of Bel Air)
– booty-touch wordt ook enthousiast als alternatief gebruikt

En nu wacht ik af tot de herfst, wanneer iedereen om de beurt ziek zal worden om één simpele reden: een virus wordt ook overgedragen via de lucht als iemand spreekt, niest of hoest of de airco gebruikt.

Parkeren op de Genste Fieste

22/07/2009frustraties 1 Comment

Gisteren heb ik me er nogmaals over verbaasd hoe de 60-plussers die zo graag klagen over hoe ongemanierd de “jeugd van tegenwoordig wel is” zelf geen greintje respect kunnen opbrengen voor hun medemens. Ik was al geshoqueerd bij Sint-Jacobs op zondag, maar gisteren kwam daar nog een schepje bovenop.
Tijdens het zoeken naar een parkeerplaats ergens tussen Baudelo en de Centrale werd een plaats brutaal van achter mij weggekaapt terwijl ik mijn parkeermanoeuvre al had ingezet. Dan nog door een vrouw in een veel kleinere wagen die daar eigenlijk niet mee om kon en ik in een vorige straat een andere plaats had zien proberen en falen (mijn stationwagon paste er spijtig genoeg echt niet in). Ik hield het niet meer, ben uitgestapt en heb de vrouw daarop gewezen. Haar reactie was ronduit beledigend, dat ik toch een gezonde jonge vrouw was en best ergens anders kon plaats zoeken en een goede wandeling maken en ze stapte samen met haar compagnon parmantig weg. Het punt van elementaire beleefdheid was in hen dus niet eens opgekomen. Laat staan dat ik haar het plezier zou gedaan hebben mijn rugproblemen te vermelden.
Daarna heb ik nog een 10-tal minuutjes gezocht en toen ik net wilde opgeven en aan de kade een plaatsje zoeken vertrok een andere wagen, waarvan de bestuurder mij vriendelijk teken gaf dat ze wel degelijk de plaats vrijmaakten. Jawel, een veel jongere bestuurder maar heel vriendelijk en beleefd. Leuk detail: ik stond meer dan halfweg in de straat die recht op de brug aan het MIAT uitkomt, op nog geen 5 minuutjes wandelen van het Baudelo af, veel dichter dan ik eerst zou gestaan hebben.
Intussen pakten donkere wolken zich samen boven Gent, en vielen de eerste druppels. Goed voorzien grabbelde ik mijn regenjasje en ging op weg. Toen ik een paar minuten later stond te schuilen voor de zondvloed op de hoek bij het theehuis en tajine-restaurant, werd ik omringd door een bende dertigers die de eerste verjaardag van een kindje vierden en me vrijgevig een half glas champagne aanboden van het aperitief dat ze besloten hadden ter plaatse te gebruiken, en toen dacht ik nog even aan de trotse dames. En ik bedacht me dat ze nu waarschijnlijk hun chique kleertjes doorweekt hadden, hun dure kapseltjes platgeregend en ergens miserabel stonden te schuilen, want ze hadden duidelijk geen van beiden een regenjas of paraplu bij toen ze vertrokken. En ja, ik vond dat ik daar even om mocht glimlachen.

Epiloog: toen ik s’avonds rond half tien terug naar huis vertrok heb ik ook mijn goede parkeerdaad verricht, en aan een voorbijkomende chauffeur teken gedaan dat de plaats vrijkwam. De allochtone 20-er was zielsgelukkig en heeft me uitgebreid bedankt van achter zijn stuur.

De jeugd van tegenwoordig… lomp zijn ze…