Category: frustraties

Cultuursubsidies: folkclubs op droog zaad

Het is overal te lezen nu. De adviezen met bijhorende subsidies voor de verschillende cultuurhuizen zijn gepubliceerd. De minister wilde zo aantonen dat ze immuun was voor lobbywerk. Maar het is pijnlijk duidelijk dat het lobbywerk gewoon achter haar rug gebeurd is. De gezellige folk (en andere podiumkunsten) clubs zijn hun broodnodige subsidies kwijt: ’t Folk in Dranouter, ’t Ey in Belsele en ’t Smiske in Asse. We waren onlangs nog in ’t Ey voor de CD voorstelling van Peter Ceulemans, hoe zouden artiesten zoals hij het moeten doen zonder dergelijke kleine podia die hen een kans geven? Half mijn timeline op twitter heeft al in ’t Smiske gezeten voor een comedy avond, en zelf zal ik het stomende optreden van Snaarmaarwaar op dat piepkleine podium nooit vergeten.

Kleine podia hebben nu, met hun weinige middelen nogmaals gereduceerd, al onze hulp nodig. Dus als jullie erheen gaan: aarzel niet een lidkaart te kopen, geniet van een huisgemaakte soep zonder enig schuldgevoel, en geniet dubbel zo hard van de avonden met gratis toegang. Steun onze beginnende artiesten maar ook af en toe een gevestigde waarde. De kleine podia hebben onze steun nu meer nodig dan ooit. Deze mogen nooit verdwijnen.

De droogkastsaga

Na mijn McGuyver episode herhaalde ik die truc nog eens. Ik localiseerde opnieuw een verstopping op een andere plaats, haalde die weg en de droogkast werkte opnieuw normaal. Jammer genoeg bleek bij de derde poging dat het toch op niets zou uitdraaien. De pomp is er wel degelijk aan en het water blijft lustig onderaan in de machine staan waardoor er een zondvloed tevoorschijn komt wanneer ik de warmtewisselaar eruit neem.

Daarnet belde ik even met de klantendienst van Whirlpool. De machine is 2,5 jaar oud, dus komt niet meer in aanmerking voor garantie. De technieker laten komen kost 75€. Als hij langskomt en onmiddellijk de reparatie mag uitvoeren is het 109€ + de prijs van de stukken. Hoeveel een nieuwe pomp kost konden ze mij niet zeggen maar wel dat er 6 maand garantie geldt op de reparatie.

Dus dacht ik, laat ik mijn bloglezers even ter hulp roepen! Hebben jullie ooit de pomp van een condensatiedroogkast moeten laten vervangen? Hoeveel geld waren jullie kwijt (en hoe lang geleden is dat, zodat ik desnoods een index kan toepassen…). Op basis daarvan kan ik kijken wat uiteindelijk de beste beslissing is: een nieuwe machine of toch laten repareren…

Bedankt!

Kapot!

Donderdagavond zette ik de vaatwas aan, en toen die klaar was leek alles zo nat, en het botervlootje hing nog vol boter. Vergeten een tabletje in te steken? Ook het verklikkertje voor spoelmiddel brandde, dus dat dan ook maar bijgevuld. Nog eens opgezet. gewoon het korte programma, zo vuil was alles nu toch niet meer na die grondige spoelbeurt. Dat ding natuurlijk compleet vergeten, dus dat alles koud was begon pas later te dagen. Jawel, de vaatwasser is kapot. Nu hebben we er wel nog 3 jaar genieten van gehad en wanneer je rekent dat hij voor ons nog 3 eigenaars heeft gehad en dus vlot meer dan 10 jaar intensief gebruikt werd in totaal hebben we niet echt te klagen. We betaalden er een habbekrats voor.

Een 10-tal minuten later kreeg ik bijna een hartstilstand toen de wasmachine zo stil stond te staan, vol water en niet bewoog. Het duurde eventjes voor schoonmama op bezoek mij er subtiel op wees dat hij op het handwasprogramma stond, wat dus heel veel weken inhoudt. Manon had blijkbaar achter mijn rug aan de knop gedraaid tussen het vullen en aanzetten in. Oef, toch geen probleem met de elektriciteit of Murphy die sadistisch wou doen.

Maar daar sta je dan hé: met volk over de vloer, ribben in de oven en versgebakken cakes en dus een berg afwas en ZONDER vaatwasser. Gelukkig was ons bezoek bereid te helpen met afdrogen dus die afwas raakte wel gedaan. Maar toch, mijn vaatwas is mijn steun en toeverlaat in de keuken. Dus straks gaan we naar de winkel om een nieuwe. Het kon erger: de solden zijn bezig dus we zullen wel ergens een koopje vinden.

Deeltijds kunstonderwijs

In ons land bestaat er een bloeiende cultuur van deeltijds kunstonderwijs. Beter gekend als de lokale kunstacademies met richtingen zoals tekenacademie, kunstacademie, muziekacademie.
In mijn kinderjaren voltooide ik 2 volledige cycli: klassiek ballet (met bijhorende cursussen jazz ballet en gespecialiseerde les ballet op pointes) en klassieke muziek met piano en dwarsfluit. Bij deze cursussen horen obligatoire theorielessen: 4 jaar notenleer, 3 jaar AMC, 3 jaar samenspel.
Na een teleurstellende poging tot conservatorium voor piano (onvoldoende achtergrondkennis notenleer was het commentaar dat ik kreeg) laste ik een serieuze muziekpauze in, maar een aantal jaar geleden kreeg de folkkriebel me te pakken en toen ik de gelegenheid had om een draailier te lenen nam ik die met beide handen aan en begon in Gooik aan de opleiding draailier.

En daar begint het schoentje te wringen. Muziekscholen krijgen uren toegewezen op basis van de theorie uren die leerlingen volgen. \Ik mocht de cursus aanvangen als “vrije leerling”. Met andere woorden: er waren voldoende andere gesubsidieerde leerlingen, ik kon er wel nog bij tot ik zeker was dat draailier me lag. Zo heb ik nu 2 zalige jaren achter de rug met als toppunt dit jaar een score van 90% op mijn klasexamen. Volgend jaar zou ik de lagere graad afwerken met een openbaar examen. Op zich geen problemen aan de horizon, folk was toch maar een Experiment en de algemene regels waren daarop niet allemaal van toepassing.

Maar de afdeling folk ging van status Experiment naar status Optie. Een volwaardige afdeling binnen het systeem van de muziekscholen dus. Dit wil dus zeggen dat er streng gekeken wordt naar het aantal uren, het aantal leerlingen, de theorievakken die deze leerlingen volgen en de aanwezigheid gedurende het jaar. De verificateur laat regelmatig zijn aanwezigheid voelen.

Het gevolg is dat er nog weinig uren resten voor de afdeling folk. Ik moet een theorievak gaan volgen wil ik mijn lessen verderzetten. Maar ik heb mijn diploma notenleer. Ik heb nog geen diploma folkcultuur, maar net dit jaar wordt dat vak gelijkgesteld met AMC, dus dat kan ik ook niet meer doen. Het enige theorievak dat ik nog niet volgde is muziekgeschiedenis. Een cursus van 3 jaar. Daarna zijn mijn opties op. Vrijstellingen zijn niet meer mogelijk, aanwezigheid is verplicht en vaak wordt de cursus gegeven op zaterdagnamiddag of zoiets. Of op zaterdagmorgen wanneer mijn man cursus folkgitaar volgt. Wie moet er dan op Manon passen? Elke week een babysit? Ronduit onbetaalbaar.

Volksmuziek blijft vechten om een plaats in wat algemeen als cultuur wordt beschouwd. Dranouter is de vermelding folk verloren. Krijgt het net de status van een volwaardige afdeling op muziekscholen, wordt dat zodanig geregeld dat de mensen die oprecht geinteresseerd zijn in de richting zwaar beperkt worden in hun mogelijkheden. Opleidingscheques zijn ook al geschrapt als betaalmiddel.

Als er dus niets verandert zal ik binnen 3 jaar, halfweg mijn opleiding, moeten stoppen met de les draailier via het officiele circuit. Maar zoals mijn lerarers me tijdens de laatste les vertelde: er is een zwaar terkort aan volksmuzikanten met een degelijke theoretische muziekbasis om in de toekomst de volgende generatie op te leiden. En deze aanpassing doet daar geen goed aan.

Rolschaatsen

Hebben jullie enig idee hoe moeilijk het is om nog normale rolschaatsen te vinden voor een kind van 8 jaar? Ongelofelijk moeilijk! Ik had dus een opdracht voor een communiecadeau: gewone quad rolschaatsen.

Ik dacht dat het makkelijk ging zijn: huppekee de Decathlon binnen. Waar ze uitsluitend in-line skates hadden en 1 paar quads maat 45…
Euhm. Dreamland zeker? Enkel van die mini plastic dingetjes van Winnie the Pooh. Oh en Barbie in-lines waarvan je de 2 achterste wieltjes naast elkaar kan plaatsen, tot maatje 30. Ik had maat 32 nodig.
Dan maar hulp vragen op Twitter waar ze me richting Blokker stuurden. Jawel! Quads in een heerlijk kauwgomroze! Tot maximum maatje 31… Ugh!
Bart Smit ook noppes, Fun ook niks.
Uiteindelijk vond ik er bij Intertoys. Zwart met blauw en zilvergrijs want de roze versie was er ook slechts tot maximum maatje 30. Ik heb er dan maar wat girly stickers op geplakt van Prinses Lillifee, wat een super idee bleek toen het cadeau uitgepakt werd: de ontvangster deed ze aan haar voeten en ze gingen enkel terug uit omdat trampolinespringen niet zo handig is met wieltjes… Toch nog een succesje, oef!

Rolschaatsen, het is duidelijk niet meer in de mode.

Wat je leert met een vervangwagen

Zoals je eerder al kon lezen had ik wat autoperikelen. Gelukkig is het een bedrijfswagen dus na wat heen-en-weer lopen en aan de lijn hangen met VAB, garage en leasingmaatschappij mocht ik de auto toch naar de garage brengen en leverde VAB een vervangwagen, een Honda Jazz 5-deurs:

Tijdens het rijden met een auto die je niet gewend bent merk je vanalles en nog wat van je gewoontes, van features die op de ene auto wel beschikbaar zijn en op de andere niet.

De vervangwagen:
– heeft geen automatische ruitenwissers
– heeft geen automatische dimlichten
– heeft geen cruiscontrol
– heeft geen volumeregeling voor de radio aan het stuur
– heeft een manuele airco zonder temperatuuraanduiding
– is een benzine en geen diesel (!)
– zegt mij wanneer ik moet schakelen
– biept en bliept wanneer ik de sleutel in het contact steek
– heeft het op mijn linkerknie gemunt elke keer ik wil uitstappen
– kan “vroem” doen zoals de beste racewagen
– is heel vinnig
– heeft een boordcomputer die rare capriolen uithaalt met de berekening van hoe ver je nog kan rijden voor je moet tanken

Conclusie: één van de betere vervangwagens en zeker een aanrader als je een auto koopt op een kleiner budget, maar ik zal toch blij zijn wanneer mijn Peugeot zal gerepareerd zijn eind deze week.

Ow, hallo, Murphy.

Het begon vannacht eigenlijk al. Wel, gisterenavond om precies te zijn. Een avondlijke uitstap (waarover later meer in een aparte post) naar Gent. Wegens iemands autopanne verliep de avond niet helemaal zoals gepland, en bleek ook mijn ventje de nodige problemen te ondervinden met de baby die slapen een zwaar overdreven concept vond. Baby hield die gedachte de hele nacht vol en werd om het uur wakker (tot 4u42), luid misbaar makend.

Om snel thuis te raken vergat ik te tanken onderweg, dus ’s ochtends had ik geen andere keus: snel naar het dichtstbijzijnde tankstation (waar ik een whopping 63 liter tankte, dus ik reed nog op gas of zo denk ik), dan baby naar de creche en dan veel te laat door de 320km file naar het werk.

Halfweg het stuk E40 Affligem – R0 deed de boordcomputer ‘biep’. De melding: storing in het emissiesysteem. Kort daarna merkte ik dat versnellen er niet meer in zat. Traag tufte ik met schaamrood op de wangen op het rechtervak, de file voor mij was verdwenen, de andere chauffeurs kwamen mij boos voorbijgesneld. Ik haald het gelukkig veilig en vlotjes tot het tankstation van Groot-Bijgaarden, waar ik na een telefoontje geduldig wachtte op de VAB-man.
De man kwam, zag, zuchtte, knoeide en uiteindelijk gingen de alarmlampjes uit. Ik kreeg een uitdraai van de diagnose en de raad om de komende dagen eens bij de garage langs te gaan, er was een sensor aan het flippen en die ging moeten vervangen worden in de komende weken.

De komende weken gingen onmiddellijk in, want 5 minuten later op de R0 zei de boordcomputer ‘biep’. Storing in het emissiesysteem…

Airco is evil

We hebben er zo lang op moeten wachten dit jaar dat er duidelijk niemand aangepast is aan de huidige verhoogde temperaturen. De gemiddelde temperatuur stijgt nog niet tot boven de 30° maar iedereen is al aan het puffen en steunen. En natuurlijk moet dan de airco aan.
Die lieve frisse airco die mijn schouders doet vastzitten van de koude lucht die erop valt, mijn zoveelste oogontsteking van het jaar bezorgt en mijn neus vrolijk doet snotteren!
Die lekker frisse airco die na verloop van tijd begint te stinken, lawaai maakt en drupt van de condens.
Die fantastische airco die virussen in de lucht lustig verspreidt over de muren via het valse plafond heen.
Die levensreddende airco die dus in onze bureau maximum een uur wordt aangezet in de namiddag wanneer het in onze bureau wel degelijk naar de 34° toe begint te gaan en op die tijd alle bovenstaande pretjes uitdeelt.

Airco is evil. You can’t live with it, and you can’t live without it anymore.

De kleine ergernissen in het leven

– mijn collega die altijd roept aan de telefoon alsof hij een oud peke is en daardoor mijn telefonische conversaties onverstaanbaar maakt als we toevallig tegelijk telefoneren
– mensen die mij willen van de baan rammen omdat ze plots beslissen van rijvak te veranderen zonder te pinken
– mensen die voorbijsteken over een hele dikke witte doorlopende lijn en dan boos zijn als de andere chauffeurs zich een bult verschieten
– mijn dochter hare reflux die terug stevig de kop opsteekt op het moment dat ik dringend moet vertrekken en mama netjes onderkotst
– onze bureau waar het altijd ofwel te warm ofwel te koud is maar nooit goedjes
– mijn sinussen die lastig doen bij weer zoals vandaag
– de aziatische onderaannemers die alles op hun dooie gemak doen
– aanslepende tickets omdat je de juiste informatie maar niet krijgt
– mensen die 3 keer hetzelfde vragen en dus 3 keer hetzelfde antwoord anders geformuleerd willen horen

Maar! De zon schijnt! En nu dit allemaal uit mijn systeem is kan ik straks rustig gaan genieten op een terrasje!

Een haarfiasco

Ik wilde graag een koper kleurtje. Maar de Castin Creme Gloss van l’Oreal die ik al eens gebruikt heb vond ik toch misschien wat duur, dus kocht ik een goedkoper merk. Gevolg: prikkende ogen want deze bevatte WEL ammoniak, veel meer gedoe om het spul uit te spoelen en absoluut niet het kleur dat ik verwachtte…
In plaats van een rostje ben ik nu een echte knalrode vuurtoren.
Maar gelukkig is het een cremespoeling en wast die eruit na een tijdje. Veel haar wassen is dus de boodschap!