Over het waarom dat Parijs zoveel harder resoneert dan de andere gruweldaden

Na al het geraas rond mijn hoofd, probeerde ik dit even in perspectief te plaatsen.

Het gaat niet alleen over de afstand in kilometers. New York ligt veel verder van ons vandaan dan Beiroet, en toch leken ook aanslagen in New York harder aan te komen dan die in Beiroet.

Het maakt de verschrikking er niet minder om, voor alle betrokken mensen. Maar het lijkt mij dat veel mensen voorbij gaan aan waarom wij als mens zoveel harder geraakt worden door wat in Parijs gebeurde dan wat er in Beiroet of Kenya gebeurde.

Laat me een paar vragen stellen, beantwoord deze voor jezelf. Sluit je ogen na het lezen van elke vraag en antwoord heel eerlijk voor jezelf: ja of neen.

Beeld je in: je zit in Kenya op een terras. Kan je je voor de geest halen wat je zou te eten of te drinken staan hebben op het tafeltje voor jou? Wat voor stoeltje het is, wat voor tafeltje? Is het warm, koud? Klinkt er muziek en zo ja dewelke?

Beeld je in: je zit in Beiroet op een terras. Kan je je voor de geest halen wat je zou te eten of te drinken staan hebben op het tafeltje voor jou? Wat voor stoeltje het is, wat voor tafeltje? Is het warm, koud? Klinkt er muziek en zo ja dewelke?

Beeld je in: je zit in Parijs op een terras. Kan je je voor de geest halen wat je zou te eten of te drinken staan hebben op het tafeltje voor jou? Wat voor stoeltje het is, wat voor tafeltje? Is het warm, koud? Klinkt er muziek en zo ja dewelke?

Ik wil er wat op verwedden dat de overgrote meerderheid onder jullie heel eerlijk “neen” zal moeten antwoorden op de eerste twee vragen, maar veel minder moeite heeft om “ja” te antwoorden op de derde vraag (koffie/thee, croissant, bistrotstoeltje en -tafeltje, typisch Europees weer, een toeristische accordeonist op de straathoek…?).

Het is net deze mogelijkheid om je extra te kunnen vereenzelvigen met de mensen die dit meegemaakt hebben dat de gebeurtenissen anders doet aankomen. DIT KON IK GEWEEST ZIJN! Velen van ons doen graag eens een citytrip Parijs. De taalbarrière is laag, de cultuur ligt dicht genoeg bij de onze, de omgeving is herkenbaar. Omdat wij ons niet kunnen vereenzelvigen (cultural bias) met mensen uit een andere cultuur, hoe hard we dat ook zouden willen vanuit ons o zo rechtvaardige hart. Ons brein accepteert dit gewoonweg niet.

In plaats van mensen die puur logisch reageren wegens de persoonlijke herkenbaarheid van een situatie met de vinger te wijzen, zou ik voorstellen om die mensen in de plaats gewoon de nodige informatie aan te bieden. Parijs in het rijtje te plaatsen en zo het perspectief te verbreden. Niet neerbuigend of beschuldigend spreken maar begrip opbrengen voor onze eigen cognitief bevooroordeelde reacties en iedereen de mogelijkheid te bieden deze te doorbreken dankzij genuanceerde informatie om te verwerken. Aan mensen vragen om de zo vele artikelen die er wel degelijk zijn geschreven over Beiroet, Kenya, en zo veel andere landen vol aanslagen en miserie, te zoeken en te lezen. Heel makkelijk via Google News bijvoorbeeld.

“De Media”, dat is niet alleen het journaal om 7.

Ik verwed er wel wat om dat er minder discussie zal zijn dan de voorbije dagen.

vlaggetjes

 

Lap hé!

In april was er een prachtige Disneyland promotie via Vente Exclusive. Ik sprong erop, boekte een kamer voor ons hele gezin en huppekee.

Vergat ik toch wel maaltijdvouchers te bestellen zeker. Niet erg dacht ik: op de site van Disneyland staat er aangeduid dat je ten allen tijde de vouchers nog aan je boeking kunt toevoegen tot een paar weken voor je aankomst.

Een paar weken voor aankomst word ik eraan herinnerd om tijdig het restaurant te boeken, en probeer ik eerst mijn vouchers nog te pakken te krijgen. Eerst bij Disneyland zelf. Die kunnen niet helpen, want de boeking gebeurde via een derde partij. Beetje vreemd dat die echt niets kunnen zien, maar ja, Vente Exclusive dan maar contacteren. Zij kunnen echter niet helpen: de vouchers konden alleen geboekt worden tijdens de duur van de actie. Mijn bestelling is wel zichtbaar in hun systeem maar daar houdt het op.

Rondgebeld, letterlijk halve uren on hold gehouden bij verschillende helpdesken maar het resultaat blijft dus hetzelfde: geen maaltijdvouchers meer te krijgen want niemand heeft nog toegang tot mijn boeking.

Sta mij toe dat ik toch een beetje bang ben voor de aankomst, aangezien niemand bij Disney de boeking zelfs nog maar ziet…

Intussen wel restaurant apart gereserveerd, want dat is blijkbaar ook zottekes tegenwoordig.

Meh.

Het koolwitje

Mooie witte vlinder. Je ziet hem vooral in april en juli. U ooit afgevraagd waarom dat een “kool”witje heet?
Nee? Nu wel?
Dan stel ik u graag voor aan mijn broccoli. Een koolsoort. Ik plukte 5 knal groene rupsen eraf. Ooit worden dat vlinders. Maar nu is broccoli (en de paksoi ernaast) het lievelingseten van de baby koolwitjes…

image

Wat is er mis met deze wereld?

Dan ga je met kinderen naar een museum, leren ze over hoe Egyptenaren leefden, van kleur hielden en van mooie juwelen, hoe belangrijk het leven na de dood voor hen was,… je ziet de kinderen zich amuseren en zichzelf zijn in een groep vol onbekenden.

En dan kom je thuis en zie je deze ronduit onbegrijpelijke reclamestunt:

11402552_982068725136818_8808293778526413869_o

W.T.F. …

Ik was heimelijk wel fan van ZEB: mooie collectie, relatief betaalbaar, goede verspreiding in maten en stijlen in de winkel, en één van de weinige ketens die telkens opnieuw de strijd aangaat met het concept van de sperperiode voor de solden. Met hun sponsoring van SYTYCD kregen ze ook de kans om mooie spullen te tonen. En toen kwam dit.

Volgens de pogingen tot verdediging door de ZEB facebook beheerders (het zal ook hun week niet zijn) is dit een actie om alle taboes te doorbreken: het taboe betreffende plastische chirurgie, en het taboe betreffende de sperperiode. Ik kan me maatschappelijk meer waardevolle taboes bedenken die in het rijtje “te doorbreken” vallen dan het laten uitvoeren van plastische chirurgie voor cosmetische doeleinden.

Sorry ZEB, maar ik zie absoluut niet hoe je in godsnaam deze lijn kunt trekken. Je publiek dat grotendeels bestaat uit jonge vrouwen die in vele gevallen worstelen met hun zelfbeeld nog eens wat reclame voor plastische chirurgie onder de neus schuiven, want ah ja, er zal inderdaad wel écht iets mis zijn als ZEB het ook al zegt en het gratis begint weg te geven.

Als het écht over doorbreken van een taboe gaat, kan die 5.000€ misschien gaan naar een organisatie die slachtoffers van huishoudelijk geweld helpt? Of mensen die wegens hun geaardheid hun thuis moeten ontvluchten? Het tegengaan en helpen repareren van de verminking die meisjes zelfs in ons land soms moeten ondergaan door vrouwenbesnijdenis? Of als het echt om plastische chirurgie moet gaan: borstreconstructies na kanker? Moet ik nog verder gaan?

Beste reclamemensen van ZEB,

-1 klant…

Kunnen we even stoppen?

Om de paar weken is er wel weer een hoop commotie in de (sociale) media. Waar het vorige week nog de bewust kinderloze moeders waren die terecht van zich lieten horen, staat de krant nu vol van ongewild kinderloze moeders die ook terecht hun stem verheffen.

Tussendoor was er de zaak van de brasserie die 0,50€ aanrekent voor het opwarmen van een flesje voor de baby met op de achtergrond de steeds aanwezige discussie tussen de moeders die wel of geen borstvoeding (willen) geven. De rel rond Kate Middleton en de slechte timing van de aankondiging van Maggie De Block was ook zoiets. En ik deed mee, geef ik toe.

Daar bovenop zie ik regelmatig artikelen waarin staat dat je de dag van vandaag nu eenmaal ongelukkig bent want onze maatschappij laat ons dat niet toe. Echt? Zijn we allemaal gedoemd tot ongelukkig zijn? Als we al deze dingen zien en lezen geloven we makkelijk dat iedereen zijn best doet om te bewijzen dat ze recht hebben op hun eigen ongeluk en daar erkenning voor willen. Is die negatieve focus wel nodig?

Ten slotte maken we in ons leven zelf onze beslissingen op basis van ons referentiekader, dat opnieuw gevormd wordt door onszelf en hoe we ons verhouden tegenover anderen. Of soms moeten we leren omgaan met een situatie die we niet zo fijn vinden, wat ook vaak ver van eenvoudig is. Maar we doen onze best. En door net te focussen op hetgeen ons sterk maakt en daar kracht uit te putten, kunnen we allemaal die negatieve dingen in ons leven met andere ogen bekijken, observeren en bestuderen. Dan zijn we niet meer zo lichtgeraakt wanneer iemand die gevoelige snaar raakt. We zijn ons bewust van de aanwezigheid van die snaar, en we kunnen onszelf leren daar op een positieve manier mee om te gaan.

Dus vroeg ik me af, zou het mogelijk zijn om even te stoppen met een ander te beoordelen? Ik denk dat iedereen in zijn of haar leven wel al genoeg katten te geselen heeft zonder zich ook nog druk te moeten maken over priemende vragen of oordelen van een ander… En dan kunnen we terug wat meer plaats maken in onze hoofden voor onszelf, en voor de mensen die ons hard nodig hebben, zonder oordeel. Waar ook in ons leven of op de wereld.

Of niet?

Mooie, mooie Kate

We vergaapten ons allemaal aan Kate Middleton deze week. Professioneel opgemaakt en gekapt stond ze 12 uur na de geboorte van haar tweede kindje voor de deur van het hospitaal in een dure jurk, met de perfecte snit deze keer om de mummy tummy te verbergen. De jurk van de eerste bevalling was daar eerlijker in. Na 5 minuten foto’s nemen mocht ze in de comfortabele auto stappen op weg naar haar eigen bed, een nanny, een verpleegster, een vroedvrouw en haar eerstgeborene. Voor velen niet te geloven. Maar een vlotte bevalling, een goede styliste en nét genoeg tijd maken veel goed om een bijna onmogelijk plaatje neer te zetten. “Hoe is het mogelijk?”, vroeg iedereen zich af.

En dan kondigen ze hier in België aan dat er paal en perk gesteld moet worden aan lange(re) verblijven in de materniteit, bijna in dezelfde adem. En iedereen hoort: “Want zie, die kan het toch ook!?!”.

Om even te illusteren: de bevalling van Manon was niet vlot te noemen. Eerste keer dus heel veel onzekerheid, weeën die niet op gang kwamen, baxters langs hier en langs ginder, een slapeloze nacht en volledige uitputting. De bevalling zelf zorgde ook nog voor een bloedtekort, waardoor ik hulpeloos en zwak moest toekijken hoe Manon de volgende dag haar eerste badje kreeg. Rechtop zitten was die eerste dagen een hel en ik kreeg van één van de verpleegsters onder mijn voeten omdat ik bovenop de regelmatige dafalgan ook 1 enkele brufen had gevraagd voor de pijn. Toen ze mij vertelden dat ik omdat Manon net op de “wissel” geboren was mocht kiezen of ik nog een dag langer in het ziekenhuis bleef kon ik mijn geluk niet op en bleef dankbaar dat extra vijfde dagje. Op de foto’s zie ik er kapot, uitgeput en niet zo gelukkig uit, hoewel ik wel heel trots en blij was over dat mensje dat we net gemaakt hadden.

3 jaar later diende nummer 2 zich aan. Een heel ander verhaal. Weinig slaap maar wat je een normaal verloop van een bevalling kunt noemen met eerst rustig wat weeën en opbouwen naar de uiteindelijke vlotte bevalling. Luttele uren na de bevalling huppelde ik rond in de kamer om zelf vanalles te nemen, zelf Aidan te verzorgen, enz. Rechtop zitten was niet het minste probleem en ik smeekte de dokter bijna om naar huis te mogen die derde dag. Ik vergeet nooit de huilbui omdat ik nog een uur extra moest wachten tot het kinkhoest vaccin bij mij en mijn man gezet was en de gyn haar goedkeuring moest geven. Ik wilde naar huis, mijn eigen ding gaan doen! Ik was er klaar voor en ik voelde me gevangen!

Hiermee wil ik maar meegeven: mevrouw De Block, de ene bevalling is de andere niet. De ene zwangerschap is de andere niet. De ene vrouw is de andere niet. We zijn inderdaad niet ziek, maar ons lichaam is letterlijk binnenstebuiten gekeerd. Een strenge regel plaatsen op het verblijf in de materniteit is in mijn ogen niet direct de juiste aanpak. Een verandering in de algemene mentaliteit over hoe we met pas bevallen vrouwen omgaan en bijvoorbeeld de kraamhulp nog vlotter beschikbaar maken voor zij die vroeger naar huis gaan is misschien een betere zet. Dat die hulp automatisch geregeld wordt door het ziekenhuis, ook bezoekjes door de vroedvrouw en dat je als pas bevallen (of op bevallen staande moeder) niet jezelf door een kluwen van administratie moet worstelen om die hulp voordelig te krijgen lijkt mij ook een goede zet. Mijn toenmalige hospitalisatieverzekering gaf 3 jaar geleden daarin al een voorzet: de extra terugbetaling van de kraamhulp was evenredig met het verblijf in de materniteit. Bleef je langer, dan werden er minder uren terugbetaald, ging je snel naar huis dan kon je de hele kraamperiode van 6 weken genieten van 8u volledige terugbetaling van een crème van een kraamhulp die voor jou kookt, even stofzuigt en jou je broodnodige douche laat nemen en dut laat doen terwijl baby in goede handen is. Er zijn inderdaad veel landen waar poliklinisch of thuisbevallen de norm is, maar de omkadering van de jonge moeder is daar ook niet te vergelijken met wat wij hier hebben.

En ik stel ook voor dat u de screening voor postpartum depressie even anders organiseert. Mijns inziens een groter probleem dan dat extra dagje je kraamtranen hun gang te laten gaan in de veilige omgeving van je kamer op de materniteit.

My 2 cents…

#WijOverdrijvenNiet

Het begon met een online artikel. Gevolgd door een blogpost. Wat foute opiniestukken van mensen die in zeepbellen leven en eigenlijk mijn ongefundeerde afkeer van die mensen wat meer fundament gaf. En toen ontplofte Twitter met de hashtag #WijOverdrijvenNiet.

Laat mij een paar dingen duidelijk stellen:

  1. Ik ben getrouwd en mijn man maakt graag eens een fout grapje, en dat is deel van de reden waarom ik van hem hou: zijn gevoel voor humor. Foute humor kàn, met mate.
  2. We spreken hier over een relatieve minderheid van mannen (thank God) die het leven van een meerderheid van vrouwen tot een nachtmerrie maken. Het probleem bestaat uit een hoop “serial offenders”, waar niemand iets aan doet.
  3. Als vrouw voel je echt wel het verschil tussen een gemeend compliment en hitsig gedrag. Ik hou van gemeende complimenten, het maakt je zelfverzekerd en blij.

Om even te illustreren:

  • Als 21-jarige in Brussel op straat tegengehouden en aangesproken worden door een 12-jarige jongen met de vraag “Eh mamzelle, tu veux faire l’amour?” is tegelijk ongelofelijk verbazingwekkend en intriest. Waar heeft dat kind deze ideeën vandaan? Vanwaar het idee om als prepuber op een volwassen vrouw af te stappen en een dergelijke vraag te stellen? Hoe vangen we zoiets op als ouder?
  • In de zon door een parkje wandelen, op weg naar het werk. Een man staat aan een vuilbakje het laatste stukje van een sandwich weg te werken zodat hij het papiertje kan weggooien. Hij ziet mij aankomen en zijn wenkbrauwen gaan in de lucht. De volgende scène zorgt voor een vertederend compliment: hij begint zich te haasten om zijn mond leeg te eten en door te slikken, ik kom steeds dichterbij, hij doet steeds harder zijn best om er ok uit te zien. Wanneer ik op dezelfde hoogte ben grijnst hij breed en doet een poging om het typische fluitje uit te brengen. Wat helemaal misloopt. Hij verontschuldigt zich en zegt dat mijn verschijning en de zon zijn dag goedmaken. Ik bedank hem vriendelijk en wandel verder. Hij kijkt nog even na en eet dan de rest van zijn broodje op. Ik bloos van het compliment. We gaan elk onze eigen weg, tevreden over de korte ontmoeting, niet meer, niet minder.
  • Op de drukke bus een hand voelen waar het helemaal niet hoort, en gewoon verstijven, ondanks alles wat je ooit geleerd is over hoe te reageren bij een aanranding. Dat werkt gewoon niet. Je bent rotbeschaamd, durft geen scène maken en iedereen rondom negeert je straal. Wat je negeert bestaat niet, zeg maar. De overgrote populatie “goede” mannen die daar allemaal staan doen niets. En de vrouwen nog minder. Dus als je iets ziet of hoort: doe iets, zorg dat die anderen dan heropgevoed worden, zorg ervoor dat de deur openhouden terug elegant is en niet meer verdacht. Zorg ervoor dat we niet meer beschaamd moeten zijn om hierover een scène te maken, maar we ons vrij voelen te reageren zoals het eigenlijk hoort.
  • En het strafste van de zaak: de personen waar deze mensen echt om geven weten gewoon vaak niet wat voor taal ze echt uitkramen en wat voor zwijn ze zijn op straat, al dan niet met een paar “vrienden” erbij, zoals dit filmpje mooi illustreert:

Het is dus ook geen Belgisch of Europees probleem, vrouwen over de hele wereld krijgen ermee te maken, en te veel mensen gedogen dit gedrag.

En ten slotte: het werkt ook in de andere richting. Beste mede-vrouwen, behandel mannen in de straat ook niet als niets meer dan een mooi stukje vlees. Ik gruwel van de Coca Cola Light reclame waar vrouwen bij de picknick de tuinman een pesterij lappen, want dat is het, iemand een geschud blikje cola aanbieden is een pesterij, om hem halfnaakt te kunnen keuren. Niet. Goed.

Wij overdrijven niet.