En nog een zotte week!

Zei ik al dat het zotjes druk is voor mij de laatste tijd? Na de week met training geven en verjaardagsfeestjes organiseren kwam er dus een even zotte week van werken, dingen klaar krijgen, training volgen én raar een tripje Londen.

Het begon op woensdag. In plaats van een rustig dagje thuis en dan ’s middags de kinderen halen moest ik nog naar Gent, want wij hadden een consultant geboekt via de “Digitale Versnelling” van Telenet. Een rustige dag werd dus nogal zotjes om ook nog op tijd te zijn voor Manon haar yoga les. Maar de sessie van de consultant bleek écht wel een verrijking in wat we al aan het doen waren. Het werd wel een hectisch rennen van hot naar her. Want op donderdag was er de eerste van 2 trainingen door Luke Hohmann die wij organiseerden. Ik moest dus ook voor beide een bak materiaal meenemen.

Donderdagochtend liep de wekker af om 6. Ik maakte vanalles verder klaar en maakte ook ontbijt voor de kinderen in hun brooddoos. Ze stonden uitzonderlijk om iets na 7 op school, wanneer de opvang net open was, om mij daarna in de monsterfile te storten richting Antwerpen. Ik haalde het nét op tijd, en de training was een mooi succes. Game Design, over hoe je speltechnieken combineert tot een succesvolle oefening met duidelijke doelstellingen. Ik was zelfs op tijd terug aan de school om de kinderen op te halen en ze te trakteren op pannenkoeken, waarna ik hun weekendkoffertje pakte en ook voor mezelf en de echtgenoot een weekendtas bij elkaar sprokkelde.

Ook op vrijdagochtend liep de wekker af om 6. De kindjes gingen flink naar de opvang en het verkeer naar Antwerpen verliep vlot voor een tweede dag training met dezelfde geweldige trainer. We zouden na de training samen naar Londen reizen voor de CCI (Certified Collaboration Instructor) meetup daar, die hij organiseerde. We stonden netjes een uur vooraf in Brussel Zuid aan de Eurostar terminal. Samen met een paar honderd andere mensen in een gigantische rij die niet bewoog. Ik polste even bij de mensen van Securail die nogal prominent aanwezig waren, maar zij hadden geen informatie gekregen, enkel de vraag om de rij in de gaten te houden. Owkay. Een hoop geduld en een nummertje later wist iemand aan de NMBS balie mij te zeggen dat de signalisatie aan de tunnel onder het kanaal defect was. De kans dat onze trein nog zou aankomen, laat staan vertrekken, was verwaarloosbaar. Maar Luke moest naar London! Dus reden we in extremis nog naar Zaventem in de hoop hem een zitje te vinden op een vlucht naar Londen. Ook dat werd niets, waardoor we ons plots met een onverwachte gast thuis bevonden. We besloten ons beter te voelen door eens lekker op restaurant te gaan. Waardoor we nogal laat naar bed gingen.

Zaterdag werd dus dag 3 dat ik om 6u uit bed rolde, want we hadden het slim genoeg gespeeld en op vrijdagavond nieuwe tickets geboekt op de Eurostar. Het enige systeem dat nog niet plat lag want omboeken was dramatisch. Om 7u stapten we onder jaloerse blikken door de security. Om 7u56 waren we eindelijk op weg naar Londen.

De meetup zelf was ongeloofelijk leuk: intensief, weinig pauze, veel diepgang in de gesprekken met super interessante mensen! Pas na 19u hielden we het voor bekeken en gingen we gezellig samen op restaurant. En ook zondag was amper beter. We lagen uiteindelijk pas om middernacht in bed, maar om 8u30 waren we terug op post. De rollercoaster stopte pas met de aankomst van de taxi, die ons naar St Pancras bracht voor de reis naar huis en om onze kindjes op te pikken.

Zodat ik op maandag fris en monter bij de klant een workshop kon geven over Delegation Poker.

Drukjes zeg je? Misschien, maar op dit ogenblik kan ik niets bedenken dat ik liever zou doen.

tijptijptijp

Ik had het er hier over. Dat ik kan tijpen en iets anders doen tegelijk als ik echt gedreven ben en precies weet wat er moet komen.

Deze week heb ik een nieuwe collega ermee verbaasd. Hij verklaarde achteraf nog dat hij dat nu als barometer beschouwt: hoe vastberaden ik ben om een klant van antwoord te dienen. En dus ook hoe voorzichtig ik op dat moment moet aangepakt worden.

Hehe.

Blij, boos, bang, verdrietig

Zeker als mama ken je ze wel, die prentjes die in de kleuterklas gebruikt worden om je kindje te leren wat gevoelens zijn, hoe ze die uitdrukken en hoe ermee om te gaan. Ze bestaan in klaspop versie, ik heb er op onze kalender van Lilliputiens in de vorm van kikkertjes.

Onlangs waren we hierover bezig onder mama’s, mijn collega had moeite met het gedrag van haar peuter die op de grens van het kleuterdom staat, en ik gaf haar de prentjes voor thuisgebruik. Het gesprek ging verder en we kwamen uit op de Happiness Index van Jeff Sutherland, die qua basis hetzelfde systeem gebruikt om het gemoed van werknemers te meten en dit te matchen met gebeurtenissen binnen het bedrijf. Zo kan je ook als manager zien hoe het staat met de motivatie van je medewerkers.

Plots werden de prentjes opnieuw uitgeprint. Ze hangen hier nu op de kast, met 6 collega’s hebben we nu elk een magneetje met een letter erop, en wij vullen dagelijks onze happiness index in. Het is grappig, maar algemeen is de sfeer tussen deze collega’s een pak beter. We zijn gegaan van 5 magneetjes in de “boos”-zone naar 1 bang, 3 vrolijk, 1 boos en 1 op de grens van blij en verdrietig (lang verhaal).

Het nodigt ook uit om erover te praten: waarom ben ik net zo boos? De collega’s gaan automatisch onder elkaar meer over gevoelens spreken, meer begrip voor elkaar opbrengen. We zien duidelijk een positieve evolutie in de teamgeest.

Die happiness index zag ik voor het eerst tijdens een opleiding Management 3.0 (naar het boek van Jurgen Apello). Er waren nog een massa andere interessante oefeningen die de revue passeerden. Eens benieuwd of we hier of daar nog van die oefeningen spontaan gaan beginnen uitvoeren.

Druk

Terug gaan werken. Dat is ook een beetje flexibel zijn naar je werkgever toe wanneer het moet en het ook kan. Dat is een baby, goedgezind en klaarwakker, toch met een klein hartje om 7u ’s ochtends op de crèche droppen om door smogalarm aan 90/u naar Wallonië te tuffen voor een dag tsjokvol vergaderingen. Dat is anderhalf uur later dan normaal thuiskomen bij een papa die samen met 2 kindjes vol verwachting in de zetel zit tot jij er bent. Dat is snel de spaghettisaus die ik de avond ervoor klaarmaakte opwarmen en samen aan tafel gaan, terwijl de baby breed lachend in de relax ligt en de kleuter honderduit vertelt dat haar broekspijpen nat waren van de sneeuw, dat Yana ook mee in de kring zat, dat Jules de klaspop ziek is maar dat zij van dokter doen en hem beter maken, dat Jules veel moet slapen nu, dat is de kindjes iets later dan goed is in bed stoppen.

it never rains…

Ik was niet geslipt deze morgen, zelfs niet een beetje. Deze middag ook niet, het sneeuwweer is mij en mijn auto goedgezind!

MAAR

– babysit voor de twunch morgen is in het water gevallen
– de creche sluit onverwacht wegens te veel verzorgsters afwezig (congé, familiale omstandigheden en ziekte)
– ik heb mijn soep omgestoten op mijn bureau
– er komen mindboggling incidenten binnen

Positief blijven zeker?

Blitzbezoek aan London

Gisteren was het weer die tijd dat we een Business Review houden met de grootste klant in mijn klantenportefeuille. Soms gaan we naar hun kantoren, soms komen zij naar onze kantoren. Deze keer was het bij hen, centrum London vlakbij Waterloo Station. De meeting ging vlotjes, was een half uur eerder gedaan dan verwacht en onze trein was door blijkbaar vele boekingen die dag een uur later dan gewoonlijk. Gevolg: we hadden bijna 4 uur om van Waterloo terug naar St Pancras te geraken. We besloten dus om onderweg een tussenstop in te lassen en even van het prachtige weer in London te genieten!

Na de overstap van de Northern Line naar de Piccadilly Line stapten we af aan Covent Garden. Zoals altijd was het er aangenaam gezellig, een operazangeres maakte gretig gebruik van de akoestiek in de benedenverdieping om te busken, kraampjes allerhande verkochten kaarsen, badproducten, juwelen, decoratie-artikelen. In de marketplace verkochten ze grappige t-shirts en andere gekke dingen, en dus kocht ik 2 verjaardagscadeautjes. Cadeautje 1 ga ik niet verklappen, want de toekomstige ontvanger komt hier af en toe. Cadeautje 2 is een bruin t-shirt met opschrift: dip me in chocolate and throw me to the lesbians! Ik kon gewoon niet anders dan aan een vriend denken die dergelijke gedachtenkronkels heeft!

We gingen snel even langs de Disney Store en de Teddybear Workshop, maar de leuke dingen waren telkens veel te duur. Dus deden we voor de rest van de tijd maar een terrasje in de zon… waarschijnlijk het laatste terrasje van 2010 dat zo aangenaam was.