Categorie: muziek

Plannen voor de zomer

Het sputtert, maar het lente/zomergevoel begint langzaam op gang te komen. Hoog tijd dus om eens te kijken wat er te doen valt deze zomer!

– 3 juni: examen draailier! Ik moet dringend nog een beetje oefenen…
– 5 juni: tandarts! Weer een wijsheidskies die eraan moet geloven.
– 13 juni, verkiezingen! Grapje. Op 13 juni gaan we naar een bbq-tuinfeest-folkbal dat een goede vriend van ons gewonnen heeft. Kwestie van het onaangename aan het aangename te koppelen.
– 18 juni zomerfeest van ons bedrijf, obligatoir een paar kriekjes drinken terwijl de directie aan iedereen dezelfde oninteressante vragen stelt en de halfjaarlijkse resultaten overloopt.
– 26 juni, veel te veel! Een verjaardagsBBQ, een verjaardagsfuif een half uur daar vandaan en Daithi en Aidan die in Mechelen de O’Fiachs openen.
– 2-3-4 juli: Gooikoorts
– 10-11 juli: Brosella
– 18-25 juli: Grand Bal de l’Europe in Gennetinnes
– 17-26 juli: Gentse Feesten
– 30-31 juli: M’Eire Morough in Dendermonde
– dan een gaatje (oef)
– 14 augustus: Folkin’Ro
– 20-22 augustus: Deerlycke
– 26-29 augustus: Boombalfestival
– 11 september: een prachtige afsluiter met het Larenfolk festival

Jippie voor de zomer!

*bounce*

Damada

Voila se, we zijn terug aan het werk na een heerlijk uitgebreid weekend.
Zoals elk jaar tijdens het Pinksterweekend was er nu ook weer het dansfestival Damada in Coulans-sur-Gée, in het hartje van de Berry streek waar de bourrée ontstond.

Inschrijven voor dit festival is een must, de plaatsen zijn beperkt en het wordt bewust kleinschalig gehouden. Ook warme maaltijden moeten gereserveerd worden en zijn hun prijs wel meer dan waard. De dansvloeren zijn er ongelofelijk goed (Boombalfestival kan daar nog een hoop van leren!): 1 dansvloer in de polyvalente ruimte / theaterzaal die half uit parket half uit gepolijste arduinsteen bestaat, 1 dansvloer in tent die ongeveer dezelfde kwaliteit heeft als de danstempels op Boombalfestival en 1 dansvloer in tent met gelakt en geboend parket! *bliss*
Dit jaar vierde het festival zijn 10de verjaardag. Een fijne gelegenheid om wat extra registers open te trekken.

Dus had ik vrijdag gezellig verlof genomen om zeker op tijd de rit van 540 km te kunnen aanvangen. Eerst de dochter ingepakt en bij mamy en papy geïnstalleerd, dan snel terug om last minute mijn eigen koffer te pakken, de auto vol te proppen met tent, bagage van 3 personen, overlevingspakketten, slaapzakken en muziekinstrumenten en we waren op weg.
Het weer werd er steeds beter op en tegen half 7 begonnen we de tent op te zetten op het plaatselijke voetbalveld dat dienst doet als tijdelijke camping.

De eerste avond deden we het toch maar rustig aan: eerst gaan tafelen met de heerlijke huiswijn, de eerste bals waren al in volle gang, en dan rustig even genieten van Place des Miracles, Blauzann en ten slotte de niet te missen Toon en Pascale, oftewel Naragonia. Tegen half twee ’s ochtends gaf ik er toch maar de brui aan, kon mijn ogen nog amper open houden en er stonden nog 2 festivaldagen op het programma!

Dag 2 van het festival was lekker warm maar winderig zoals gewoonlijk. We hadden wel interesse in de workshops Zweedse dans en ook de workshop zang om op te dansen. Maar Zweedse dans betekent blijkbaar standaard Polska dus sloegen we die snel over, en de zangworkshop bracht me ook niets nieuws bij. Tegen de middag trokken we dus naar de bar in het dorp om rustig in het warme weer te genieten van een pastis als aperitief.
In de namiddag nam ik deel aan de workshop dansen uit het zuidwesten van Frankrijk, maar ook hier was ik maar de helft van de tijd aanwezig aangezien ik de Carnaval de Lanz enkel hoefde op te frissen. Dus ging ik daarna terug naar de camping om wat te oefenen op mijn draailier (volgende week examen!) en een dutje te doen in de stralende zon.
Om 18u30 was iedereen present op het centrale plein: de organisatie trakteerde het aperitief en deelde bekers rosé uit aan de aanwezigen, vergezeld van verschillende soorten hapjes die gretig naar binnen gespeeld werden.
Na het avondeten was het enkel nog puur genieten: Rue Pascale, Hot Griselda, Accordzéam en het bed in rond een uur of 2.

Zondagochtend was al een pak moeilijker, maar de workshops tango en luisteren naar muziek in de dans spraken me niet aan, dus bleven we vrij lang op de camping rondhangen. Om 12u15 waren we wel present in de theaterzaal voor een prachtig intiem concert door Eric Thézé op piano en Wendy Wouters op basblokfluit. Na de middag werd de workshop Zweedse dans gewoon herhaald en de workshop tangurka werd ons afgeraden door de animator, onze vroegere dansleraar. Ook de workshops Cubaanse salsa en Indische dans spraken ons niet echt aan, dus trokken we in de namiddag terug naar de bar in het dorp waar de deelnemers van de verschillende muziekstages hun aangeleerde melodietjes ten berde brachten. En aangezien het toch al bijna avond was bleven we daar maar plakken met nog een lekker aperitiefje tot het avondeten geserveerd werd.
Het avondprogramma was een beetje rommelig, en het was verschrikkelijk druk op de verschillende dansvloeren, dus dansten we wat, speelden we tussendoor een spelletje en een paar flessen cider en toen de dansvloeren wat leger werden vlogen we er nog een laatste keer in. Er was namelijk nog een kort “bal occitan” waar ik de Carnaval de Lanz, Fandango en Arin-Arin kon dansen en nog een leuke eenvoudige bourrée snel aanleerde.
Toen was de pijp uit.
Op de camping lagen we nog wat naar de prachtige sterrenhemel te staren voor we voor de laatste keer in de tent kropen.

Volgend jaar zal Damada veranderen van formule. De organisatie verschuift en vindt dat er na 10 jaar ruimte is voor verandering. Ze beloven wel deze verandering in samenspraak te doen met de festivalbezoekers, dus ik ben benieuwd wanneer er meer informatie zal verschijnen op de website.

Oorverdovend

Een aantal kennissen en ikzelf begonnen al te denken dat wij het waren die overgevoelig werden aan luide muziek. Met angst in ogen en stem vroegen we ons af: “Is dit omdat we ‘oud’ aan het worden zijn?”.
Mijn man en ik kochten zelfs al setjes professionele oordopjes met 3 soorten filters (light, medium, strong) voor wanneer hij geluidstechniek moet gaan doen of we gewoon naar een optreden, concert of festival gaan. Natuurlijk zijn ze ook handig om een dutje te kunnen doen op een festivalcamping.
Maar toch hoorden we meer en meer stemmen opgaan die over hetzelfde fenomeen kloegen: waarom moet muziek tegenwoordig toch zo oorverdovend? En dan nog ten koste van de geluidskwaliteit?

Recente failures op geluidsniveau-gebied: de grote tent op het Boombalfestival, op Na Fir Bolg, Keltfest, les Anthinoises en zelfs tijdens Star Wars in Concert in het Sportpaleis (eerste deel van het concert met zware feedback tot gevolg).

En nu is het dan zover, het Sportpaleis zal vanaf heden oordopjesautomaten zetten in het Sportpaleis zelf en in de Lotto Arena. 2€ per paar met de uitleg erbij dat het oordopjes van goede kwaliteit zouden zijn. Maar zeg nu zelf, zou het niet beter zijn dat die geluidstechniekers eens van hun opstapje afkomen en gaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit (oftewel LOUDNESS)?

Een prachtig voorbeeld van gebalanceerd geluid is Gooikoorts. Nooit staat daar de muziek te luid, maar altijd voldoende luid voor super ambiance en toch niet zo stil dat het een theekransje lijkt. De muziekkwaliteit gaat daar altijd voor, en de geluidstechniekers nemen het bijna persoonlijk op als ze het niet per-fect uitgebalanceerd krijgen. Je hoort ook direct het verschil als er een groep op het podium kruipt die absoluut hun eigen geluidstechnieker willen gebruiken. Die mens kent het systeem niet goed, zit te knoeien en te prutsen en het publiek holt de tent uit.

Misschien zouden we als publiek dringend een pak kritischer moeten worden: in plaats van oordopjes te gebruiken gewoon ostentatief de tent/zaal/weide verlaten. Maar ja, willen we dat wel, als we dan onze favoriete groep missen waarvoor we al die centen betaalden? Wij deden het in elk geval op de vorige editie van les Anthinoises, waar we nochtans enorm uitgekeken hadden naar de optredens van Faun en Omnia.
Het is een moeilijk geval, en ik hoop gewoon dat ze dringend ook voor feestzalen en festivals een geluidslimiet zetten, want mijn oren delen mij mee dat het dringend nodig is.

Geeking out ofwel Star Wars in Concert

Gisterenavond trokken we dus met een hoopje naar het Sportpaleis in Antwerpen voor Star Wars in Concert. De verwachtingen waren hoog gespannen, en misschien een beetje te hoog. Na het super concert John Williams in Concert tijdens het Filmfestival van Vlaanderen Gent vorig jaar waar we bijna letterlijk van onze sokken geblazen werden verwachtte ik minstens een evenaring.

Spijtig genoeg werden die verwachtingen niet helemaal ingelost. Toch zeker niet in het eerste deel. De geluidsinstallatie was indrukwekkend en bij het wachten op de aanvang klonken de geluiden van X-wing fighters en TIE-fighters door de concerthal, iets wat de verwachtingen nog een trapje hoger tilde want de geluidseffecten waren super.
Het concert begon ook zeer goed, met het overbekende thema van de openingscredits. Daarna werden we vergast op de verschijning van Anthony Daniels die de presentatie voor zijn rekening nam, met ondertiteling op groot scherm.
Deel 1 van het concert bevatte vooral muziek en beelden uit de prequels. Het overbekende koorgezang van The Phantom Menace werd echter slecht gebalanceerd door de geluidstechniek met wat feedback tot gevolg. Aangezien ik ook geen enorme fan ben van de prequels genoot ik wel van de muziek maar kon het eerste deel mij niet enorm boeien. Toen het laatste stuk voor de pauze gespeeld werd maakte de geluidtechniek opnieuw de fout om eens goed aan de volumeknop te draaien “om de mensen een hoogtepunt te geven” waarschijnlijk. Met een gigantisch orkest met akoestische instrumenten in het door echo gevulde Sportpaleis. Gevolg: feedback zo hard dat ik mijn vingers in de oren moest proppen! Lang leve de pauze…

Leuk detail wel: het woord “Intermission” dat op het grote scherm werd geprojecteerd was in het Star Wars lettertype 🙂

Bij de aanvang van deel twee lagen mijn verwachtingen dus een pak lager. Maar die werden dan weer onmiddellijk overtroffen. Het was alsof het orkest zich beter amuseerde, de muziek werd nu regelmatig vergezeld van lasereffecten bovenop de geprojecteerde filmbeelden en het geluid was een pak beter uitgebalanceerd. De geluidstechnieker had blijkbaar zijn lesje geleerd, want het geluidsniveau bleef ongeveer gelijk gedurende heel het tweede deel, de intonatie van de instrumenten kwam veel zuiverder over en er was niet de minste feedback te bespeuren.
Het tweede deel was dus ronduit genieten: de originele films, mijn favoriete thema’s werden gespeeld, de praatjes door Anthony Daniels waren aangenaam en zelfs wat komisch op de juiste momenten, en het gigantische scherm was van een ongelofelijke zuiverheid. Hoed af voor het orkest en voor Meester Dirk Brossé, die ons na een daverend applaus nog een toegift speelde… de eind credits natuurlijk 🙂

Black Fox

Na veel voeten in de aarde is het dan eindelijk zover: Daithi Rua heeft na 7 jaar een nieuwe CD uit, Black Fox, uitgegeven bij Wild Boar Music.
Deze Ierse singer-singwriter met thuisbasis in Gent bleef in België plakken eind jaren ’90 en ontdekte tot zijn grote verbazing dat ons landje een liefdesverhouding heeft met goede muziek. Hij leerde hier de grote namen van de folkscene kennen en verzamelde een schare trouwe fans die vaak aanwezig zijn op zijn vele live gigs doorheen ons landje. Dankzij die grote kennissenkring had hij de gelegenheid om samen te werken met een rij Belgische en internationale muzikanten om de instrumenten in te vullen. De opnames gingen door bij muzikanten zoals Philip Masure, Ed Veltrop en in de studio van Erwin Liebbrecht die ook de mix voor zijn rekening nam. Ook onderhandelde hij recent succesvol een endorsement met het Australische Cole Clark Guitars, die prat gaan op het gebruik van ecologische materialen, waardoor hij nu vergezeld wordt door zijn Fat Lady die een mooi stukje kan zingen 😉

Het resultaat: een CD met 12 pareltjes over leven, dood, hoop en liefde.

Mijn favorieten:
– Vana’s New Laces, over een Cambodjaans slachtoffer van anti-persoonsmijnen die dankzij Handicap International een kunstbeen krijgt.
– Zaventem My Girl, over zijn liefdesrelatie met onze luchthaven
– Black Fox, over de gevoelens na de zelfmoord van een vriend
– Soldier On, over moed, hoop en doorzettingsvermogen

Je kan Daithi vinden op Myspace, Twitter en YouTube en in pubs near you!
Wie Daithi ook eens van een andere kant wil zien moet zich reppen: samen met Kadril is hij te zien en horen in de show “That’s All Folk”, een project dat vorig jaar tijdens het Filmfestival van Vlaanderen Gent gelanceerd werd en nu door de Culturele Centra van Vlaanderen tourt.

Mia’s en zo

Gisterenavond zijn we op tv dan toch maar gestrand bij de Mia’s. Een fijne show, maar zoals zo vaak bij die award-dingen zit er niet veel variatie in de winnaars… Toch was ik blij dat Bart Peters de Nederlandstalige prijs meenam naar huis, ik heb wel een zwak voor hem en kijk trouwens al uit naar zijn optreden op het Boombalfestival in de zomer.

Maar wat me ook bijblijft is de versie van Porcelein die The Lau bracht. De tekst raakte me weer diep.

In het diepste van mijn ziel
Ben ik eenzaam en fragiel
Maar ik staar de wereld aan als een winnaar
En het leven lacht me toe
Bij om het even wat ik doe
Elke keer zal ik er staan als een winnaar
Maar soms voel ik me zo klein
Wil ik iemand anders zijn
Diep van binnen kwijn ik weg van de pijn
Porselein, behandel mij heel zacht
Porselein, verbrijzeld door je lach
Porselein, poreus en onderhuids
Als een winnaar haal jij me onderuit
Mijn gedachten slaan op hol
Ik verval weer in mijn rol
En zal mijn eigen gang weer gaan als een winnaar
Ik kan vechten als een vrouw
Zoals ik strijden zal om jou
En ruim de vijand van de baan als een winnaar
Maar van binnen ben ik broos
Heel geremd en hulpeloos
In mijn hart ben ik vernederd en boos

Ik weet het wel
Niemand die me vragen stelt
En niemand die mijn naam vergeet
Ik weet het wel
Niemand die me wakker belt
En nooit ééns iemand die mijn dromen leest
Niemand die me stoort
Niemand die me hoort
Niemand die me kust als ik wakker word
Niemand die me mist
Niemand die me haat
Niemand die de deur voor me openlaat
Niemand die me kent
Niemand die me streelt
Niemand die me ooit eens een moment verveelt
Niemand voor mezelf
Niemand om te zijn
Wie is net als ik van porselein

Always trust your cape…

Nog eentje dat blijft hangen als je eens goed naar de tekst luistert. Mijn favoriete versie ervan wordt trouwens gezongen door Daithi Rua, maar het origineel is van Guy Clark.

Eight years old with flour sack cape
Tied all around his neck
He climbed up on the garage
Figurin’ what the heck
He screwed his courage up so tight
The whole thing come unwound
He got a runnin’ start and bless his heart
He headed for the ground

He’s one of those who knows that life
Is just a leap of faith
Spread your arms and hold you breath
Always trust your cape

All grown up with a flour sack cape
Tied all around his dream
He’s full of piss and vinegar
He’s bustin’ at the seams
He licked his finger and checked the wind
It’s gonna be do or die
He wasn’t scared of nothin’, Boys
He was pretty sure he could fly

He’s one of those who knows that life
Is just a leap of faith
Spread your arms and hold you breath
Always trust your cape

Old and grey with a flour sack cape
Tied all around his head
He’s still jumpin’ off the garage
And will be till he’s dead
All these years the people said
He’s actin’ like a kid
He did not know he could not fly
So he did

He’s one of those who knows that life
Is just a leap of faith
Spread your arms and hold you breath
Always trust your cape

Liefde is alles

ALSOF ER NIETS GEBEURDE – Yevgueni

Voor je je ogen sluit
En in mijn armen naar je dromen drijft
Luister nog heel even
Voor ik je stem verlies
En jij alleen nog glimlacht
Mag ik nog heel even
Dit deuntje voor je zingen
Geruisloos
Want je kent het uit je hoofd
Die mooie simpele kleine zinnen
Je hebt ze al zo vaak gehoord

Want morgen gaat ons leven zomaar voort
Alsof er niets gebeurde
Maar vind je niet dat deze dag
Wel meer verdient dan dat?

Voor ik mijn armen sluit
En in mijn dromen naar je ogen drijf
Blijf je nog heel even
Voor ons warme bed de nacht bevriest
En ook voor morgen kiest
Laat ons nog heel even
De week die komt vergeten
Uitstel,
En laat ons hopen dat het afstel wordt zachtjes ingeduffeld
Bijna doodgeknuffeld
De week die komt voor altijd opgeschort

Want anders gaat ons leven zomaar voort
Alsof er niets gebeurde
Maar vind je niet dat deze dag
Wel meer verdient dan dat?

Voor je je ogen sluit
Voor ik je stem verlies
Voor ik mijn armen sluit
En voor de nacht bevriest

Laat ons nog heel even de week die komt vergeten
En laat ons hopen dat het afstel wordt
Laat ons nog heel even
De week die komt vergeten
Vergeten…

Larenfolk festival

Het was weer een weekendje gevuld met goeie muziek, goed gezelschap en goede herinneringen.

Na eindelijk bevestigd te krijgen of onze baby nu een jongen of een meisje wordt pakten we een kleine weekendtas in en vertrokken naar het verre Limburg. Vrijdagavond gingen we namelijk naar het Boombal in Herk-De-Stad, waar de vrij nieuwe groep Murna speelde gevolgd door Embrun. Een aantal vrienden van oa. de danslessen gingen ook aanwezig zijn en waren dat ook, en ik kon zelfs van een paar leuke rustige dansjes genieten. Vrij snel kwam ook aan het licht dat we een primeur hadden: de gewoonlijke percussionist van Embrun is blijkbaar met verlof, dus werd die vervangen door niemand minder dan… Jacky Moran! Zonder enige voorbereiding klom de man mee op het podium en speelde lustig de nodige percussie bij elkaar ter ondersteuning van de rest van de groep.

Na het bal trokken we richting Lummen, waar we mochten overnachten in de logeerkamer van Toon en Pascale, het Larenfolk festival ging er de volgende dag plaatsvinden. Mijn ventje verzorgde de geluidstechniek. Ik hielp wat in de keuken en met het repareren van een prop voor op het podium. De lijst muzikanten was indrukwekkend: Naragonia, gevolgd door Dr. Eugene, Hot Griselda, een verrassingsact, Tom Theuns en Aurelie Dorzee en ten slotte Comas.
Spijtig genoeg werden we een paar keer geplaagd door electriciteitspannes, waardoor Tom en Aurelie genoodzaakt waren hun set accoustisch af te werken, wat echter een leuk resultaat gaf.

De sfeer was echt supergezellig, er waren ook heel wat jonge ouders met kinderen vanaf een leeftijd van slechts 3 weken, het eten was lekker en meer dan voldoende en de pannekoeken waren een echt succes!

Na een tweede nachtje in het logeerbed was het weeral gedaan, maar dit is een festivalletje om in het geheugen gegrift te blijven 🙂

Het is weer voorbij – Boombalfestival 2009

Ja, het is de voorbije dagen een beetje stil geweest, ik was namelijk in Lovendegem voor het Boombalfestival, mijn jaarlijkse afspraak vlakbij huis met muziek en dans. Dit jaar had ik me opgegeven als vrijwillige medewerker. Braafjes had de organisatie rekening gehouden met mijn vraag voor zittend werk, en zat ik dus aan de bonnetjeskassa op donderdagavond en elke ochtend voor de verdere duur van het festival. In mijn buikige toestand kon ik toch niet deelnemen aan de dansworkshops, waarvan ik enkel Fandango interessant vond maar een uur staan springen is nu dus eventjes fysiek niet haalbaar.

Aangezien mijn ventje al deelgenomen had aan de muziekstage stond de tent al netjes klaar, en hoefde ik mijn spulletjes gewoon uit te pakken en mijn nestje voor die avond te installeren met extra dekentjes en mijn geliefde worstkussen. Daarna ging het richting festivalterrein en ten slotte richting kassashift. Het was druk: de eerste avond is altijd gratis en dus komt er veel volk op af, die allemaal dorstig en hongerig worden van het dansen. Zelfs de extra bonnetjeskassa kon de werkdruk niet verlichten. Tijdens het werk kon ik de mannen van Variomatic horen in de veel te luide grote tent en aan het einde van mijn shift was ik net op tijd klaar voor het optreden van Accordzéam in de grote danstempel. Hun Mario Bros scottish en Star Wars tovercirkel blijven hilarisch. Daarna braaf het bedje in: ik was moe en had ’s ochtends de volgende shift voor de boeg.

Om 15u was ik op vrijdag terug vrij om rond te dolen op het festivalterrein. Eerst richting Free Podium waar Double D en Bogus sfeer in de tent brachten, daarna even luisteren naar Rue Pascale Quartet en vlak na mijn avondeten genieten van de zachte tonen van Naragonia, waar ik zelfs een onregelmatige scottish, een mazurka en een wals in 5 met mijn schatje kon dansen. Na wat rondhangen gingen we toch de grote tent in voor Blowzabella, maar spijtig genoeg was het geluid nog steeds verschrikkelijk. Heel veel feedback in de monitors, waardoor het duidelijk was dat de muzikanten het moeilijk hadden om elkaar te horen en goed samen te spelen. Ook was de muziek bijna pijnlijk luid, waardoor we heel de tijd achteraan bleven hangen.
Intussen pakten donderwolken zich samen boven Lovendegem en werden we getrakteerd op 2 hevige buien, die gelukkig niet lang duurden. Toen het terug droog was ging ik nog een half uurtje van Boréale genieten en dan was de pijp uit. Mijn schatje bleef echter een groot stuk van de nacht op en jamde mee tot in de vroege uurtjes, terwijl ik met oordopjes in de oren maar een paar schaapjes hoefde te tellen.

Nog maar een shift later slaagde ik erin om op een droog blaadje uit te glijden en mijn voet om te slaan. Het deed gemeen pijn, maar erop steunen ging nog en een kwartiertje ijspack later kon ik al terug rustig rondstappen. Tot zover het dansen tot minstens die avond. Maar niet getreurd, als ik niet kan dansen zit ik wel gewoon te luisteren. De nieuwe revelatie van het festival: Manimoen, de nieuwe groep van Pablo Golder met Toon van Mierlo en de percussionist en de bassist van Harakiwi. Een ietwat jazzyer ensemble maar steengoed.
Daarna met de dwarsfluit in de hand naar de TLS die Toon zou geven. Spijtig genoeg heb ik hier halfweg moeten afhaken: één van de deelnemende doedelzakken was niet gestemd en de baby protesteerde zo heftig dat ik er niet goed van werd! Dan maar een rustpauze inlassen en op het terrein de sfeer wat opsnuiven, kijken naar de leuke draaimolen en lekker meelachen bij het laatste stukje Boombal for Kids.
Na het avondeten werd er toch even rustpauze ingelast en deed ik een snel middagdutje. Ja, ook op zaterdag heb ik de grote tent gemeden als de pest, steeds weer die feedback en het geluid dat gewoon veel te hard stond, plus de groepen waren ook niet echt naar mijn smaak.
Maar de avond was op het free podium en in danstempel 2 goed gevuld: Violet op het free podium en in de danstempel Embrun, gevolgd door een verrassingsoptreden van Triple-X, gevolgd door Beatball. Ook hier werd ik door de baby aangemaand om te vertrekken wegens de hevige beat hoewel ik het optreden best te smaken vond, en gezien het late uur heb ik dat dan ook maar gedaan. Nogmaals dankbaar dat ik speciale oordopjes had kroop ik in mijn nest, op naar de laatste dag van het festival.

Laatste shift aan de kassa op zondagen een hoop mensen die gezellig kwamen kletsen tijdens de kalme momenten. Later kon ik gezellig rondhangen op het terrein in het zonnetje. Ik luisterde naar een paar liedjes van Miek & Roel, bleef even hangen bij Hotel Palindrone en aan het Free Podium voor An Làr Ganda, terwijl ik mijn gehuurde draailier mocht oppikken en er wat uitleg bij kreeg.
En dan begon de laatste avond, maar ook mijn hoogtepunt van het festival met 2 sets door Hot Griselda. De enige groep die enthousiast teruggeroepen werd voor een tris trouwens. Wegdromen op de melodieën, een voorzichtige polska dansen, een zachte mazurka met mijn schatje. De avond was heerlijk, en moe maar voldaan kropen we uiteindelijk allemaal samen in de tent voor de laatste kampeernacht. Maar zonder oordopjes deze keer.