Category: muziek

De aanloop naar het Boombalfestival

Dit weekend is er weer Boombalfestival in Lovendegem. Ze zijn aan hun 4de jaargang toe, en het succes blijft op een goed peil. In de week ervoor is er steeds de Boombalstage: 3 niveaus dansstage en een muziekstage (tune learning). Elke avond is er Boombal Intiem met telkens 2 groepen, voor de mensen van de stage inbregrepen, alle andere dansers en liefhebbers zijn welkom aan een toegangsprijsje. Ik was van plan dit jaar naar de muziekstage te gaan en er één dag tussenuit te knijpen om de vergevorderde dansstage to bij te wonen, maar gezien de zwangerschap was een week kamperen eigenlijk wel te veel, dus heb ik dat teruggebracht tot enkel tijdens het festival zelf.
Om een beetje kosten (en mezelf) te sparen heb ik me als vrijwilliger gemeld voor de bonnetjeskassa: gratis toegang, gratis warme douches, 1 maaltijd per dag en wat drankbonnetjes, mooi meegenomen voor een paar uur bonnetjes te verkopen op een stoeltje. Heb ook telkens de eerste shift, ik ben dan toch al wakker en de dansinitiaties laat ik aan me voorbij gaan. De enige interessante dansinitiatie is toch fysiek veel te zwaar (Fandango door een echte Portugees, hallo uithoudingsvermogen!!!) en de optredens beginnen wanneer ik terug vrij ben.
Balgroepen om dit jaar zeker naar uit te kijken: Boréale (F), Rue Pascale Quartet (F), Naragonia (B), Blowzabella (!!!) (UK), Beatball (B) en Hot Griselda (B/NL).
Van de “festivalgroepen” die op de affiche staan om volk te trekken heb ik wel zin in Miek & Roel en Johan Verminnen. Ook het programma van het Free Podium ziet er niet mis uit, dus daar zal ik ook af en toe te vinden zijn.

Intussen ben ik in de eerste aanloop gisterenavond al gaan luisteren naar Bogus, die net hun eerste CD hebben opgenomen. Vanavond ga ik genieten van Naragonia en Parasol. En vanaf morgenavond is het festival!

wat is het toch heet geweest

Wel, sinds gisteren heb ik het grootste deel van mijn energie terug, en ook vandaag voel ik me nog een stuk beter. Ga me zelfs wagen aan het rustig opruimen van de plaatselijke ravage. Gezien de temperatuurswissel met gisteren moet dat vlotjes te doen zijn. Ben al blij dat ik het raam terug wijd open kan zetten in plaats van me te moeten verstoppen in een duistere living!
De harde buiken zijn verdwenen sinds dinsdagavond, een duidelijk teken dat de dokter gelijk had over de oorzaak: lage bloeddruk.
Baby hobbelt vrolijk verder in mijn buik, en geeft me nu regelmatig een goede schop in de maag in plaats van de blaas, ben er nog niet uit welke van de 2 ik dan eigenlijk verkies… :s
Een semi-druk weekend voor de boeg: vanavond film, we gaan dankzij LamaZone naar een mini pre-screening van Avatar en ben best wel benieuwd, morgen bezoek, zondag speelt mijn ventje zijn eerste optreden met een balfolkgroep, spannend!

Kalkoenfolk

Na het vlotte badkamerkiezen van gisteren hadden we het verdiend om zoals gepland te gaan ontspannen op Kalkoenfolk, een klein folkfestivalletje in Deinze, letterlijk in iemand z’n achtertuin!
We misten het eerste optreden, Native Flutes, een demonstratie van Amerikaans-Indiaanse fluiten en een stukje van het tweede, Collective Memories, een covergroep van “folky” evergreens, wat goed meeviel. We genoten zodra we aankwamen: een ruime achtertuin met in het midden een pracht van een treurwilg, tentafdaken en een klein geimproviseerd podium. De bar was goed gevuld en goedkoop, een broodjesbar en een dessertenbar en ’s avonds was er barbecue voorzien.
We ontmoetten een aantal mensen die we in geen jaren nog ontmoet hadden, iedereen verbijsterd over hoe we soms toch terug bij elkaar komen.
Na een uurtje vervoegde Kris ons voor de rest van de avond, net op tijd voor de surprise act: een pas gevormde band waarin een aantal bekendere muzikanten hun opwachting maakten voor wat bluegrass folk van eigen makelijk, met een zeeeeeer hoge dosis humor. Vooral het liedje “Sore Pussy”, gezongen door Heather met de meest onschuldige blik ooit oogstte veel succes.
De setting was super, en we genoten van een hoop andere groepen, waaronder Klean, Faran Flad en Green Jacket. Het gezelschap was ook niet te versmaden! Spijtig genoeg kon 1 vriend ons niet vervoegen wegens autopech.
De bbq was trouwens immens: er waren 4 stukken vlees voorzien per persoon, en geen kleintjes! Samen met de aardappelen uit de oven en de salade waren de buikjes al snel rondgegeten!
Halfweg de avond kwam de organisator tot een ontstellende conclusie: hij had voorzien alle geluidstechniek zelf te verzorgen… ware het niet dat hij meespeelde in 3 van de aanwezige bands! Aangezien Thomas er na het optreden van Klean helemaal geen zin in had schoof hij de hete aardappel netjes door aan mijn ventje. Resultaat: een gratis drankkaart en zijn eten werd geschonken door de organisatie! De commentaren waren best goed, en gelukkig bleek dat de enige problemen die de kop opstaken te wijten waren aan een slecht werkend contact in de versterker van de bas van de accordeon, iets wat de accordeoniste blijkbaar al een goed jaar stoicijns negeert…

Een zeer gezellig festivalletje, en op het eind kon de organisatie met trots melden dat er met uitsluitend drank- en etenverkoop plus de spaarpot voor het toilet voldoende was opgehaald om het evenement volgend jaar opnieuw te laten doorgaan. Wordt dus nog zeker vervolgd… als is het volgend jaar 😉

Aranis

Ik had al veel over de groep Aranis gehoord, maar ze nog nooit live zien optreden. Ze werden beschreven als neo-classicistische folk-rock, en wist dus niet goed wat ervan te verwachten.
Aangezien ze gisteren om 20u mochten aantreden op de Gentse Feesten bij Sint-Jacobs was ik netjes present, en vol verwachting. Hun eerste nummer was voor mij al direct raak, en deed me denken aan de composities van Philip Glass waar ik lang geleden in modern ballet nog op gedanst heb. Bij hun tweede nummer wist ik al onmiddellijk waarom: hun contrabassist-componist laat zich wel degelijk door hem inspireren en schreef zelfs het nummer “Through the Glass” als knipoog naar de bekende componist van post-moderne opera, repititieve muziek en filmmuziek.
Het eerste deel van de set was gewijd aan nummers van hun tweede CD, Music for an Imaginary Film en dus uitsluitend instrumentaal.
De geluidskwaliteit aan het podium kon beter: vooral de violen en accordeon kwamen heel schel over, en zoals zo vaak stond het eigenlijk te luid om comfortabel te luisteren, maar niettemin was het optreden heel goed te smaken.
Voor het tweede deel van de set werden 3 zangeressen het podium opgetroond: nieuwe nummers met zang die in het najaar zullen verschijnen op de CD Mirage. Ook hier hoorde ik echo’s van de stijl van Philip Glass en soms deed een stukje me zelfs denken aan de opera Akhenaten, maar Aranis geeft er een eigen draai aan met hun instrumentarium. Ook de laatste CD van Laïs kwam in mijn gedachten op tijdens één van de gezongen nummers, waar het stemgebruik, de ritmiek en de pompende energie doen denken aan een paar nummers uit The Ladies’ Second Song.
Het is dan ook niet te verwonderen dat de CD Songs for an Imaginary Film nu ook deel uitmaakt van mijn CD-collectie, aan het schappelijk prijsje van 15€.

Spijtig genoeg kon een groot deel van het aanwezige publiek het optreden niet echt smaken: om toch maar zitplaats te hebben was een groot deel van het publiek dat eigenlijk kwam voor Willem Vermandere er al een paar uur op voorhand. Dit veroorzaakte de nodige commotie zelfs tijdens het optreden van Aranis, elke stoel die vrijkwam werd aangevallen door een horde 60-plussers, waarvan sommigen me zelfs vuil bekeken omdat ik met mijn overduidelijk zwangere buik netjes op mijn plaats bleef zitten. Zelfs een hoogzwangere vrouw werd zitplaats ontzegd, totdat mijn gezelschap een stoel afstond om de dame te laten rusten.
En hoewel ik dol ben op Willem Vermandere die ik heeeeel lang geleden ook voor het eerst live heb gehoord op de Gentse Feesten (1985 dacht ik zo), hebben we zijn optreden maar zo gelaten, ik kon het niet langer aanzien hoe al deze deftige oudere dames en heren plots veranderden in egoïstische 5-jarigen en dus verkasten we naar het Baudelo, waar Accordzéam een best wel leuk bal ten berde bracht.

We pasten voor The Flying Pickets. Nog een groep die ik al heel lang ken en wel leuk vond, maar ik heb braaf naar mijn lichaam geluisterd en de rest van de Gentse Feesten voor een andere dag gelaten.