Categorie: kleuter

De tand

Mijn beide kindjes worden plots snel groot. De ene net droog, de andere haar eerste tandjeswissel. Hij stond al een hele tijd los, en in Frankrijk op vakantie eet ze veel harde korsten stokbrood. Doe daar nog een spannende film bij voor het slapengaan en het gepruts aan het losse tandje leidt tot een tandje in het handje!

Ja, ik vond het een beetje jammer dat ze niet thuis was, maar zo gaat het nu eenmaal in het leven. Op naar tandje nummer 2. Het tandendoosje dat ze van haar meter kreeg en ze absoluut mee op vakantie wilde (voelde ze het aankomen?) doet nu netjes dienst.

pylones-tandendoosje-quenotte-roze

Pylones tandendoosje

Ook kleine meisjes worden groot…

En nu op controle bij de tandarts: Manon heeft 5 snijtandjes onderaan, eentje teveel. De tandarts vroeg me op bezoek te komen zodra het eerste tandje wisselde om na te gaan hoeveel definitieve tandjes er klaar zitten. Ik ben benieuwd!

Droog

Overdag was het al even geen probleem meer, zo zonder pamper rondlopen. Op school af en toe een ongelukje, maar over het algemeen een zeer flinke en pamperloze peuter bij de juf.

Aan het begin van de zomervakantie merkte ik sporadisch een droge pamper ’s ochtends. Vooral bij het uitslapen was er nog een plasje in de broek te merken. De dutjes verliepen al snel pamperloos.

En toen kwam het grote bed, en besloot Aidan dat hij een grote jongen was. En toen behoorden pampertjes definitief tot het verleden. Ik zeg het al zo vaak, maar mijn kleine jongen wordt groot. En groeit als kool.

image

Over groeiende en krimpende hartjes

“Mama, jij bent altijd boos op mij, jij houdt niet van mij!”

“Mama, waarom wil je mij niet knuffelen? Ik ben jouw kindje, jij moet van mij houden!”

Heeft jouw kleuter je ook al zulke dingen naar je hoofd geslingerd in het midden van een episode waarin het kind geen blijf weet met zichzelf, in het midden van een razende, wenende bui waarin je zit te twijfelen wat nu de beste oplossing zou zijn: afleiden, time-out of time-in?

Hier is het al een paar keer voorgekomen. De eerste keer breekt je hart. Je stelt puur uit reactie jezelf als ouder in vraag. Je stelt in vraag of je wel voldoende affectie toont aan je kind, of je wel goed bezig bent, enz. Het zijn van die momenten dat je achteraf als mama wel in tranen kunt uitbarsten wanneer de emoties bij je kind eindelijk bekoeld zijn.

Eerst en vooral wil ik je zeggen: je bent niet de enige ouder die zoiets heeft meegemaakt. Vanaf een zekere leeftijd worden onze kinderen mondiger, en ze weten precies waar ze ons kunnen raken. Ze gebruiken dat dan ook in vlagen van intense emotie, zelfs onbewust. Omdat ze het moeilijk hebben met zichzelf, op dat ogenblik niet van zichzelf houden en zich afvragen of jij als ouder hen nog wel wilt.

Hier ten huize komen dergelijke uitroepen minder vaak voor nadat we een rustig gesprek hadden met onze kleuter over het groeiende en krimpende hartje.

Na een moeilijk moment, wanneer ze volledig terug tot rust was gekomen zijn we samen in de zetel gekropen en hebben we verteld hoe alle liefde voor elkaar in ons hart beschikbaar zit. Dat hart zit daar altijd, en de liefde zit er altijd in. Het maakt niet uit wat er gebeurt, er is altijd minstens een klein hartje vol liefde beschikbaar. Wanneer ze boos is en met zichzelf geen blijf weet, en wij ook wel boos worden op haar, verdwijnt dat hartje nooit, het is dan misschien wat kleiner, gekrompen, maar het hartje vol liefde voor haar als ons kindje is heel hard aanwezig. Er zal altijd liefde aanwezig zijn voor elkaar. Wanneer ze terug rustig is en we allemaal fijn kunnen samen zijn, eten, spelen, lezen, … groeit ons hartje terug. Dan is het makkelijker om te knuffelen, samen gek te doen. Het is makkelijk om een hartje te doen groeien, wanneer er fijne dingen zijn. Maar zelfs een klein hartje bevat nog alle liefde die we nodig hebben. En we vroegen haar ook ons te melden wanneer ze haar hartje voelde krimpen, wanneer ze zich moeilijk voelt.

Het maakte een stevig verschil. Onze temperamentvolle dochter geeft nu duidelijker aanwijzingen wanneer het “scheef” begint te gaan vanbinnen. In plaats van ons verwensingen naar het hoofd te slingeren begint ze over het hartje, en dat ze wil dat het groeit in plaats van kleiner te worden. We kunnen sneller tot een oplossing komen en de buien van razernij die wel een uur konden aanslepen zijn nu nog slechts korte episodes.

Misschien kan het verhaal van het groeiende en krimpende hartje jullie ook een stapje verder helpen? Ik hoor het graag!

Bedankt, juf!

En daar was plots het einde van het schooljaar. De kindjes maakten een tekening voor de juf en Manon, die nu al 3 maanden erom vroeg, mocht bloemetjes uitkiezen voor haar juf. Ze koos een plantje: zacht paarse petunia. Aidan wilde natuurlijk zijn zusje volgen en ook bloemetjes geven, maar hij koos pink kisses, oftewel dianthus (een soort mini anjers).

pink kisses

Purple_Petunia

Volgend jaar zit mijn kleine meid in het eerste studiejaar. Ze is er apetrots op. Op de “grote” speelplaats mogen spelen, leren lezen en schrijven! Haar rapport was een zee van groene smileys, juf Mireille vol lof en vertrouwen voor haar toekomst in de lagere school.

Aidan gaat naar de eerste kleuterklas. Hij gaat nog steeds graag naar school, hoewel mama loslaten ’s ochtends wat moeilijk kan zijn. Op de oudercontact de verwachte informatie: meneertje luistert niet zo goed naar de juf en heeft nog veel moeite met delen. Ook thuis werken we daaraan. Maar voor de rest doet hij het super goed! Volgend jaar begint hij samen met nog wat klasgenootjes opnieuw bij juf Céline. Hij is van de jongste in de klas en er zouden anders maar 3 kindjes in het instapklasje zitten. Met een klein klasje kan de juf dan gedifferentieerd taken geven, en hem persoonlijk en specifiek uitdagen. Vanaf januari wordt er in de klasjes geschoven en zal hij bij juf Yana in de klas zitten. Ook hier heeft de juf er vertrouwen in dat onze jongeman nog een hele fijne evolutie zal doormaken.

Ze worden snel groot, die kindjes…

Opendeurdag op school

Er was opendeurdag op school. Het was heel mooi opgezet: Verdeeld over 5 graden (instapklas + 1e kleuter, 1e+2e kleuter en de 3 graden lager onderwijs) had elke graag gewerkt rond een werelddeel. De klassen waren ingericht met mooie knutsels volgens thema en in elke klas kon je met een proevertjeskaart een plaatselijke specialiteit proeven. Daarbij was er ook een zoektocht voor de kinderen doorheen elke klas. Tussendoor waren er dansjes en werden er sportdiploma’s uitgedeeld.

Aidan zijn klas had rond Afrika gewerkt. De mama’s van Afrikaanse afkomst op school zorgden voor heerlijke samosa, beignet en gebakken bananen als hapje. Als dansje zagen we leeuwtjes en kindjes in typische kledij. Aidan stond heel flink mee op het podium, maar van dansen kwam er nog niet veel in huis.

image

De klas van Manon nam ons mee naar het Wilde Westen. Indianen en Cowboys dansten enthousiast op een lassoliedje. Ze vond het eerst heel spannend dat er zoveel mensen zouden kijken, maar danste super mee en kreeg op het einde haar brevet watergewenning. Ze was super trots! Als hapje in de klas waren er hotdogs voorzien, en Manon toonde blij haar zelfgemaakte dromenvanger.

image

Bij de derde graad, die een Haka uitvoerde als “dans” kregen we Australian meat pie te proeven, met deskundige uitleg van de leraar waarom welke ingrediënten erin zaten. De klas was mooi versierd met zelfgemaakte didgeridoos. De tweede graad hebben we gemist wegens de planning van de dansjes, maar de eerste graag serveerde kroepoek en ander aziatisch lekkers.

image

image

De middag was begonnen met een stortbui, maar de rest van de namiddag was droog en meestal zonnig, dus ook de ijsjes gingen er vlotjes door! Een heel succesvolle opendeurdag, ik denk dat iedereen genoten heeft.

Puffin Muffins!

Een tijdje geleden kreeg ik een Penguins of Madagascar pretpakket! Daarin zaten alle benodigdheden om muffins te bakken: een bakschaal, cupcake papiertjes, ovenwanten op kindermaat en een hoop leuke versieringen in pinguin thema. En natuurlijk de film Penguins of Madagascar op dvd!

Er is namelijk in de tekenfilmreeks een episode waar ze het hebben over puffin muffins. Maar in de tekenfilm gaat het wel over die Zweedse/Deense kaneelrollen. Maar dat doet er niet toe, de term puffin muffin is gewoon té zalig!

Gezien het slechte weer de laatste tijd togen we aan het werk: Manon voegde alle ingrediënten samen en roerde, mama mixte het beslag vulde de cupcakejes, en Manon mocht ze zelf met haar nieuwe ovenwanten in de oven plaatsen. (Sensatie! Een voorverwarmde oven!) Nadat ze gebakken waren knabbelden we ze lekker op voor de tv, ahja!

image

image

image

Hilarische film trouwens, candy for the brain 🙂

Groeischeut

Het meest typische dat de mensen zien aan kinderen met een groeischeut zijn de broeken die plots te kort zijn, of t-shirts waar je kind plots niet meer in geraakt, mouwen die tekort geworden zijn en het kind staat daar als een vogelverschrikker in kleren die een kleine maand voordien eigenlijk nog wel pasten.

Een lastiger effect is dat ze zo snel groeien dat ze niet goed weten waar de uiteinden van hun ledematen zich bevinden. De gevolgen daarvan zijn een resem valpartijen met builen, blauwe plekken en gekneusde enkels tot gevolg.

Aidan is al 3x op dezelfde elleboog gevallen op school, maar is wel trots op zijn pleisters met Elmo.

Manon had gisteren een dikke enkel aan beide kanten, waar ze lustig op verder danste tot het bedtijd was en ze haar sokken uit deed en mij uitlegde dat dat dikke stuk eigenlijk toch wel pijn deed. Ik stuurde ze dus maar met andere schoenen naar school (anders gevormd aan de hiel) en meldde het toch even aan de juf, die het zou doorgeven aan de turnjuf voor vandaag.

Groeischeuten, het is me wat.

Laatste eerste keer

Vandaag ging Aidan voor het eerst naar school. Hij was er helemaal klaar voor! Enthousiast,  goedgevonden en met een brede glimlach stapte hij moedig de speelplaats op.
image
image

Na schooltijd was hij opnieuw zeer goed gezind, maar de rit naar huis was er al teveel aan. Knock-out 🙂
image

image

Eens in bed was hij echter terug een brok energie en zong nog een hele tijd de liedjes die hij vandaag hoorde…

De beloningskaart

De meeste ouders zullen er al wel van gehoord hebben: de beloningskaart. Hier wordt die vooral gebruikt om Manon aan te sporen om wat sneller en/of gevarieerder te eten. Nadat er een lijntje (of meerdere naargelang het stadium van gebruik van de kaart) vol is kan er dan een cadeautje verdiend worden. Het systeem heeft successen gekend, maar sommige dagen wilde ze écht niet eten en was ze koppig genoeg om zelfs het cadeautje daarvoor te laten staan.

Maar bezoekjes aan de speelgoedwinkel kunnen er dus af ten toe af, om iets nieuws op de kast te zetten tot het kaartje vol is. Deze kon ze dankzij de Fun verdienen, de My Little Pony Twilight Sparkle:

image

Schattig hé? Intussen is de magische koets ook al veranderd in een trein of wat ze ook maar op dat moment nodig heeft om mee te spelen. Voor een kind van 5 zijn de mogelijkheden eindeloos!
image

 Volgende op de wishlist: ballerinaschoentjes en rolschaatsen. Er gaat hier goed moeten gegeten worden! 😉

Endimi leest een boek

Als ouder doe je je best, en zoek je raad, maar soms dan vind je het gedrag van je kind nog steeds vreemd. Een humeur dat plots omslaat, een drama natuurlijk op een moment of plaats waar je dat nu ECHT NIET kon gebruiken. Het vreet aan je eigen humeur, aan je geduld, met alle gevolgen en spanningen vandien. Gedrag dat je helemaal niet zag aankomen en zowat de hele dag om zeep helpt.

Ik vroeg hulp op een forum vol mama’s, en de titel van een boek kwam onmiddellijk naar boven. Bol.com hielp mij een handje en jawel 24u later bracht een lachende koerier mijn pakje. Temperamentvolle Kinderen van Eva Bronsveld.

Zodra ik na bedtijd wat tijd voor mezelf had begon ik te lezen. Mijn ogen werden zo groot als schoteltjes. Hoe verder ik lees, hoe harder ik Manon erin herken. Hoe meer ik ook de tekenen die beschreven worden in het boek zie gebeuren, en binnenkort hopelijk er op de juiste manier mee om kan. Het verklaart ook waarom toen ze kleiner was een tantrum van 45 (!) minuten geen uitzondering was en timeouts volgens het minutenschema van haar leeftijd geen verschil maakten.

De voorbije dagen lijkt het aanpassen van mijn omgang met de kinderen volgens de tips in het boek in elk geval al zijn effect te hebben: de voorbije 2 ochtenden verliepen bijna vlekkeloos, en beide ochtenden konden we van huis vertrekken op het uur dat ik voor ogen had, zonder drama, zonder geween van één van beide kindjes.

Gisterenavond liep het mis, geween, gebrul, maar ook daar weet ik intussen precies de oorzaak van. En dat hielp in het drama tot een minimum te kunnen beperken. We konden er samen over praten, en het deed Manon duidelijk goed dat ik begrip toonde voor het feit dat ze compleet over haar toeren ging.

En niet alleen voor Manon helpt dit. Hoewel zij op een leeftijd is waar dit makkelijker op te merken valt en ze al een degelijke conversatie aankan, zie ik ook hoe het gedrag van Aidan beïnvloed wordt door wat hij van haar aanvoelt. Met de nodige tantrums daar natuurlijk. En ook omgekeerd, hoe zij lijdt onder het gedrag van Aidan. Niet zoals je eerst zou denken uit jaloezie, maar door de extra prikkels die hij compleet onbewust toevoegt aan de situatie.

Nog 2/3 van het boek te gaan, maar de weinige info die ik tot nu toe al heb verzameld is de aankoop al meer dan waard geweest. Geen wondermiddel, maar zoveel tips waarmee ik de manier waarop ik naar de kinderen kijk kan aanpassen en waar zij duidelijk al goed op reageren. Een verademing en de eerste stap op een pad naar beter. Heerlijk.