Endimi leest een boek

Als ouder doe je je best, en zoek je raad, maar soms dan vind je het gedrag van je kind nog steeds vreemd. Een humeur dat plots omslaat, een drama natuurlijk op een moment of plaats waar je dat nu ECHT NIET kon gebruiken. Het vreet aan je eigen humeur, aan je geduld, met alle gevolgen en spanningen vandien. Gedrag dat je helemaal niet zag aankomen en zowat de hele dag om zeep helpt.

Ik vroeg hulp op een forum vol mama’s, en de titel van een boek kwam onmiddellijk naar boven. Bol.com hielp mij een handje en jawel 24u later bracht een lachende koerier mijn pakje. Temperamentvolle Kinderen van Eva Bronsveld.

Zodra ik na bedtijd wat tijd voor mezelf had begon ik te lezen. Mijn ogen werden zo groot als schoteltjes. Hoe verder ik lees, hoe harder ik Manon erin herken. Hoe meer ik ook de tekenen die beschreven worden in het boek zie gebeuren, en binnenkort hopelijk er op de juiste manier mee om kan. Het verklaart ook waarom toen ze kleiner was een tantrum van 45 (!) minuten geen uitzondering was en timeouts volgens het minutenschema van haar leeftijd geen verschil maakten.

De voorbije dagen lijkt het aanpassen van mijn omgang met de kinderen volgens de tips in het boek in elk geval al zijn effect te hebben: de voorbije 2 ochtenden verliepen bijna vlekkeloos, en beide ochtenden konden we van huis vertrekken op het uur dat ik voor ogen had, zonder drama, zonder geween van één van beide kindjes.

Gisterenavond liep het mis, geween, gebrul, maar ook daar weet ik intussen precies de oorzaak van. En dat hielp in het drama tot een minimum te kunnen beperken. We konden er samen over praten, en het deed Manon duidelijk goed dat ik begrip toonde voor het feit dat ze compleet over haar toeren ging.

En niet alleen voor Manon helpt dit. Hoewel zij op een leeftijd is waar dit makkelijker op te merken valt en ze al een degelijke conversatie aankan, zie ik ook hoe het gedrag van Aidan beïnvloed wordt door wat hij van haar aanvoelt. Met de nodige tantrums daar natuurlijk. En ook omgekeerd, hoe zij lijdt onder het gedrag van Aidan. Niet zoals je eerst zou denken uit jaloezie, maar door de extra prikkels die hij compleet onbewust toevoegt aan de situatie.

Nog 2/3 van het boek te gaan, maar de weinige info die ik tot nu toe al heb verzameld is de aankoop al meer dan waard geweest. Geen wondermiddel, maar zoveel tips waarmee ik de manier waarop ik naar de kinderen kijk kan aanpassen en waar zij duidelijk al goed op reageren. Een verademing en de eerste stap op een pad naar beter. Heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s