Categorie: kinderpraat

Op zoek naar Spiekpietjes!

Vorig weekend ging ik met de kindjes op zoek naar Spiekpietjes in Fort Napoleon in Oostende. Het weer was prachtig voor een dagje aan zee, papa zat in het buitenland voor een congres, dus trok ik met de kindjes gezwind richting de kust.

Een uitdaging zo’n rit. Maar goed, iets voor tienen kwamen we aan in Fort Napoleon. We waren uitgenodigd om de Spiekpietjes Expo te bezoeken, dus stond er ook nog een heerlijk ontbijt op ons te wachten. Klaas vaak ontving ons zingend. Maar die kon de interesse van voor Aidan niet vasthouden: ER WAREN PIETJES IN DE BUURT!!!

Dus na het ontbijt trokken we het fort binnen. Op de bovenverdieping was het nieuwste verhaal van de Spiekpietjes op grote muurplaten te volgen. De kinderen kregen een volgtelefoon die elk stuk van het verhaal voorlas. Manon vond het leuk om te volgen, maar vooral Aidan kreeg af en toe ogen zo groot als schoteltjes!

Nadat ze het verhaal helemaal beluisterden ging het een verdieping lager: 10 Spiekpietjes hebben zich namelijk in het fort verstopt, en die moeten gevonden worden! Onderweg vonden we ook nog een plekje waar we een brief konden schrijven aan Sinterklaas en deze direct versturen, door hem opgerold in een put te gooien!

Na het bezoek aan het fort trokken we de duin over om wat te ravotten op het strand, en na de middag hongerig naar het Leopoldpark te trekken. Daar is er nog tot en met 3/11 Er Was Eens. Het hele park omgetoverd tot een sprookjesbos! Na ontmoetingen met Peter Pan en de Ijskonining trokken we naar het Riddertoneel. En toen merkte ik dat vooral de kleinste man doodop was. De zon begon te zakken, en wij keerden terug naar huis, moe maar voldaan.

Fietsles

Elk jaar gaat er van de provincie Vlaams-Brabant een initiatief uit om jonge kinderen te leren fietsen in een veilige omgeving met goede begeleiding, om zo bewuste kleine fietsertjes de straat op te sturen. Manon kreeg voor haar laatste verjaardag een fiets die perfect is voor haar grootte, maar fietsen op 2 wielen was voor haar echt nog een uitdaging. We schreven haar dus in wanneer dit initiatief in onze gemeente zou halt houden.

Anderhalf uur lang werd ze door papa en de organisatie begeleid. Fietsstangen waren ter beschikking. Tussendoor een pauze voor een appelsapje of een flesje water en een koek. Een paar kleine valpartijen en een blauwe plek. Maar op het einde zoefde ze trots voorbij!

image

Nu nog thuis verder oefenen, vooral starten en correct bochten nemen moeten we verder inoefenen, maar dat fietsen op 2 wielen, dat zit er goed in. Haar fietsdiploma heeft ze dus dubbel en dik verdiend!

image

Ze kreeg ook een fluo hesje mee naar huis, zodat wanner we haar meenemen op straat ze ook goed zichtbaar zal zijn. We gaan het niet laten liggen!

Over groeiende en krimpende hartjes

“Mama, jij bent altijd boos op mij, jij houdt niet van mij!”

“Mama, waarom wil je mij niet knuffelen? Ik ben jouw kindje, jij moet van mij houden!”

Heeft jouw kleuter je ook al zulke dingen naar je hoofd geslingerd in het midden van een episode waarin het kind geen blijf weet met zichzelf, in het midden van een razende, wenende bui waarin je zit te twijfelen wat nu de beste oplossing zou zijn: afleiden, time-out of time-in?

Hier is het al een paar keer voorgekomen. De eerste keer breekt je hart. Je stelt puur uit reactie jezelf als ouder in vraag. Je stelt in vraag of je wel voldoende affectie toont aan je kind, of je wel goed bezig bent, enz. Het zijn van die momenten dat je achteraf als mama wel in tranen kunt uitbarsten wanneer de emoties bij je kind eindelijk bekoeld zijn.

Eerst en vooral wil ik je zeggen: je bent niet de enige ouder die zoiets heeft meegemaakt. Vanaf een zekere leeftijd worden onze kinderen mondiger, en ze weten precies waar ze ons kunnen raken. Ze gebruiken dat dan ook in vlagen van intense emotie, zelfs onbewust. Omdat ze het moeilijk hebben met zichzelf, op dat ogenblik niet van zichzelf houden en zich afvragen of jij als ouder hen nog wel wilt.

Hier ten huize komen dergelijke uitroepen minder vaak voor nadat we een rustig gesprek hadden met onze kleuter over het groeiende en krimpende hartje.

Na een moeilijk moment, wanneer ze volledig terug tot rust was gekomen zijn we samen in de zetel gekropen en hebben we verteld hoe alle liefde voor elkaar in ons hart beschikbaar zit. Dat hart zit daar altijd, en de liefde zit er altijd in. Het maakt niet uit wat er gebeurt, er is altijd minstens een klein hartje vol liefde beschikbaar. Wanneer ze boos is en met zichzelf geen blijf weet, en wij ook wel boos worden op haar, verdwijnt dat hartje nooit, het is dan misschien wat kleiner, gekrompen, maar het hartje vol liefde voor haar als ons kindje is heel hard aanwezig. Er zal altijd liefde aanwezig zijn voor elkaar. Wanneer ze terug rustig is en we allemaal fijn kunnen samen zijn, eten, spelen, lezen, … groeit ons hartje terug. Dan is het makkelijker om te knuffelen, samen gek te doen. Het is makkelijk om een hartje te doen groeien, wanneer er fijne dingen zijn. Maar zelfs een klein hartje bevat nog alle liefde die we nodig hebben. En we vroegen haar ook ons te melden wanneer ze haar hartje voelde krimpen, wanneer ze zich moeilijk voelt.

Het maakte een stevig verschil. Onze temperamentvolle dochter geeft nu duidelijker aanwijzingen wanneer het “scheef” begint te gaan vanbinnen. In plaats van ons verwensingen naar het hoofd te slingeren begint ze over het hartje, en dat ze wil dat het groeit in plaats van kleiner te worden. We kunnen sneller tot een oplossing komen en de buien van razernij die wel een uur konden aanslepen zijn nu nog slechts korte episodes.

Misschien kan het verhaal van het groeiende en krimpende hartje jullie ook een stapje verder helpen? Ik hoor het graag!

Kinderpraat

Manon: “Hier mama!” *gooit een uitnodiging van een feestje nonchalant van de achterbank naar de voorkant van de auto*
Ik: “Zeg juffrouw, zo geven ze de koning zijn handschoenen!”

*stilte*

Manon, met een bedeesd stemmetje: “Maar die weet ik niet liggen… ”

En dan moogt ge niet de slappe lach krijgen hé!

Kinderpraat

We zitten aan tafel. Tegen de gewoonte in is Manon vlot en smakelijk aan het eten, wat meestal wel goed loopt met zachte sandwiches. Aidan daarentegen moddert wat aan, prikt wat met zijn vingers in het eten. Manon is gewend om aangespoord te worden, en kijkt met grote ogen naar haar broer.

Na wat aansporen en nukkige reacties van Aidan stel ik hem een ultimatum: “Ofwel bijt je in de boterham, ofwel ga je even in de hoek staan wachten.” Hij kijkt mij rustig aan. Manon haar ogen worden zo groot als schoteltjes.

“Noek.”, antwoordt hij. Waarop hij rustig van zijn stoel komt en in de hoek gaat staan.

Manon schudt meewarig het hoofd en doet van facepalm (waar heeft ze dat vandaan?).

(2 minuten later werd de sandwich met kaas smakelijk verorberd door Aidan, no drama.)

Kinderpraat

Toen Manon opgehaald werd van de vakantie opvang en mee in de crèche haar broertje ging ophalen stelde ze duidelijk aan de verzorgsters dat ze zich zorgen maakt om de toekomst van Aidan:

“Als hij ooit mee moet naar de vakantieschool, dan is dat een probleem. Want er is daar maar één braaf kindje, en dat ben ik, want meester Tom heeft niet geroepen tegen mij. Dus dat gaat niet hé, dat mijn broertje mee komt. Dat gaat niet.”

Ik kijk al uit naar de puberdiscussies tussen grote zus en kleine broer 😉

Kleine broer in kwestie begint ook al duidelijk kinderpraat te verkopen:

“Mama nee, Aidan zelf patatjes aan poes geven!” wanneer ik hem vraag waarom er zo veel patatjes naast het bordje terechtkomen. Ja mijn katten eten graag stoemp. En de kinderen hebben dat door.

En een verdere bloemlezing:

  • Ajpaaje: ipad
  • wiendje: vriendje
  • dajie: draailier
  • Elmo!: Elmo

 

Sinterklaas is bijna jarig

De Sint komt er bijna aan, en aangezien Sint Maarten bij ons in de streek ook zijn neus durft laten zien (en al op 11 november komt) is Manon al volop aan het brainstormen wat ze op haar brief wil zetten.

Zo wilde ze bijvoorbeeld haar eerste set loombands, omdat ze eindelijk op school geleerd had hoe dat moet. Maar we vonden er niet direct in de boekjes. Ik stelde voor dat ze ze zou tekenen en dat mama er “loombands” zou onder schrijven.

Toen ze een week later afkwam met de mededeling dat ze een speeltje wou dat ze ook in de opvang hadden werd het lastiger. Het was geel, met een zonnetje, en dat ging zo open. Ik stelde voor dat we eens goed in de boekjes zouden bladeren om het te vinden. Haar gevatte antwoord: “Maar neen mama, het staat niet in de boekjes, maar dat is niet erg hoor, ik zal het tekenen en de Sint zal wel weten wat het moet zijn!”.

Als u een idee hebt, ik hoor het graag…

 

 

Met vallen en opstaan…

Het schooljaar is herbegonnen en de kinderen hebben plots allebei de neiging om op hun gezicht te vallen. Eerste schooldag: Manon komt naar huis met een dikke buil. Tegen dat die een weekje later genezen was klom Aidan op de rand van de zandbak in de crèche en voor ze hem konden grijpen lag hij al beneden, op zijn gezicht. Het ziet er erger uit dan het is, geschaafde neus en bovenlip, hopelijk volledig genezen tegen zijn 2de verjaardag (mijn schoon foto’s!). Dat kon Manon niet zo laten dus de dag erna kwam ze weer met een blauwe plek op haar voorhoofd naar huis. Discussie over een fietje en een onzachte ontmoeting met de schoen van een ander kindje. Zucht.Ik heb een kwajongen met een rokje aan. Beetje de mama op dat gebied (ik heb nogal kousen vol gaten gevallen in de kleuterjaren!).

En gisteren lieten ze zich allebei op dezelfde manier achteruit vallen op onze Walter poef waarna ik 2 kinderen kon troosten voor de buil op hun achterhoofd, dankzij de salontafel die achter de poef stond.

Groot worden, letterlijk met vallen en opstaan…

Kinderpraat

1. Mama: en, was er een clown in het circus? Manon: neen, alleen mensen en papegaaien. That settles it – clowns are not human.

2. Papa: vertel eens Manon, wat hebben jullie op sprookjeskamp gedaan? Manon: niets. Papa: helemaal niets? Zelfs geen sprookje voorgelezen. Manon: Nee. Maar wel een verhaal. Ok dan, een sprookje is dus geen verhaal.

3. Manon: Ik ben gevallen mama, ik heb een nieuwe pleister nodig, eentje met Hoeha’s erop. Mama (doorzoekt de kast en vindt Dora pleisters): deze? Manon: neeeeee! Die met Hoeha’s erop! En toen vond ik deze in een hoekje verstopt –>

4.  Manon: Mama, ik ben verliefd op X. Mama: Ah, en in welke klas zit die? Manon: In de studiejaren, de derde! Mama: wow zeg, en ziet hij jou ook graag? Manon: ja hoor. En hij heeft gezegd dat we gaan trouwen als we groot zijn *stilte* *vervolgt heel stilletjes met rode kaakjes* en ik heb ja gezegd…