Hoektandjes…

Ik herinner me dat Manon ook wel lastig was toen ze tandjes kreeg, maar Aidan krijgt ze zo snel na elkaar dat de lijdensweg korter en een pak intenser is. Zijn kiezen zitten er goed en wel door, begint meneertje al aan de hoektanden. En aangezien deze zich tussen de snijtanden en de kiezen wurmen doet dat dus extra veel pijn.

De enige gel die wat helpt is Teegel. ’s Nachts heb ik al geen andere keuze gehad dan Nurofen siroop te geven.

Maar we blijven positief: this too shall pass. En de eerste zit er al bijna door.

De ei-stoel

Hij leek wel leuk, die ei-stoel van IKEA. Ik wilde een stoel voor Aidan, zodat hij en zijn zus elk een eigen “lounge” stoel zouden hebben. Ik dacht aan een kindersofa of zo, en dit kwam in het vizier.

IKEA PS LÖMSK Draaifauteuil IKEA Als de kap naar beneden is wordt de stoel een mooie verstopplaats voor het kind.

IKEA PS LÖMSK draaifauteuil

We kregen hem cadeau van de peter van Aidan, ter gelegenheid van zijn doopsel. Nooit had ik kunnen dromen dat het zo’n hit zou zijn bij beide kinderen. Gegiechel, gelach, geschater, en verbazingwekkend weinig geruzie. Ongelofelijk! Moest je hierover twijfelen, niet doen! De kinderen gaan er dol op zijn!

Een bewogen doop

Gisteren kwamen we er eindelijk toe om onze kleine man te dopen. We vroegen de pastoor die we al kenden en waar we goed mee overeenkomen om daarvoor te komen. We spraken af met de pastoor van onze parochie dat de kerk beschikbaar zou zijn. Maar Murphy was ook van de partij.

Dus op het afgesproken uur stonden we met pastoor en heel de familie en meter en peter aan een kerk die netjes op slot was. Zowel ik als mijn man hadden onze telefoons thuis laten liggen. De parochiepriester onbereikbaar nadat we via smartphone zijn nummer hadden opgezocht. We begonnen aan een rondvraag, mijn man trok naar de pastorie, ikzelf naar een huis waar er mensen zouden wonen die een sleutel hadden, maar die gaven niet thuis. Toen zagen we de Chirokinderen die met hun leiding de lokalen bestormden. De meisjes van de leiding wilden zeker en vast helpen, want “Pastoor Sven is nogal eens vergeetachtig…” OK dan, maar wij stonden daar wel met z’n allen te verkleumen. Eén van de meisjes had een tante die een reservesleutel zou hebben, maar die tante bleek dan net dit weekend aan zee te zijn. Ze had wel de ultieme tip: schuin tegenover de kerk is een school, en daar wonen nog steeds nonnetjes. Diezelfde boodschap kreeg mijn man ook van de verantwoordelijke voor Kerknet van de parochie die we ook probeerden te bellen. Moeder Overste zou zeker een sleutel hebben, en dat bleek te kloppen!

Met een goed half uur vertraging konden we er dan aan beginnen. Aidan zette de kerk op stelten, vond dat zijn knuffel ook in de doopvont moest en knikte ernstig toen de pastoor hem recht aansprak.

Daarna ging het allemaal een pak vlotter: taart, gezelligheid, sandwiches,…

Oef.

Een periode of 2 afsluiten.

De eerste was zo erg nog niet: de kerstboom ontmantelen en aan de straat zetten voor ophaling. De Kerstperiode definitief afsluiten. Om er niet depri van te worden (ja, ik hou van Kerst!) heb ik snel 20 tulpen in huis gehaald in lekker schreeuwerige kleuren. En de Alessi kerststal staat er ook nog, die is gewoon veel te cool en ten slotte zijn de drie koningen nog maar net gepasseerd.

Periode 2 afsluiten viel wat zwaarder. Ik heb het park afgebroken en het gaat terug naar de eigenaars (we hadden het voor onbepaalde tijd in bruikleen). Hij wil er al een tijdje niet meer in en begon het als straf te zien. We installeerden dus de nodige extra hekjes en maakten afspraken over het gesloten houden van de deur naar de berging. Ik ontmantelde het rustig en methodisch, zette alles klaar voor vertrek met alle vijsjes en stukjes netjes in een zakje eraan gebonden. Klaar voor de volgende gebruiker.

Deze verandering was voor Manon ook een verrassing. Ze wist dat we de kerstboom weg zouden doen, aangezien vandaag alle bomen worden opgehaald door de groendienst. Haar reactie toen ze zag dat het park ook weg was bleek een mix van verrassing, verbazing en verwarring. Maar ze leek er zich snel overheen te zetten. De kleine man trok zich er niets van aan en ging gezwind op de mat in de speelhoek zitten spelen.

Een nieuw jaar, een nieuw tijdperk voor mama. De baby wordt peuter.

Windpokken

Ze hadden ons gewaarschuwd in de creche. De ene na de andere. Incubatietijd 7 tot 21 dagen. Het was een kwestie van tijd. Nu zitten we met een lastig mannetje vol stippels. Gelukkig was ik voorbereid: cytelium, fenistil, cicalfate. Alles al in huis gehaald vlak voor Kerst. 

Tanden bijten dan maar. En uitzieken hé. Hopelijk wordt het niet al te erg. Het jaar is goed ingezet.

Wagenziek

Toen ik klein was deden we een wekelijkse trip van zo’n 50 minuten, op bezoek naar de grootouders. Over de toenmalige N42, lang voor de stukken expressweg er lagen. Bochtige wegen door kleine dorpen. Vrijwel elke week herinner ik me dat we onderweg moesten stoppen omdat ik wagenziek was. Ook op schoolreis, ik moest vooraan in de bus zitten zeiden ze altijd. Hielp niets.

En nu heb ik een dochter die ook wagenziek wordt. Wat is wagenziekte precies? Het is een fenomeen dat voorkomt wanneer je evenwichtsorgaan in het binnenoor de match niet kan maken met wat je ogen zien. Je lichaam denkt dat er iets mis is, en dat kan alleen maar veroorzaakt worden door het eten van iets fouts. De automatische remedie is het leegmaken van de maag. Ik hoorde ergens dat dit sneller voorkomt bij mensen en kinderen die zware oorontsteking gehad hebben, maar heb daar nog geen wetenschappelijke bewijzen van gelezen.

Intussen weet ik veel beter hoe te voorkomen, met vallen en opstaan. Op aanvraag hier een rijtje tips:

  • zonneblinden: absoluut geen zonneblinden in de wagen. Je krijgt ze gratis van de mutualiteit of ze zien er zo leuk uit. In duurdere wagens zitten ze zelfs in de deur ingewerkt. Maar ze zijn een hel voor wagenziekte. Zodra je kind door het raam kan kijken kunnen ze binnen de 5 minuten ziek zijn. Als je echt een soort zonnewering wilt op de achterbank koop je best een wagen met verduisterde ramen, of laat je er een folie over trekken. (iemand interesse in een set Winnie The Pooh zonneblinden voor in de auto?) Het zicht naar buiten moet onbelemmerd zijn, naar buiten kijken helpt om je ogen en evenwichtsorgaan terug te laten communiceren.
  • temperatuur: houd de termperatuur laag. Geen dikke lagen kledij, geen jasjes aan laten. Zet de airco op max 19°. Warme temperaturen zijn een risico. Frisse lucht is een must wanneer ze zich wat misselijk beginnen te voelen: raampje open, ventilator aan, zorg voor wind in het gezicht.
  • drinken: laat je kind niets meer drinken vanaf een half uur voor de rit. Bij een zeer lange rit (autovakantie bijvoorbeeld) laat je enkel zeer kleine hoeveelheden per keer drinken, bij voorkeur wanneer jullie een pauze nemen. Het is in het algemeen niet zo gezond, maar je kan ze laten rehydrateren wanneer je aangekomen bent of een langere pauze neemt.
  • eten: Geef je kind te eten voor je vertrekt. Geen volledige maaltijd, maar een boterhammetje of een paar koekjes. Droog eten. Boterhammen of droge koekjes (Zoo koekjes of letterkoekjes) zijn het beste. Een lege maag versnelt het misselijk worden en ze voelen zich dan nog extra ellendig wanneer ze toch moeten overgeven.
  • rijtechniek: bochtige wegen zijn een groot probleem, maar jammer genoeg niet te vermijden. Je eigen rijtechniek kan een groot verschil maken: rustig rijden, ruim op voorhand zachtjes afremmen, rustig optrekken en vooral tijdig schakelen. Het is wennen, maar de trilling van je wagen is ook een factor. Als je in een te hoog of net te laag toerental rijdt zal je kind dat aanvoelen en sneller ziek worden. Vaak ga je wat langer over dezelfde weg doen, maar minder lang dan wanneer je met een kind langs de weg moet staan om het verse kleren aan te trekken.
  • rijrichting: dit is een dooddoener. De veiligheidsrichtlijnen stellen dat je je kind zo lang mogelijk tegen de rijrichting moet vervoeren. De laatste nieuwe richtlijnen spreken zelfs van minimum 15 maanden. Maar tegen de rijrichting zitten kan een probleem zijn. En wagenziekte kan vanaf 12 maanden opduiken. De evaluatie wanneer uw kind in een “normale” autostoel kan is aan u.
  • stoppen: kijk regelmatig om, evalueer of er nog blosjes op de wangen staan, is je kind nog actief? Als ze er ziekjes beginnen uit te zien raam open en even pauzeren. Wanneer ze wat groter zijn kunnen ze zelf aangeven wanneer het niet meer gaat.

Dit zijn tips die je kunnen helpen om wagenziekte te voorkomen. Maar jammer genoeg is het niet te genezen. Ik heb er nog steeds last van wanneer ik niet zelf aan het stuur zit, en zeker wanneer ik op de achterbank moet zitten. Maar door zelf op de bovenstaande tips te letten ben ik al jaren niet meer zo misselijk geworden dat ik ervan moest overgeven. Ook mijn dochter wordt nog zelden ziek, maar we verlaten het huis niet voor langere ritten zonder een setje verse kleren en een pak vochtige doekjes. Onze autostoelen hebben allemaal een extra hoes die  er af kan. Een plastic zakje voor het vuile goed is ook geen overbodige luxe.

En onlangs was onze kleine man voor het eerst autoziek. Ik houd mijn hart al vast…

Soms hé

Soms hoor je de jongste een gilletje slaken in de nacht. Je ligt in je eigen bed te luisteren. Er volgt wat gebrabbel, en verontwaardigde kreten, steeds luider, aandacht roepen. Omdat hij de grote zus niet zou wakker maken ga je toch even kijken. De laatste tijd heeft hij wat last van doorkomende kiezen, misschien heeft hij wat pijn. Bij het binnenlopen van de kamer gilt je neus alarm. Ik leerde op twitter de liefkozende term “tandjeskak” voor deze specifieke penetrante kakapampergeur. Het is bijna 4u ’s nachts. Je neemt de ijskoude baby mee naar de badkamer en begint aan de taak van het uitkleden, wassen, vuile body, pyama, slaapzak (daar stopte het gelukkig) in de wasmachine te stoppen, propt er nog wat andere babywas bij, vergeet met je slaapkop het bolletje wasmiddel er in te zetten en laat de was dan maar met water draaien. Intussen is grote zus toch wakker geworden, maar ze keert terug naar bed. Je warmt de baby op, die terug slaperig wordt, en legt hem warm ingeduffeld terug in bed.

Terug in je eigen bed hoor je de deur van de andere kinderkamer open gaan. Er schuifelt een klein spookje binnen dat stilletjes vraagt of ze wat mag drinken. Ze at al heel de dag slecht, kloeg dat ze misselijk was. Ik geef een klein slokje water dat gretig wordt opgedronken. Ze voelt zich beter zegt ze en kruipt in bed. 5 minuten later hoor ik een zeer luide boer gevolgd door een verontwaardigde kreet: “mama mijn bed is helemaal nat en dat kwam uit mijn mond!”. Half 5 en ik was een kleuter, haar lakens en pyama, een kussen en een knuffel. Gelukkig is er een reservekussen en blijft de motilium binnen.

Van die nachten dat je terug weet waarom je twijfelde om aan kinderen te beginnen.