Tuttenmiserie

Mijn beide kinderen begonnen hun leven al duimend, maar stapten na maximum 4 maand over op een tut. Ik probeerde bij Manon meerdere modellen en eindigde bij Bibi, de NUK spenen. Dental en zo van die dingen, dus wel OK. Bij Aidan begon ik gewoon direct met de Bibi tutjes (en de versie van mijnfopspeen.be) en hij werd die netjes gewoon. Nu hij 20 maand is hebben we de tut voor in bed en voor wanneer hij moe is of getroost moet worden 2 reserve tutjes beneden. Maar meneertje heeft al zijn tandjes, en durft nogal eens een gat in zo’n tut bijten.

Met de Rode Duivels gekte bracht Bibi ook een thematut uit: de Belgische vlag met de duivelse drietand. Mijn man vond het hilarisch, dus ik kocht er ééntje. Het viel mij op dat de leeftijdscategorie veranderd was: +16 maand. Owkay, zag er normaal uit dus huppekee.

En toen gaf ik die aan zoonlief en viel het mij op dat die tut toch wel wat kleiner was dan wat we gewoon zijn, en veel zachter, en de vorm leek mij anders. De zoon bestudeerde de nieuwe tut, stak ze in de mond, zoog 2 keer en toen vloog de tut door de lucht. Geweigerd. En dikke tranen toen hij geen andere tut kreeg. Zucht.

Ik ben nu dus op jacht naar Bibi tutten die een beetje hip en stoer zijn, leeftijd 12-36 maand. Telkens ik er vind koop ik, 3 tot nu toe en de eerste heeft hij intussen al stukgebeten. Ik denk dat ik er nog eens ga bestellen bij Mijn Fopspeen…

min één

Een kindje krijgen zet je wereld op zijn kop. Eten voorzien, opvang voorzien, op voorhand plannen in plaats van zomaar spontaan iets te doen. Na een tijdje zit je in dat ritme en soms waag je dan de sprong: nummer twee dient zich aan. Het is geen fabeltje dat het werk dan niet gewoon verdubbelt maar verdrievoudigt. Ze willen allebei aandacht, nog meer plannen, nog meer gerief meesleuren, en moeilijker opvang vinden. Maar dat lukt wel. En als ik rond mij kijk en de moedige ouders zie die voor nog meer kindjes gaan weet ik dat het ook daar weer een gigantische stijging is van de hoop werk per kindje dat zich aandient, maar dat je er wel in komt en dat het zeker en vast lukt.

We kiezen ervoor, en we gaan ervoor, hoe moeilijk het soms ook is.

En dan is het vakantie, en stellen de grootouders voor om de oudste een weekje mee te nemen naar zee. Nog slechts 1 kindje in huis en dan pas merk je hoezeer je gewend was aan het plannen en de drukte en de tijd die je nodig hebt om alles in goede banen te leiden. Als ik niet oppas stop ik hem nog te vroeg in bed, zo snel zijn alle avondspits taken opgelost, zo snel eet hij met veel smaak zijn boterhammetje op! Gisterenavond namen we dus uitgebreid de tijd om met de puzzel te spelen, of met zijn nieuwe boodschappentas, en mocht hij nog wat extra naar Bumba kijken zonder dat de zus zeurde dat het nu haar beurt is om het Zandkasteel te zien.

Dat wordt opnieuw wennen wanneer de kleuter zaterdag terug is, meer sussen, meer plannen, vroeger opstaan, maar vooral ook de leegte die terug opgevuld wordt door onze taterwater.

Gat in de babyverzorgingsmarkt opgevuld

Babybilletjes. Dat heeft nogal wat verzorging nodig. En als uw kind een gevoelige huid heeft kan dat duren tot ze een eind in de kleuterleeftijd zijn, zeker wanneer ze zelfstandig leren naar toilet gaan op school. Heeft u ook al eens alles volgeplakt met billetjescrème in een verwoede poging om dat goed opengesmeerd te krijgen op een wriemelend kind? Ze hebben daarover nagedacht bij Sanofi. Ik kreeg in een pakje een interessant doosje toegestuurd: de Mitocare spray voor luierwissel. Billetjescrème in sprayvormI Makkelijk dat dat is! Beentjes omhoog, even sprayen en klaar! Gat in de markt gevuld!   Getest en goedgekeurd door de kindjes ten huize endimi! Het is wat vloeibaarder dan de gewoonlijke billetjescrème, maar zo heb je niet veel spray nodig om de nodige oppervlakte te behandelen. Qua werking kan je de spray perfect in het rijtje zetten van andere degelijke billetjescrèmes/zinkzalfjes. En de geur is aangenaam en niet opdringerig. Top! Verkrijgbaar bij de apotheker voor een richtprijs van 10€ voor een flesje van 100ml. 

Wanneer je eigenlijk niet de slappe lach mag krijgen

Ik voelde al dat de avondspits met de kindjes niet volledig vlot ging gaan. Ze stonden allebei een beetje hyper bij het ophalen. Thuisgekomen begon ik er vol goede moed aan: jassen uit, ophangen, tassen opzij, avondeten beginnen voorbereiden. Maar dan moet de oudste naar toilet, en moet je even helpen. Vlug alle hekjes en deuren dicht en naar de wc, snel terug naar de living waar de 18-maander precies wat begint te zeuren/wenen. Bij het opengooien van de deur om te zien wat de oorzaak van de klaagzang is bleef ik even met open mond staan. Aidan zat op de meegroeistoel van Manon. Ik zag hem nog net de Brita waterkan neerzetten. De inhoud van de kan in een gigantische plas op het parket en over zijn drijfnatte kleren. Zijn blik naar mij toe sprak boekdelen: “Ik ga hier zo de hoek in vliegen hé…”

Ik riep niet, ik staarde een paar seconden. Manon begon in paniek in het rond te huppen. En ik, ik kreeg de slappe lach van het aanzicht van dit tafereel. Ik kon er niet aan doen. Maar dat was blijkbaar ook geen goed idee.

Ik vond niets beter dan de drijfnatte peuter in de badkuip te zetten met de zus erbij om hem wat te troosten, intussen snel een dweil op de zondvloed (geolied parket kan niet zo goed tegen waterplassen), de tafelpoten afkuisen en de druipende meegroeistoel even afdrogen. Daarna de nog steeds gechoqueerde peuter uit het natte goed gepeld, afgedroogd, extra veel geknuffeld en in een warme zachte pyjama gestoken. En dan nog wat verder gedroogd en de was ingestoken. Heel de tijd liep ik te hikken van het lachen.

We aten dan maar wat later. Er moest nog uitgebreid nageknuffeld worden. En een flesje gedronken. Ik moet nog steeds glimlachen bij het idee van zijn snoetje. Ocharm.

Verschieten

Uw hart staat efkes stil, wanneer bij het binnenkomen van de slaapkamer de peuter naar jou ligt te kijken met zijn gezicht vol bloed. Hij reageert gelukkig zeer vrolijk op de binnenkomst van mama, maar daar sta je dan met je hoofd vol doemscenario’s over gigantische bloedende etterende sinussen, want het ventje heeft wel vaker last van sinusitis.

Een natte washand en een neusspoeling later blijkt het er erger uit te zien dan het is. Meneertje is dus verkouden, en tijdens de nacht kwam zijn neusje vol snot te zitten. Dat jeukte blijkbaar nogal waardoor hij aan het wrijven en krabben ging. Een klein wondje net binnen het neusgat. Geen bloed dat de neus of keel ingestroomd is, de neusspoeling is helder genoeg. We vergeten even dat er een enorme hoeveelheid geel snot kwam bovendrijven.

En mijnen tikker, die is alweer een jaartje ouder geworden van het verschieten!

Kind en Gezin op 15 maand

Ik kan het niet genoeg benadrukken dat het ene consultatiebureau het andere niet is. Bij nummer 2 veranderde ik op aanraden van de verpleegster die op huisbezoek kwam van bureau en heb daar niets dan positieve ervaringen. Bij nummer 1 was ik gestopt met de consultaties op 6 maand en zorgde de huisdokter voor de rest van de vaccins. Nu is het compleet anders. Een actieve, vriendelijke verpleegster die je nooit iets zal verwijtend zeggen, een gezapige dokter met tonnen ervaring en een kristalheldere uitleg over het wat en waarom van elk vaccin of elke statistiek die ze volgen. Als hij al eens een foute opmerking maakt is hij ook snel om zich te corrigeren en het in een correct perspectief te plaatsen. (Een kilo bijgekomen, da’s wel veel hé. Ah maar het volgt de curve en hij is ook groot! Goed zo dan!)

Gisteren gingen we dus, bijna 2 maand te laat (danku waterpokken), om de laatste vaccins en voor de controle van 15 maand. Onze jongeman klokte af op 12,360Kg en een dikke 82 cm. Hij blijft dus gezellig op de curve P85 – P90 rondhangen voor zowel gewicht als grootte, waardoor hij een evenwichtig kind is. De verpleegster was verbaasd dat hij rond de 12 maand al was begonnen met stappen, vaak zien ze dat iets later bij grotere kinderen, en onder de indruk van zijn woordenschat: mama, papa, dada, dinka, koeke, tauto, titi, kijk! Hij weende maar heel even van de prikjes, en vond de manchetknopen van de dokter de max.

Zelfs over het feit dat ik ondanks hun aanbeveling nog niet bij de oogarts was langsgeweest na zijn niet zo positieve oogtest was geen enkel probleem: het is maar een advies dat ze geven, en ten slotte is er op 24 maand nog een oogtest voorzien in het consultatiebureau. Tijd genoeg. Als die ook niet positief is zouden ze toch wel iets harder aandringen, maar ik besef zelf wel dat 2 mindere oogtesten op rij een verder onderzoek vraagt. We zien wel.

We zijn weer een 8-tal maanden verder. Eind september volgt de oogtest. Maar eerst eind maart inschrijven op school. Slik. Nu al?

Babysitter

We probeerden eens een andere babysitdienst uit. Bij De Bond was er behoorlijk veel verloop en toen hadden we een tijdje voldoende andere babysitters. Maar door het wegvallen van een paar babysitmogelijkheden waagde ik het eens via Sloebersit. De eerste babysit die ik koos was niet vrij. Geen probleem, tweede in de rij dan maar, eentje zonder “endorsement” maar haar profiel zag er ok uit.

Een paar minuutjes te laat kwam ze aan, ze had het verkeerde huisnummer opgeschreven, maar Manon zag het direct zitten. Aidan had wat meer tijd nodig maar dat kwam ook vlotjes. De avond verliep goed, en bij terugkeer meldde de babysit enthousiast dat ze zeker nog wilde terugkomen. Brave kindjes, vlakbij voor haar en het allerbelangrijkste: ze kon haar hartje ophalen aan ons geeky interieur. Ze was zelf nogal geeky ingesteld namelijk, vooral Manga en Anime.

Ik ben al benieuwd om haar volgende maand oktober tegen het lijf te lopen op F.A.C.T.S. 😉