Categorie: baby

Wanneer je eigenlijk niet de slappe lach mag krijgen

Ik voelde al dat de avondspits met de kindjes niet volledig vlot ging gaan. Ze stonden allebei een beetje hyper bij het ophalen. Thuisgekomen begon ik er vol goede moed aan: jassen uit, ophangen, tassen opzij, avondeten beginnen voorbereiden. Maar dan moet de oudste naar toilet, en moet je even helpen. Vlug alle hekjes en deuren dicht en naar de wc, snel terug naar de living waar de 18-maander precies wat begint te zeuren/wenen. Bij het opengooien van de deur om te zien wat de oorzaak van de klaagzang is bleef ik even met open mond staan. Aidan zat op de meegroeistoel van Manon. Ik zag hem nog net de Brita waterkan neerzetten. De inhoud van de kan in een gigantische plas op het parket en over zijn drijfnatte kleren. Zijn blik naar mij toe sprak boekdelen: “Ik ga hier zo de hoek in vliegen hé…”

Ik riep niet, ik staarde een paar seconden. Manon begon in paniek in het rond te huppen. En ik, ik kreeg de slappe lach van het aanzicht van dit tafereel. Ik kon er niet aan doen. Maar dat was blijkbaar ook geen goed idee.

Ik vond niets beter dan de drijfnatte peuter in de badkuip te zetten met de zus erbij om hem wat te troosten, intussen snel een dweil op de zondvloed (geolied parket kan niet zo goed tegen waterplassen), de tafelpoten afkuisen en de druipende meegroeistoel even afdrogen. Daarna de nog steeds gechoqueerde peuter uit het natte goed gepeld, afgedroogd, extra veel geknuffeld en in een warme zachte pyjama gestoken. En dan nog wat verder gedroogd en de was ingestoken. Heel de tijd liep ik te hikken van het lachen.

We aten dan maar wat later. Er moest nog uitgebreid nageknuffeld worden. En een flesje gedronken. Ik moet nog steeds glimlachen bij het idee van zijn snoetje. Ocharm.

Verschieten

Uw hart staat efkes stil, wanneer bij het binnenkomen van de slaapkamer de peuter naar jou ligt te kijken met zijn gezicht vol bloed. Hij reageert gelukkig zeer vrolijk op de binnenkomst van mama, maar daar sta je dan met je hoofd vol doemscenario’s over gigantische bloedende etterende sinussen, want het ventje heeft wel vaker last van sinusitis.

Een natte washand en een neusspoeling later blijkt het er erger uit te zien dan het is. Meneertje is dus verkouden, en tijdens de nacht kwam zijn neusje vol snot te zitten. Dat jeukte blijkbaar nogal waardoor hij aan het wrijven en krabben ging. Een klein wondje net binnen het neusgat. Geen bloed dat de neus of keel ingestroomd is, de neusspoeling is helder genoeg. We vergeten even dat er een enorme hoeveelheid geel snot kwam bovendrijven.

En mijnen tikker, die is alweer een jaartje ouder geworden van het verschieten!

Kind en Gezin op 15 maand

Ik kan het niet genoeg benadrukken dat het ene consultatiebureau het andere niet is. Bij nummer 2 veranderde ik op aanraden van de verpleegster die op huisbezoek kwam van bureau en heb daar niets dan positieve ervaringen. Bij nummer 1 was ik gestopt met de consultaties op 6 maand en zorgde de huisdokter voor de rest van de vaccins. Nu is het compleet anders. Een actieve, vriendelijke verpleegster die je nooit iets zal verwijtend zeggen, een gezapige dokter met tonnen ervaring en een kristalheldere uitleg over het wat en waarom van elk vaccin of elke statistiek die ze volgen. Als hij al eens een foute opmerking maakt is hij ook snel om zich te corrigeren en het in een correct perspectief te plaatsen. (Een kilo bijgekomen, da’s wel veel hé. Ah maar het volgt de curve en hij is ook groot! Goed zo dan!)

Gisteren gingen we dus, bijna 2 maand te laat (danku waterpokken), om de laatste vaccins en voor de controle van 15 maand. Onze jongeman klokte af op 12,360Kg en een dikke 82 cm. Hij blijft dus gezellig op de curve P85 – P90 rondhangen voor zowel gewicht als grootte, waardoor hij een evenwichtig kind is. De verpleegster was verbaasd dat hij rond de 12 maand al was begonnen met stappen, vaak zien ze dat iets later bij grotere kinderen, en onder de indruk van zijn woordenschat: mama, papa, dada, dinka, koeke, tauto, titi, kijk! Hij weende maar heel even van de prikjes, en vond de manchetknopen van de dokter de max.

Zelfs over het feit dat ik ondanks hun aanbeveling nog niet bij de oogarts was langsgeweest na zijn niet zo positieve oogtest was geen enkel probleem: het is maar een advies dat ze geven, en ten slotte is er op 24 maand nog een oogtest voorzien in het consultatiebureau. Tijd genoeg. Als die ook niet positief is zouden ze toch wel iets harder aandringen, maar ik besef zelf wel dat 2 mindere oogtesten op rij een verder onderzoek vraagt. We zien wel.

We zijn weer een 8-tal maanden verder. Eind september volgt de oogtest. Maar eerst eind maart inschrijven op school. Slik. Nu al?

Babysitter

We probeerden eens een andere babysitdienst uit. Bij De Bond was er behoorlijk veel verloop en toen hadden we een tijdje voldoende andere babysitters. Maar door het wegvallen van een paar babysitmogelijkheden waagde ik het eens via Sloebersit. De eerste babysit die ik koos was niet vrij. Geen probleem, tweede in de rij dan maar, eentje zonder “endorsement” maar haar profiel zag er ok uit.

Een paar minuutjes te laat kwam ze aan, ze had het verkeerde huisnummer opgeschreven, maar Manon zag het direct zitten. Aidan had wat meer tijd nodig maar dat kwam ook vlotjes. De avond verliep goed, en bij terugkeer meldde de babysit enthousiast dat ze zeker nog wilde terugkomen. Brave kindjes, vlakbij voor haar en het allerbelangrijkste: ze kon haar hartje ophalen aan ons geeky interieur. Ze was zelf nogal geeky ingesteld namelijk, vooral Manga en Anime.

Ik ben al benieuwd om haar volgende maand oktober tegen het lijf te lopen op F.A.C.T.S. 😉

Hoektandjes…

Ik herinner me dat Manon ook wel lastig was toen ze tandjes kreeg, maar Aidan krijgt ze zo snel na elkaar dat de lijdensweg korter en een pak intenser is. Zijn kiezen zitten er goed en wel door, begint meneertje al aan de hoektanden. En aangezien deze zich tussen de snijtanden en de kiezen wurmen doet dat dus extra veel pijn.

De enige gel die wat helpt is Teegel. ’s Nachts heb ik al geen andere keuze gehad dan Nurofen siroop te geven.

Maar we blijven positief: this too shall pass. En de eerste zit er al bijna door.

De ei-stoel

Hij leek wel leuk, die ei-stoel van IKEA. Ik wilde een stoel voor Aidan, zodat hij en zijn zus elk een eigen “lounge” stoel zouden hebben. Ik dacht aan een kindersofa of zo, en dit kwam in het vizier.

IKEA PS LÖMSK Draaifauteuil IKEA Als de kap naar beneden is wordt de stoel een mooie verstopplaats voor het kind.

IKEA PS LÖMSK draaifauteuil

We kregen hem cadeau van de peter van Aidan, ter gelegenheid van zijn doopsel. Nooit had ik kunnen dromen dat het zo’n hit zou zijn bij beide kinderen. Gegiechel, gelach, geschater, en verbazingwekkend weinig geruzie. Ongelofelijk! Moest je hierover twijfelen, niet doen! De kinderen gaan er dol op zijn!

Een bewogen doop

Gisteren kwamen we er eindelijk toe om onze kleine man te dopen. We vroegen de pastoor die we al kenden en waar we goed mee overeenkomen om daarvoor te komen. We spraken af met de pastoor van onze parochie dat de kerk beschikbaar zou zijn. Maar Murphy was ook van de partij.

Dus op het afgesproken uur stonden we met pastoor en heel de familie en meter en peter aan een kerk die netjes op slot was. Zowel ik als mijn man hadden onze telefoons thuis laten liggen. De parochiepriester onbereikbaar nadat we via smartphone zijn nummer hadden opgezocht. We begonnen aan een rondvraag, mijn man trok naar de pastorie, ikzelf naar een huis waar er mensen zouden wonen die een sleutel hadden, maar die gaven niet thuis. Toen zagen we de Chirokinderen die met hun leiding de lokalen bestormden. De meisjes van de leiding wilden zeker en vast helpen, want “Pastoor Sven is nogal eens vergeetachtig…” OK dan, maar wij stonden daar wel met z’n allen te verkleumen. Eén van de meisjes had een tante die een reservesleutel zou hebben, maar die tante bleek dan net dit weekend aan zee te zijn. Ze had wel de ultieme tip: schuin tegenover de kerk is een school, en daar wonen nog steeds nonnetjes. Diezelfde boodschap kreeg mijn man ook van de verantwoordelijke voor Kerknet van de parochie die we ook probeerden te bellen. Moeder Overste zou zeker een sleutel hebben, en dat bleek te kloppen!

Met een goed half uur vertraging konden we er dan aan beginnen. Aidan zette de kerk op stelten, vond dat zijn knuffel ook in de doopvont moest en knikte ernstig toen de pastoor hem recht aansprak.

Daarna ging het allemaal een pak vlotter: taart, gezelligheid, sandwiches,…

Oef.

Een periode of 2 afsluiten.

De eerste was zo erg nog niet: de kerstboom ontmantelen en aan de straat zetten voor ophaling. De Kerstperiode definitief afsluiten. Om er niet depri van te worden (ja, ik hou van Kerst!) heb ik snel 20 tulpen in huis gehaald in lekker schreeuwerige kleuren. En de Alessi kerststal staat er ook nog, die is gewoon veel te cool en ten slotte zijn de drie koningen nog maar net gepasseerd.

Periode 2 afsluiten viel wat zwaarder. Ik heb het park afgebroken en het gaat terug naar de eigenaars (we hadden het voor onbepaalde tijd in bruikleen). Hij wil er al een tijdje niet meer in en begon het als straf te zien. We installeerden dus de nodige extra hekjes en maakten afspraken over het gesloten houden van de deur naar de berging. Ik ontmantelde het rustig en methodisch, zette alles klaar voor vertrek met alle vijsjes en stukjes netjes in een zakje eraan gebonden. Klaar voor de volgende gebruiker.

Deze verandering was voor Manon ook een verrassing. Ze wist dat we de kerstboom weg zouden doen, aangezien vandaag alle bomen worden opgehaald door de groendienst. Haar reactie toen ze zag dat het park ook weg was bleek een mix van verrassing, verbazing en verwarring. Maar ze leek er zich snel overheen te zetten. De kleine man trok zich er niets van aan en ging gezwind op de mat in de speelhoek zitten spelen.

Een nieuw jaar, een nieuw tijdperk voor mama. De baby wordt peuter.

Windpokken

Ze hadden ons gewaarschuwd in de creche. De ene na de andere. Incubatietijd 7 tot 21 dagen. Het was een kwestie van tijd. Nu zitten we met een lastig mannetje vol stippels. Gelukkig was ik voorbereid: cytelium, fenistil, cicalfate. Alles al in huis gehaald vlak voor Kerst. 

Tanden bijten dan maar. En uitzieken hé. Hopelijk wordt het niet al te erg. Het jaar is goed ingezet.

Wagenziek

Toen ik klein was deden we een wekelijkse trip van zo’n 50 minuten, op bezoek naar de grootouders. Over de toenmalige N42, lang voor de stukken expressweg er lagen. Bochtige wegen door kleine dorpen. Vrijwel elke week herinner ik me dat we onderweg moesten stoppen omdat ik wagenziek was. Ook op schoolreis, ik moest vooraan in de bus zitten zeiden ze altijd. Hielp niets.

En nu heb ik een dochter die ook wagenziek wordt. Wat is wagenziekte precies? Het is een fenomeen dat voorkomt wanneer je evenwichtsorgaan in het binnenoor de match niet kan maken met wat je ogen zien. Je lichaam denkt dat er iets mis is, en dat kan alleen maar veroorzaakt worden door het eten van iets fouts. De automatische remedie is het leegmaken van de maag. Ik hoorde ergens dat dit sneller voorkomt bij mensen en kinderen die zware oorontsteking gehad hebben, maar heb daar nog geen wetenschappelijke bewijzen van gelezen.

Intussen weet ik veel beter hoe te voorkomen, met vallen en opstaan. Op aanvraag hier een rijtje tips:

  • zonneblinden: absoluut geen zonneblinden in de wagen. Je krijgt ze gratis van de mutualiteit of ze zien er zo leuk uit. In duurdere wagens zitten ze zelfs in de deur ingewerkt. Maar ze zijn een hel voor wagenziekte. Zodra je kind door het raam kan kijken kunnen ze binnen de 5 minuten ziek zijn. Als je echt een soort zonnewering wilt op de achterbank koop je best een wagen met verduisterde ramen, of laat je er een folie over trekken. (iemand interesse in een set Winnie The Pooh zonneblinden voor in de auto?) Het zicht naar buiten moet onbelemmerd zijn, naar buiten kijken helpt om je ogen en evenwichtsorgaan terug te laten communiceren.
  • temperatuur: houd de termperatuur laag. Geen dikke lagen kledij, geen jasjes aan laten. Zet de airco op max 19°. Warme temperaturen zijn een risico. Frisse lucht is een must wanneer ze zich wat misselijk beginnen te voelen: raampje open, ventilator aan, zorg voor wind in het gezicht.
  • drinken: laat je kind niets meer drinken vanaf een half uur voor de rit. Bij een zeer lange rit (autovakantie bijvoorbeeld) laat je enkel zeer kleine hoeveelheden per keer drinken, bij voorkeur wanneer jullie een pauze nemen. Het is in het algemeen niet zo gezond, maar je kan ze laten rehydrateren wanneer je aangekomen bent of een langere pauze neemt.
  • eten: Geef je kind te eten voor je vertrekt. Geen volledige maaltijd, maar een boterhammetje of een paar koekjes. Droog eten. Boterhammen of droge koekjes (Zoo koekjes of letterkoekjes) zijn het beste. Een lege maag versnelt het misselijk worden en ze voelen zich dan nog extra ellendig wanneer ze toch moeten overgeven.
  • rijtechniek: bochtige wegen zijn een groot probleem, maar jammer genoeg niet te vermijden. Je eigen rijtechniek kan een groot verschil maken: rustig rijden, ruim op voorhand zachtjes afremmen, rustig optrekken en vooral tijdig schakelen. Het is wennen, maar de trilling van je wagen is ook een factor. Als je in een te hoog of net te laag toerental rijdt zal je kind dat aanvoelen en sneller ziek worden. Vaak ga je wat langer over dezelfde weg doen, maar minder lang dan wanneer je met een kind langs de weg moet staan om het verse kleren aan te trekken.
  • rijrichting: dit is een dooddoener. De veiligheidsrichtlijnen stellen dat je je kind zo lang mogelijk tegen de rijrichting moet vervoeren. De laatste nieuwe richtlijnen spreken zelfs van minimum 15 maanden. Maar tegen de rijrichting zitten kan een probleem zijn. En wagenziekte kan vanaf 12 maanden opduiken. De evaluatie wanneer uw kind in een “normale” autostoel kan is aan u.
  • stoppen: kijk regelmatig om, evalueer of er nog blosjes op de wangen staan, is je kind nog actief? Als ze er ziekjes beginnen uit te zien raam open en even pauzeren. Wanneer ze wat groter zijn kunnen ze zelf aangeven wanneer het niet meer gaat.

Dit zijn tips die je kunnen helpen om wagenziekte te voorkomen. Maar jammer genoeg is het niet te genezen. Ik heb er nog steeds last van wanneer ik niet zelf aan het stuur zit, en zeker wanneer ik op de achterbank moet zitten. Maar door zelf op de bovenstaande tips te letten ben ik al jaren niet meer zo misselijk geworden dat ik ervan moest overgeven. Ook mijn dochter wordt nog zelden ziek, maar we verlaten het huis niet voor langere ritten zonder een setje verse kleren en een pak vochtige doekjes. Onze autostoelen hebben allemaal een extra hoes die  er af kan. Een plastic zakje voor het vuile goed is ook geen overbodige luxe.

En onlangs was onze kleine man voor het eerst autoziek. Ik houd mijn hart al vast…