Tijd voor kiezen, dacht onze kleine man. Na een weekje minder goed slapen is het eindelijk zover: gisteren voelde ik de scherpe rand van de eerste van 4 kiezen die staan te dringen om er door te komen. Nog 3 te gaan, mag ik daarna terug wat meer slapen? Of zullen tegen dan de gevreesde windpokken die rondwaren in de crèche hem te pakken krijgen?
Wordt zeker en vast vervolgd…
Bijna 10 maand is mijn reuzenbaby. Hij zit flink rechtop om te spelen, sluipt als een volleerde commando aan hoge snelheid over het parket (waar verkochten ze dat dweilpakje nu weer?) en dat maakt tanden aan de lopende band, met meters kwijl tot gevolg.
De stand op dit ogenblik: 4 bovenaan (die 4de kwam er net door) en 3 onderaan. Aan het gekauw op de tut te merken zijn de eerste kiesjes zich ook aan het klaarmaken. Hopelijk krijgt hij nog een beetje respijt daarvoor, de arme kleine man ziet er af en toe serieus van af. Maar altijd met de glimlach. Ongelofelijk hoe vrolijk dat kind blijft.
Het was gewoon te mooi om waar te zijn. Manon kreeg redelijk vroeg haar eerste 2 tandjes, heel schattig, zo onderaan in het midden, en ze merkkte er amper iets van. De occasionele huilbui, wat uitslag in de pamper, meer niet.
En toen bleef het stil op het tandenfront. Ik begon me al af te vragen wanneer nummer 3 zich zou laten zien. En toen begon ik lichtjes te vrezen: zag ik daar niet alleen nummer 3, maar ook nummers 4, 5 en 6 zitten?
Dit weekend kwam de bevestiging. Een kind dat vrijdagnacht niet kon slapen, om het uur wakker was, troosteloos weende, enzovoort. Tandengel hielp niets, een suppo tegen de koorst maakte weinig uit, ook zaterdagnacht was een hel voor baby, mama en papa.
Met kleine oogjes zag ik de bevestiging: onze kleine meid is in niet zo blijde verwachting van 4 tandjes tegelijk in haar bovenkaak.