Tag: zwangerschap

Zoyoko.com

Voor mij zijn ze net iets te laat gelanceerd, maar voor sommige van mijn lezers en lezeressen waarschijnlijk niet. Ik wil aan de zwangere dames (of dames met babyplannen) onder jullie graag de splinternieuwe webshop ZOYOKO.COM voorstellen.

zoyoko

Zoyoko werd opgericht door Sofie en Tim die ik een paar jaar geleden via Twitter leerde kennen. Sofie was toen zwanger van haar eerste kindje, ik ook. Intussen kennen we elkaar vrij goed en hebben we allebei een tweede kleine spruit. Sofie vroeg me dan ook om even wat ruchtbaarheid te geven aan de lancering van hun webshop. Maar eigenlijk zou ik het geen webshop mogen noemen. De opzet van Zoyoko.com is zoveel meer dan dat. Hun motto is zit goed, voelt goed, doet goed. Hiermee doelen ze op de luxueuze kledij die aangeboden wordt in de shop (waarvan het meeste trouwens na de zwangerschap nog steeds perfect draagbaar is), op hun mammassador programma en  op het feit dat afgedankte zwangerschapskledij wordt door hen ingezameld en aan een goed doel geschonken, zoals Moeders voor Moeders.

Wat is nu dat mammassador programma? Wel, veel ouders zitten bij een zwangerschap op het opvoeden van een baby met duizend vragen, en dat wordt er niet beter op met de ervaring wanneer je voor een tweede baby gaat want elke zwangerschap en elk kindje zijn anders. Er zijn massa’s fora online te vinden waar je terecht kunt met vragen, maar vaak kan een fout gestelde vraag in drama eindigen (kijk maar eens naar sommige topics op Zappybaby). Met het mammasador programma  biedt Zoyoko een alternatief forum om je vragen te stellen. Zoyoko zorgt voor een antwoord of een doorverwijzing naar een ervaren mama of zelfs professionele verzorgende indien nodig. Dat kon ik ook gebruiken tijdens mijn zwangerschappen! Zoyoko is bereikbaar via mail, op Twitter en op facebook.

Als je een outfit wilt waarin je je speciaal kunt voelen, kijk dan zeker eens rond op deze website die nog in volle groei is. Betalen kan via Ogone en als je een foute maat hebt besteld moet je je daar geen zorgen over maken: Zoyoko doet niet moeilijk over terugzending of inwisseling.

Waar wachten jullie op? Ga zeker een kijkje nemen!

Feeling hot, hot, hot!

Jaja, we waren allemaal aan het klagen in juli dat het zo koud bleef, dus heeft de zomer eens wraak genomen zie. Wat een weekend! Ik kan u zeggen:

– hoe je het ook draait of keert, die ondingen van een steunkousen bewezen nog maar eens hun nut toen ik zaterdag naar een trouwfeest ging, ik heb zelfs schoenen met hoge hakken kunnen dragen tot 22u30!
– voor die schoenen met hakken ben ik ook mijn kinesiste en ostopate dankbaar, toen ik zwanger was van Manon zou het niet waar zijn geweest
– grote kandelaars met een 8-tal brandende kaarsen per tafel geven een romantische sfeer, maar verschrikkelijke hitte in een feestzaal
– ook deze baby heeft gevoelige oren, dus een DJ die zich eens goed laat gaan aan de volumeknop en fluitende en joelende genodigden zorgen voor een schoppende, duwende baby in de buik en een reeks harde buiken achteraf, leve de comfy zetels in de kleine salons
– een zwembad in de tuin de dag erna is een heerlijkheid
– een goeie ventilator is een must om muggen weg te houden
– dat ik de vrouwen beklaag die nog verder in hun zwangerschap zitten dan ik
– dat ik de vrouwen die dit weekend bevallen zijn nog meer beklaag, want ziekenhuizen hebben geen airco
– je haarkleuring opfrissen doet wonderen voor je humeur
– Ben & Jerry’s Cookie Dough ijs blijft het beste
– zelfgemaakte iced tea smaakt nog zo lekker

En ten slotte: jippie het gaat minder warm worden!

Voetjes terug op de grond

Een weekje braaf 90% van de tijd plat in de zetel doorgebracht. Vrijdag gingen we dan op controle bij de gyne. Nakijken van de baarmoederhals heeft op dit punt in de zwangerschap blijkbaar geen nut, maar omdat het liggen ook goed geholpen heeft maakt ze zicht er op dit ogenblik niet al te veel zorgen over. Ik moet het rustig aan blijven doen en iets laten weten indien ik terug zo veel harde buiken krijg. Voor de zekerheid ook een staaltje urine naar het labo gestuurd, om zeker te zijn dat ik zonder het te weten niet met een blaasontsteking of zo zit, dat kan blijkbaar ook zo’n effect geven.

Bij de controle hoorde ook een echo. Ook hier alles tiptop: geen hazenlip of open buikje, rug was wat moeilijker te zien want baby wilde niet echt meewerken, lijkt nu al enorm op de grote zus! Hartkamertjes aanwezig, beweeglijke baby. Dus ook hier weer: alles ok maar zien dat ik het rustig hou, we willen vermijden dat ik vroeg thuis moet blijven he!

En we weten nu ook wat het wordt. We gaan er geen geheim van maken, maar graag wel een persoonlijk vraagje als je je nieuwsgierigheid niet kunt bedwingen 😉

schoenen…

Ik heb het hier al eens gezegd: een zwangerschap is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik heb last van serieuze bekkenpijn en gezwollen voeten. Dat wil ook zeggen dat ik zwaar beperkt word in mijn schoenenkeuze. Platte schoentjes zijn de norm voor de rug, en liefst ook zo comfortabel mogelijk om de gezwollen voeten de nodige plaats te bieden. O ja, en de kinesiste vertelde me ook dat teenslippers en dergelijke uit den boze zijn: de schoen moet aan mijn voet blijven, dus rondom gaan.

Maar mag het ook elegant zijn aub? Ik had 2 jaar geleden Puma ballerina’s in het zwart, en vorig jaar tijdens de solden kocht ik me een tweede paar omdat het eerste zo versleten was door intensief gebruik. Zalige dingen! Comfortabel en elegant!

Ook nu heb ik me even laten gaan, na een stevige zoektocht bestelde ik deze pareltjes:

Ik vind ze alvast prachtig 🙂

Week 14

Week 14 en we zitten thuis. Bloeddrukval zorgde voor 4 dagen verplicht verlof, de gyneacologe wilde me de hele week schrijven, maar dan vrees ik dat er een zenuwtoeval op me ligt te wachten op het werk! 😉

De pruts in de buik doet het meer dan goed, intussen al 7,5 cm en alles erop en eraan, ziet er goed uit tot nu toe. De voorspelde datum werd weer naar voor geschoven: 24 is de nieuwe ETA. En lang leve de zwangerschapskleren: de eerste kilo’s zijn er al bij en gewone kledij past al niet meer.

So far so good!

En hoe moet je daar dan op reageren?

Binnen ons team is er een beetje een babyboom aan de gang. Eén collegaatje is nog met zwangerschapsverlof en komt begin oktober terug, ikzelf heb nog 6 weken te gaan en dan neem ik de rest van mijn verlof op en doe ik dat naadloos aansluiten op mijn zwangerschapsverlof, een ander collegaatje is 20 weken zwanger.

We wisten al dat deze laatste een risicovolle zwangerschap tegemoet ging. Haar eerste kind raakte ze kwijt op 28 weken. Wat er precies allemaal mis was weet ik niet, maar ik weet dat ze onder andere een veel te hoge bloeddruk had. Ook nu weer ging haar bloeddruk de hoogte in vanaf het begin van de zwangerschap. Ze laste regelmatig wat verlof in en onlangs nog een week ziekteverlof.

Ook deze week zou ze een paar dagen afwezig zijn. En gisteren stond ze hier plots. Tot nader order thuis en rust, al zeker voor de komende 4 weken. Het gaat niet goed met haar, en zeker niet met de baby. Er is een kleine groeiachterstand, er is een kleine misvorming aan een handje. Ze hebben met spoed een vruchtwaterpunctie uitgevoerd en een bloedtest bij de moeder, om een volledig genetisch beeld te vormen. Maar die analyse neemt tot 28 dagen in beslag voor een volledig resultaat. In tussentijd is het wachten en hopen. Het vorige kindje was een jongen, als het nu weer een jongen is en er is wel degelijk een genetisch defect, kan het zijn dat ook daar de oorzaak lag bij de eerste foutgelopen zwangerschap. En als er inderdaad een groot probleem is, de loodzware beslissingen die dan moeten genomen worden…

En daar zit ze dan, beetje tranen in haar ogen, duidelijk wat afgestompt door het nieuws dat ze kreeg en het nieuws dat ze moet brengen. Je ziet dat ze niet meer durft hopen, dat ze zich afvraagt “waarom ik?”.

En daar sta jij dan, met je grote enthousiaste dikke buik, waarin je groot gezond kind rondspartelt zodat je de buik spontaan ziet heen en weer bewegen. Je staat daar en weet niet wat gezegd, want je kunt je niet inbeelden hoe zij zich moet voelen, hoe zij moet denken “en bij die andere loopt alles wel goed” want of je nu wilt of niet, die gedachten komen in je op, die kleine steek jaloezie. Je staat daar, en het enige dat je kan uitbrengen is “ik hoop voor jou dat het nog goed komt, dat het wel meevalt”. Maar ergens in je achterhoofd zit je met een schuldgevoel, met een zorg, met de vraag of je ze nog wel terug zal zien voor jouw bevalling of pas na je terugkeer, of ze dan mama zal zijn, en hoe jij je dan weer zult voelen.