Terug…

Van weggeweest. Sorry aan mijn trouwe lezers, maar mijn hoofd zocht wat ruimte, dus heb ik die op verschillende vlakken gemaakt, en blijkbaar was bloggen één van de dingen die gedurende een periode te veel plaats in nam. Maar ik denk dat ik nu wel terug ben 🙂

En om er direct nog eens in te vliegen: I LARPED! In dit weer. Yup. Goe zot, ik weet het, maar andere deelnemers waren nog zotter, met extra pels en harnas en latex maskers en zo. Maar we hebben het de spelers precies wel naar hun zin gemaakt. But fun we had. Sfeerfoto’s en foto’s van mezelve (dat mag van de GDPR, jaja!):

Ik speelde onder andere de godin Skye (Genezing, Bescherming, Gerechtigheid) met het Venetiaanse masker en de zilvergrijze pruik. En ook een adellijke dame die nogal in de clinch zat met andere adellijke families.

En ik had geluk! Ik denk dat ik zowat de kleinste hoeveelheid muggenbeten heb van alle aanwezigen. Er zaten blijkbaar tijgermuggen op dat terrein. Die door kledij heen prikten. De hoeveelheid allergische reacties op muggenbeten bij de deelnemers is amper bij te houden!

En nu eens zien of ik terug regelmatig aan het bloggen sla, nu mijn hoofd terug wat ruimte heeft gemaakt 🙂

Wafels

Om het eens over iets leuks te hebben. Onlangs was het weer tijd voor de nieuwjaarswafelbak die ik traditioneel zowat ben beginnen geven voor mijn meter en peter. En ook de perfecte gelegenheid om mij Boch Dragon servies voor de eerste keer uit de kast te kunnen halen.

En ik kan er met enige trots bij zeggen: ze waren heel lekker, en geen enkele wafel was mislukt!

Nom!

Groot verdriet ten huize Endimi

Murphy liet nog niet direct los.

Zondag merkte ik dat één van de cavia’s die al eerder een luchtwegeninfectie had, toch weer zwaarder ademde. Ze at wel nog heel goed, dus nog geen paniek. Maandagochtend belde ik rustig de dierenarts op voor controle en ik kreeg een afspraak om 17u.

Zo gezegd, zo gedaan, maar met een uithuizige echtgenoot stond ik dus met cavia én 2 kindjes op het afgesproken uur op de drempel bij de dierenarts. De kinderen waren nieuwsgierig, keken hun ogen uit en legden uit wat het probleem was. De controle bevestigde: een intussen blijkbaar zware luchtwegeninfectie. Maar een prikje met antibiotica en ontstekingsremmer zou er de cavia snel doorheen moeten helpen!

Een piep van de prik en de cavia kroop in Manon haar armen om te bekomen. Dachten we. Luttele seconden later begon de cavia te schokken, de dierenarts haalde er de zuurstof bij, hielp met het ademen, checkte regelmatig of er nog hartslag was maar na een paar minuten viel het harde verdict: geen hartslag meer. Volgens de dierenarts waarschijnlijk combinatie van de infectie waardoor water op de longen, de stress van het vervoer en de toegevoegde stress van de injectie die een toeval veroorzaakten. Op vraag van de kinderen kregen we de overleden cavia mee in een doosje, om haar in de tuin te begraven onder de kerselaar (haar graf zal roos’kens dragen). Daar rust ze nu zacht, dinsdag deden we een mini begrafenis na school.

We reden ook onmiddellijk door naar de dierenwinkel waar ik voor de zekerheid eerst mee telefoneerde: er zou een cavia eenzaam achterblijven thuis, dus een nieuwe compagnon moest volgens de kinderen direct opgehaald! Een witte cavia was er niet bij deze keer, dus kozen ze voor een pikzwart superzacht en zeer handtam bolletje. Na wat gerommel in de kooi en het nodige gepiep hebben ze elkaar nu gevonden. De baby gedraagt zich als een redelijk opdringerige baby, en Sansa heeft de mama taak wonderwel op zich genomen. En de naam? Dat werd opnieuw Danaerys, ook een beslissing van de kinderen. Danaerys “Zwartje” II.

Euhm, Murphy?

Hoe mijn weekend verliep? Raar. Het verliep heel raar. Murphy raar.

Vrijdagochtend stuurt de echtgenoot mij een foto: een grote plas water in ons thuiskantoor. Het had die nacht nog veel geregend, en de wind stond vanuit een andere hoek, dus wij gingen ervan uit dat het ofwel grondwater ofwel insijpeling van de regen was. Maar dat water was zo schoon en helder… Na dweilen leek het weg. Die avond gingen we nog eens kijken en een verse plas had zich gevormd. Maar nu zag ik precies een stroompje, dat we dus volgden, om bij onze verwarmingsketel uit te komen! Niets insijpeling of grondwater, dat kwam recht uit de ketel en wie weet hoe lang al?

Het was vrijdagavond, maar gelukkig vond ik een loodgieter in de buurt die zo vriendelijk was om binnen het half uur langs te komen. Hij ontdekte het probleem, paste het tijdelijk aan en hij komt woensdag terug voor de definitieve reparatie. Aan een klep die 2 jaar geleden ook nog eens gerepareerd was. Intussen dan maar foto’s nemen van de schade, beschrijven wat er aan de hand is en een dossier voor de verzekering opstellen.

Toen wilde de pelletkachel niet starten. Hij herkende niet dat er een nieuwe zak pellets was toegevoegd. En het duurt wel even om die te rebooten. En opnieuw. En opnieuw.

We vluchtten naar de plaatselijke nieuwjaarsreceptie/kermis, waar de pannenkoeken en goeie koffie gratis zijn en de kinderen zich kunnen uitleven.

Thuisgekomen vielen de kinderen letterlijk over elkaar heen, met de nodige huilbuien tot gevolg…

Zondag zou rustig zijn. Tot er een gil van op de dochter haar kamer kwam. Haar bureau dat open en dicht zou moeten klappen viel letterlijk uit elkaar. Scharnieren om zeep en toen we dat probeerden te repareren beschadigden we ook het tafelblad. Goed. Een nieuwe dus. En deze keer wél van de IKEA. Ze heeft al gekozen ook:

Met schuifjes in plaats van zo’n klapsysteem. Nah.

De echtgenoot zou die avond ook vertrekken op zakenreis. Hij kreeg, gelukkig nog thuis, een sms dat de vlucht een uur vertraging had. Plannen om naar de luchthaven te gaan met het hele gezin dus maar omgegooid, gelukkig was de buurjongen bereid om te babysitten want intussen was het uiteraard bedtijd. Het uur vertraging werd anderalf uur, om uiteindelijk tweeënhalf uur later dan voorzien op bestemming te geraken wegens moeilijke bagage afhandeling.

En vandaag zou ik van thuis uit werken. Nu ja, werken. Het internet ligt er elk kwartier een paar minuten uit, dus remote werken is nogal euhm… stroef.

Murphy, het is goed geweest jom. Laten we het nu ietsje vlotter verlopen, ok?

Gedichtendag

Ik zing je, ik refrein je
Ik sherry je, ik wijn je
Ik speel je en ik vleugel je
Ik Rembrandt en ik Brueghel je

Ik koffie en ik thee je
Ik strand je en ik zee je
Ik spel je en ik blader je
Ik moeder en ik vader je

Maar ik wil jou zo graag iets vragen
Dat gaat veel verder dan een zoen
Ik wil jou zo graag iets vragen
Zou je voor mij wat willen doen

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb je onophoudelijk lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Met andere woorden
Blijf bij me, alsjeblieft

– Toon Hermans –

Gelukkig nieuwjaar!

Ja, ik heb er mijn tijd voor genomen. Quality time met het gezin voorop gezet en zo.

Maar we vierden Kerst met mijn schoon servies:

En veel cadeautjes: Mariokart en Super Mario Odyssey voor de Switch, 2 stuurtjes voor Mariokart, bijengin, Tupperware awesomeness, servies, elderflower gin, warme pantoffelsokken!

We gingen naar het Kerstboombal:

We deden van Nieuwjaar met de vriendengroep met een nieuwe toevoeging want één van de vrienden heeft er een vriendin bij.

De kinderen deden van Nieuwjaarsbrief:

Er was de maandelijkse team meeting van ons bedrijfje:

Wij gingen naar de Efteling en besloten dat het toch nog eens een extra bezoekje waard is:

En toen was het tijd om afscheid te nemen van de kerstboom… boehoe… dus nu: uitkijken naar nieuwe dingen in 2018!