Ikea rast hack

Manon had een beetje extra bergruimte nodig voor haar spulletjes. We gingen voor de super goedkope en simpele RAST ladenkast van Ikea: onbehandeld grenenhout, ondiep, eenvoudig te monteren. En dan deden we van hack: beetje witte beits, andere handvatten. En een groot deel van het werk kon ze zelf onder begeleiding doen!

Voor en na:

Gedichtendag 2020

Onvervreemdbaar


Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.


Ida Gerhardt
In: Het sterreschip, 1979.

2019 naar 2020

De eindejaarsfeesten zijn aangekomen. Tijd om terug te blikken en vooruit te blikken.

Het is een pijnlijk eindejaar voor mij. Vol scherpe herinneringen die mijn hart doen bloeden. Er zijn onomkeerbare dingen gebeurd vorige eindejaarsfeesten en de periode er vlak na. Dingen die mijn geloof in de mensheid extreem zwaar hebben onderuit gehaald.

En er zijn mensen rondom mij die stukje bij beetje dat geloof in de mensheid herstellen (jij daar ja, en jij, and you too!). De voorbije maanden en hopelijk ook in de maanden die nog komen. Het neemt niet weg dat het pijn doet. Verdomd veel pijn. Maar ook daar geraak ik ooit wel door. Het pad is nog niet beëindigd.

Dus maak ik om het evenwicht te vinden een lijstje van tegengewichtjes en positieve dingen in 2019, die ik meeneem naar 2020.

  • mijn eigen huis
  • mijn kinderen die het relatief goed doen gezien de situatie
  • hard werken maar er ook de vruchten van dragen
  • vrienden die mij graag zien en dat ook laten merken
  • een mooi kerstboompje
  • leuke plannen zoals sauna, musea en concerten

Elke keer er mij een golf van emoties overspoelt heb ik er tot nu toe doorheen kunnen zwemmen. Ook 2020 zal niet makkelijk zijn, want een aantal andere factoren zijn ook opgedoken die ik niet langer langs mij kan neerleggen. Stap voor stap. En voor ik het weet zal ook dat jaar weer voorbij gegaan zijn zeker? Zoals Kintsugi, mezelf repareren maar de barstjes mogen zichtbaar blijven. Ze maken deel uit van wat mooi is en wat ik geworden ben, ook al was ik compleet gebroken.

Afbeeldingsresultaat voor 2020 kintsugi

De tip die ik voor dit jaar wil meegeven aan mijn lieve lezers is dit: je bent niet alleen op deze wereld en je hebt een enorme invloed op de mensen rondom je. Dat is niet alleen een ongelofelijke verantwoordelijkheid om elke dag mee om te gaan, steeds bij jezelf denken wat je doet en hoe dit invloed kan hebben op een ander. Het is ook een prachtige gelegenheid om te helpen, met een oor dat echt gewoon luistert zonder oordelen, met een kleine daad, een simpel bericht, een warme knuffel, armen waar je veilig je tranen kan laten stromen. Dat doet deugd (en ook daar, je weet wie je bent, jij mooi mens!).

Ik wens van ganser harte dat nu maar ook na deze Kerstperiode ook jij zo’n mensen om je heen hebt, die af en toe, ook al is het slechts elke paar maand, zo eens een berichtje sturen van: “Hey, ça va? Ge weet, hier kan altijd een bordje extra bij he.”

2020, een mooi getal om naar te kijken, eendjes die uit vijvertjes stappen, startend aan een reis is wat ik erin zie. Een evenwichtig cijfer. Hopelijk gaat dat mooie dieper dan enkel de cijfertjes. En tot de volgende keer, nog eens echt en niet via tekst, met een warme kop thee of koffie, of zelfs iets anders, ergens op een terras. Zodat ik ook aan jou kan zeggen: dank je. Het kan misschien even duren, maar je mag mij verwachten.

Kippenvelmomenten: L’Homme de la Mancha

Vorige week kreeg ik een uitnodiging om mee te gaan naar de musical L’Homme de la Mancha in de KVS in Brussel. Deze musical die het verhaal vertelt van Don Quichote in een soort van play within a play werd 50 jaar geleden bekend dankzij de vertaling naar het Frans door Jacques Brel, die er met het thema nummer La Quete ook een ongelofelijke hit aan overhield.

De musical stond al heel lang op mijn verlanglijstje, dus ik twijfelde niet en nam de uitnodiging onmiddellijk aan!

Deze nieuwe bewerking van het stuk ter ere van de 50ste verjaardag van de vertaling kreeg bij de start van de toernee vorig jaar niet zo’n lovende kritieken. De voorstelling in haar huidige laatste ronde mogen meemaken, met een aantal kleine maar impactvolle aanpassingen, was voor mij een prachtig moment.

Vooral de sopraan Ana Naque liet bij mij een diepe indruk na, met de manier waarop ze haar acteerwerk combineerde met een prachtige stem die recht naar mijn hart ging. Haar Aldonza/Dulcinea bracht mooi de innerlijke tweestrijd naar voor: de hardheid van de wereld waarin ze leeft en toch nog vervoerd kunnen raken door de mooie woorden en daden van Don Quichote.

Uiteraard is ook Filip Jordens een geweldige aanwezigheid in het stuk. Zijn stem die zo dicht aanleunt tegen de stem van Brel en ook dezelfde slungelige lichaamsbouw doet je heel af en toe twijfelen of je niet in een tijdreis bent verzeild geraakt. De verschillen en gelijkenissen tussen Cervantes en Don Quichote in het play within a play gedeelte zijn subtiel en toch duidelijk genoeg, want ten slotte zijn ze één en dezelfde persoon: de dromer, de zoeker.

foto: Danny Willems / KVS website

Maar ook de rest van de cast is in mijn ogen een prachtig voorbeeld van diversiteit in een geheel. En de stille maar krachtige aanwezigheid van François Beukelaers maakt het gewoon af.

De allerlaatste voorstellingen zijn ingezet. In de KVS is het intussen afgelopen, dus de magistrale eindscène waarbij de achterkant van het theater opent om de acteurs de Brusselse straten te laten in wandelen kan je niet meer meemaken. Maar als je nog aan een kaart geraakt voor Antwerpen of Charleroi: ga er gewoon voor.

Of geniet heel kort nog even mee hier…

Aan het einde van de voorstelling werd het publiek gevraagd om bij wijze van actie en boodschap aan de Vlaamse regering die met het snijden in de subsidies voor cultuur de kansen van vele kunstenaars kleiner maakt in dit steeds vechtende landschap, nog eens mee te zingen met La Quete. Het zoveelste kippenvelmoment op een avond. Die nu in mijn geheugen gegrift staat. https://www.picuki.com/media/2192249349500559490

Ayreon: Into the Electric Castle (and other tales)

Het gebeurt zelden dat er een live optreden is van Ayreon. Arjen Lucassen startte Ayreon zelfs omdat hij niet meer live wilde gaan optreden.

Dus wanneer het gebeurt zijn de Ayreonauten op het appel. Vorig weekend waren er 4 voorstellingen om de 20ste verjaardag te vieren van het album “Into the Electric Castle”. Deze rock space opera wordt gebracht door een aantal gigantische namen in de rock wereld, zoals Fish, Anneke van Giersbergen en Damian Wilson.

De stage was geweldig, de muziek en de show nog beter, en als geweldige special guest en de narrator van het geheel: acteur John de Lancie (beter gekend uit zijn glansrol als Q in Star Trek: The Next Generation!).

Foto’s van het heerlijke event vind je op de facebookpagina van 013.

Mythandir, een wereld zo wijd…

Veel te lang geleden dat ik nog eens naar een LARP ging. Manticore IV, into the breach, was weer geweldig in de indrukwekkende locatie van Fort Barchon. We hebben gelachen, een traan gelaten, er zijn blauwe plekken te verzorgen,… en hopelijk hebben we de spelers een geweldig weekend kunnen geven. Kijk je even mee? En meer vind je op Manticore.be.

Toerist in eigen land: een bezoek aan het musée Folon

Ik wilde met de kinderen al een hele tijd een leuk museum doen. Zo eentje waar ze met grote ogen rondkijken en je als ouder ook intens kunt genieten van wat er te zien is. Wel, het musée Folon in Terhulpen is zo’n parel.

Om er te geraken is het eerst een stukje wandelen door het mooie bos van het Domein Solvay. Een mooie laan tussen aan de ene kant weelderige velden en aan de andere kant de prachtige vijver maken je al klaar voor de dromerige permanente tentoonstelling van en over Folon.

Uitzicht over de vijver in het prachtige park…

Je ziet het kasteel van het domein mooi op de heuvel staan wanneer je bijna aan de hoeve met de permanente tentoonstelling aankomt. Aan de ingang krijg je een geschreven gids mee voor de kinderen

Aan de ingang van het museum kregen we de familie korting en een pak kaartjes met uitleg op kindermaat, 1 à 2 kaartjes per zaal met wat meer over het thema, en waarop de kinderen best letten. Dan speelt er een korte video in het “etiket” van een reuzegroot boek, het boek met het verhaal van de fantastische wereld in het hoofd van Folon.

We stappen door het boek…

Het boek gaat open, en de bezoeker wordt uitgenodigd om ook die wereld in te stappen, door het boek.

De zalen gaan van de werken met aquarel via de tijdschriften en affiches die Folon maakte naar werken in andere materialen zoals de reeks schepen (combinaties met hout en karton), en de mooie gekende beeldhouwwerken. Ook het hoofd van Folon binnenstappen en de eindeloze spiegels bewonderen was een feest. De laatste zalen leggen focus op het atelier van de kunstenaar, en tonen aan de kinderen hoeveel studies en experimenten vooraf gegaan zijn aan de eigenlijke werken.

Zowel mijn kinderen als het aanwezige vriendinnetje vonden het geweldig. Op verschillende plekjes waren er filmpjes, zitplekken waar we samen een gesprekje hadden over het thema, wat de kinderen zelf konden herkennen in het werk, materiaalkeuze,… Ze waren vooral gefascineerd door het aquarelschilderen, dus kochten we in het museumwinkeltje een setje aquarelverfjes en ga ik binnenkort een paar goede penselen en dik papier halen, zodat ze hiermee kunnen experimenteren.

Kortom: als kind of volwassene is dit museum een dikke aanrader!

Meyboom

Ik wilde al zo lang eens gaan, en kijk dit jaar had ik de mogelijkheid om naar de Meyboom te gaan!

Zoals je hier kunt lezen zijn er verschillende legendes die de origine van de Meyboom proberen uit te leggen, maar het komt erop neer dat de boom moet gekapt worden en gedragen door een groep boomdragers naar een specifiek punt, en dat de boom rechtop moet staan vóór 17u. Dit gaat natuurlijk gepaard met de nodige pogingen. Dan wordt er een vlag in de boom gehangen.

Voor de gelegenheid zijn er ook de Brusselse reuzen (poeppe) aanwezig, maar dat is maar klein grut in vergelijking met hun gasten, de reuzen van Geraardsbergen!

Conclusie: een gezellig volksfeest waar ze mij nog vaker gaan zien!

Mijn nieuwe favoriete restaurant…

Het begon met een uitnodiging voor de Bar of Masks als event rond de lekkere Filippijnse Don Papa rum van de Bleeding Heart Rum Co. Daar waar de meeste rum uit het Caribisch gebied komt heeft deze een unieke afkomst: de helling van de vulkaan Mt. Kanlaon.

Don Papa cherry cask rum. Lekkerrrrr…

We raakten aan de babbel met de verantwoordelijke voor het merk, en hij bleek de eigenaar van een restaurant in Brussel waar we al van gehoord hadden: Humphrey. Het concept van Humphrey is echt leuk: gerechten met Fillipijnse invloeden, gemaakt om te delen met je tafelgenoten. De kaart verandert regelmatig, dus telkens opnieuw een nieuwe ontdekking (én bevat een hele kolom vegetarische schotels!).

Schelpen in curry met sake…

Bovenop het heerlijke eten is er ook nog een geweldige sommelier. Als het even kan: laat je verrassen bij het eten. Hij toverde voor ons al mezcal, sake, witte en rode wijnen en zelfs speciale geuze bieren op tafel die telkens perfect pasten bij de geserveerde schotels.

Rundsvlees op een schouderblad geserveerd…

Kortom: een aanrader.