Tag: dierenarts

Vinnige beestjes, die kittens

Gisterenavond ging ik naar het spreekuur van de dierenarts met onze Thomas O’Malley voor een reeksje inentingen. Hij begint uitgekeken te geraken op de living en keuken, en wij op de kattenbak. Nu hij netjes beschermd zal zijn mag hij leren buiten gaan, zodat hij zich daar binnenkort kan uitleven.

In de wachtzaal waren er 3 wachtenden voor mij. Allemaal honden van verschillend formaat: een beige windhond (blijkbaar een prijsbeest met stamboom), een jack russell en een pluizige chihuahua (bij een hip tienermeisje op schoot, bewaakt door mamalief). Het geurde er naar natte hondenpoten.

De bench in mijn hand wiegde even wat verontrust. Luttele minuten later hoorde ik diepe keelgrommen uit de kitten komen zoals ik hem nog nooit hoorde doen, laat staan dat ik dacht dat een kitten zo’n geluid kan produceren! Een blik in de bench toonde dat mijn tijger in een puntige bal pluis veranderd was. Ik zette hem iets verder van de honden weg, maar de windhond kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en moet toch even snuffelen. De kreet uit de bench deed de hond snel terugdeinzen. De jack russell moest dan tonen dat hij stoerder was en kwam ook even snuffelen. Deze keer was de aanval zo stevig dat de bench 20 cm versprong!

Vinnige beestjes, die kittens.

Na al de emotie hadden we later zoiets liggen:

kitteh

 

Intussen maakte ik ook nog een afspraak voor 6 februari. We gaan het kattenbestand in de buurt niet nog meer opdrijven 😉

Kitten

We gingen eens langs bij de crèche om te zien hoe het daar gaat, Manon wilde nog eens dag zeggen aan de kleinere kindjes die pas in november naar school gaan. Nu ik er toch was, of we een kitten wilden? Euhm. Mijn man had het al een tijdje over een kitten, hij droomt al jaren van een tijgerkat. Was dit nu toch toevallig een mooie grijze tijger zeker? Een katertje.

Gisteren ging ik dus eens kijken naar het beestje dat van groot lawijt aan het doen was in een bench aan de crèchedeur. We namen het maar mee, Manon sprong op en neer van opwinding en mijn man smolt direct.

Bij het uit de bench halen vond ik toch dat het beestje een vuil oogje had. Dezelfde avond begon het ook nog te niezen. Uhoh. Op woensdag geen spreekuur bij de dichtstbijzijnde dierenarts, wel afspraak mogelijk dus ik belde toch eens. Hij vond het ook onrustwekkend en liet me direct komen. Zoals ik vermoedde: kattenniesziekte. Gelukkig had ik het snel opgemerkt en is het nog niet te erg. Een week tot 10 dagen 3x per dag druppels in oogjes en neus, over 2 weken inenting en over 6 weken de volgende reeks inentingen. Valt nog mee dat ik thuis ben en immuun aan toxoplasmose!

Dus nu hebben wij een Thomas O’Malley in huis. Alstublieft: