Nat. En koud. En gezellig. En leuk. En mooi.
En dat allemaal ondanks het feit dat ik er medewerker was. Echtgenoot was stagemanager van danstempel 2 en ik hielp waar nodig: drank halen voor de muzikanten, drankstock backstage aangevuld houden, muzikanten ontvangen, podium helpen opruimen zodat de techniekers plaats hadden om af te breken en op te stellen, in de gutsende regen helpen de zijflappen van de tenten dicht te maken, of ’s ochtends net helpen de tentflappen open te maken, CD’s verkopen voor de muzikanten zodat zij zich met hun set kunnen bezighouden,…
De meeste groepen uit mijn vorige post heb ik dus zelf niet gezien, maar in onze eigen tent was er meer dan genoeg ambiance en ontdekking:
- Brotto Lopez Sextet: ongelofelijk goeie bassist dat die mee hadden! En de rest van de groep was ook niet mis 😉 wel veel rondeau maar dat is ook leuk
- Sous le Pont: een verrassende combinatie van trombone, chromatische accordeon en xylofoon, de muziek deed heel filmisch aan, een lust voor het oor, en dat vond Aidan op zondag ook, hij verdween plots in de menigte, om naar het podium te lopen en met grote ogen en open mond naar de muzikanten te staren
- The Reunion: een nieuw project van Pablo Golder, met zangeres erbij, een moderne interpretatie van folk maar zeker dansbaar!
- Lost Highway: 2 van de muzikanten kennen we al uit een andere groep, namelijk Caspar en Stijn van Hot Griselda. Even pompend maar toch nog anders zetten ze samen met nog 3 Fransen de dansvloer in vuur en vlam, hun demo CD’s vlogen de deur uit!
En zoals steeds zeer lekker kwalitatief eten, met zelfs een volledige veggie bar. Op zondagnamiddag werkte ik niet meer maar moest de kindjes opvangen. Zij amuseerden zich rot tussen de dansers en op het springkasteel of bij het schminken. Gezelliheid troef, zoals steeds. Op naar volgend jaar!
