Babyspullen zoeken op het internet is nu een zalige bezigheid, en ik kwam bij de wiegjes het volgende hebbeding tegen: de Stokke Bounce ‘n’ Sleep!
Deze wieg voor overdag is gemaakt om perfect te combineren met het Stokke wipstoeltje dat er perfect in past. Het wipstoeltje kan je ook als binnenhuisdraagmand gebruiken en kan in verschillende standen gezet.
Leuk concept!
Een weekje braaf 90% van de tijd plat in de zetel doorgebracht. Vrijdag gingen we dan op controle bij de gyne. Nakijken van de baarmoederhals heeft op dit punt in de zwangerschap blijkbaar geen nut, maar omdat het liggen ook goed geholpen heeft maakt ze zicht er op dit ogenblik niet al te veel zorgen over. Ik moet het rustig aan blijven doen en iets laten weten indien ik terug zo veel harde buiken krijg. Voor de zekerheid ook een staaltje urine naar het labo gestuurd, om zeker te zijn dat ik zonder het te weten niet met een blaasontsteking of zo zit, dat kan blijkbaar ook zo’n effect geven.
Bij de controle hoorde ook een echo. Ook hier alles tiptop: geen hazenlip of open buikje, rug was wat moeilijker te zien want baby wilde niet echt meewerken, lijkt nu al enorm op de grote zus! Hartkamertjes aanwezig, beweeglijke baby. Dus ook hier weer: alles ok maar zien dat ik het rustig hou, we willen vermijden dat ik vroeg thuis moet blijven he!
En we weten nu ook wat het wordt. We gaan er geen geheim van maken, maar graag wel een persoonlijk vraagje als je je nieuwsgierigheid niet kunt bedwingen 
Hectisch kan je het wel noemen de voorbije weken. Ik ging moedig door, maar tegen zaterdagnamiddag gaf mijn lichaam het eerste signaal dat het er eigenlijk niet mee kon lachen. Wat rusten en een ontspannende babbel hielden me echter vlot op de been, ik deed er zelfs nog een lekkere twunch bovenop.
‘s Nachts sliep ik zeer slecht met dromen die niet veel goeds voorspelden. Zondagochtend wilde ik het een en ander regelen in het huishouden, maar nu was het zeer duidelijk: harde buiken. Op 18 weken.
Telefoontje naar de materniteit dus. De vroedvrouw maakte zich er niet veel zorgen over: de zetel in en rusten en als het na 2 uur niet minder werd eens binenkomen. Het rusten hielp wel degelijk maar niet helemaal. Deze ochtend trok ik dus naar de huisdokter die me zonder pardon een week platte rust voorschreef. Geen risico’s, geen tegensputteren. Baby op de eerste plaats.
Dus lig ik hier braaf, voetjes omhoog. De eeepc aan mijn zijde en een stapeltje boeken die al even wachten om gelezen te worden. Platte rust zal het zijn.
Ik heb het hier al eens gezegd: een zwangerschap is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik heb last van serieuze bekkenpijn en gezwollen voeten. Dat wil ook zeggen dat ik zwaar beperkt word in mijn schoenenkeuze. Platte schoentjes zijn de norm voor de rug, en liefst ook zo comfortabel mogelijk om de gezwollen voeten de nodige plaats te bieden. O ja, en de kinesiste vertelde me ook dat teenslippers en dergelijke uit den boze zijn: de schoen moet aan mijn voet blijven, dus rondom gaan.
Maar mag het ook elegant zijn aub? Ik had 2 jaar geleden Puma ballerina’s in het zwart, en vorig jaar tijdens de solden kocht ik me een tweede paar omdat het eerste zo versleten was door intensief gebruik. Zalige dingen! Comfortabel en elegant!
Ook nu heb ik me even laten gaan, na een stevige zoektocht bestelde ik deze pareltjes:
Ik vind ze alvast prachtig 
Toen ik vorige keer zwanger werd was dat in maart. Gevolg: tegen de zomer aan had ik zwangerschapskledij nodig. Ik kreeg hier en daar een doosje te leen en in Florida shopte ik me te pletter voor leuke en goedkope zwangerschapskledij. (als je naar de US gaat en zwanger bent/een zwangere vrouw plezier wilt doen: Gap mom, Motherhood en zo zeker bezoeken) Toen we dat jaar ook best wel een “Indian Summer” hadden kon ik dus ook me behelpen met een paar bolero’s om het zo tot aan de bevalling eind november te rekken. De geleende kleren gaf ik netjes terug aan de eigenaressen.
Fastforward.
Deze keer ben ik zwanger geworden in januari. Tweede kindje, veel sneller een buikje. De zwangerschapskleren kwamen dus snel uit de kast. Allemaal veel te zomers voor ons lenteweer in ons Belgenland. Kijk maar eens naar buiten en naar de thermometer: het vriest dus wel ‘s nachts hé! Mijn garderobe voldoet dus NIET.
Dan maar eens naar een paar winkels gaan kijken: 2 broeken, een rokje, een t-shirt, een paar collants. Dat is hier duur jom! Of als je het niet duur wilt maken en bijvoorbeeld naar de H&M gaat kijken zijn er alleen maar tentzeilen en broeken die mij veel te klein zijn zelfs als ik 3 maten groter neem dan normaal. Mag je niet mooi en zelfs een beetje sexy zijn tijdens je zwangerschap als je wat minder budget hebt?
Mooie dingen, daar zag ik massa’s van. Maar gezien de verbouwing en het feit dat je ten slotte ook een babykamer en zo moet klaarmaken (en wat als nummer 2 een jongetje blijkt te zijn? kan hem moeilijk in een kleedje steken) kan ik het me even niet permitteren om 50€ uit te geven aan pakweg een t-shirt en 150€ aan een goed zittende jeansbroek.
Mijn Belgische pro-tips so far: koop 1 of 2 dure stukken die je te pletter draagt (Zerotonine of zo), ga langs bij Prémaman voor collants en t-shirts en voor de rest: laagjes, laagjes, laagjes!
Week 14 en we zitten thuis. Bloeddrukval zorgde voor 4 dagen verplicht verlof, de gyneacologe wilde me de hele week schrijven, maar dan vrees ik dat er een zenuwtoeval op me ligt te wachten op het werk!
De pruts in de buik doet het meer dan goed, intussen al 7,5 cm en alles erop en eraan, ziet er goed uit tot nu toe. De voorspelde datum werd weer naar voor geschoven: 24 is de nieuwe ETA. En lang leve de zwangerschapskleren: de eerste kilo’s zijn er al bij en gewone kledij past al niet meer.
So far so good!
Weten jullie wat ik verschrikkelijk vind aan zwanger zijn? Niet dat ik soms misselijk ben, dat valt mee. Ik heb 3 zwangerschapskwaaltjes die minder vaak voorkomen. In volgorde van de tijdslijn:
Eerst krijg ik bekkenpijn. En die heb ik vroeg in de zwangerschap: vanaf 8 weken is het zover en op gezette tijden voelt het alsof er messen in de rechterkant van mijn bekken steken. Niet fijn. Bekkenoefeningen ken ik a jaaaaaren (10 jaar balletschool weetuwel) en die halen niets uit. Massage door de kine helpt een beetje, dan zijn het geen draaiende messen maar enkel stekende messen die erin zitten. Dat moet ik ondergaan tot ik een dikke 20 weken ver ben en een osteopaat mij kan verlossen, want het probleem zit niet in mijn bekken maar in mijn voeten en nek.
Tegen dan begin ik te snurken. Daar is ook een medische verklaring voor, maar anti-snurk middeltjes zijn uit den boze natuurlijk. Die Breathe Right neusplakkers helpen een beetje, maar de enige manier voor mij en mijn man om een degelijke hoeveelheid nachtrust te pakken te krijgen is een heel nest van kussens in bed te installeren samen met mijn worstkussen zodat ik half zittend slaap. Romantisch he?
Ten slotte ga ik plots belachelijk veel water ophouden. Echt dramatisch veel: ik kom precies keiveel bij tijdens de zwangerschap maar dat is dus allemaal water he. Anders kunt ge tussen hoogzwanger en een week bevallen geen 13 (!) Kg lichter wegen. Op den duur moet ik schoenen van minstens een maat groter dragen, en voelt het gewoon raar om te stappen. Maar ik blijf zo net onder die grens hangen waar het oedeem gevaarlijk wordt, dus ik kan er niets aan doen behalve veel de voetjes omhoog leggen en wisselbaden nemen, maar dat gaat natuurlijk niet op het werk.
Zo nen baby, ge moet er iets voor over hebben zenne… zo weet u het, het is niet allemaal rozengeur en manenschijn zo’n zwangerschap. Om nog maar over die fameuze roze wolk te zwijgen die iedereen beweert op te zitten vlak na de bevalling. Bij mij was het een onweerswolk en ze hing boven mijne kop. Huilbuien, rotgevoelens, eenzaamheid en een baby die aan projectielbraken doet zijn zo niet mijn definitie van drijven op een roze wolk.
Maar net zoals toen, this, too, shall pass.
De goeie verstaanders hadden hem al door met de vorige post. Als alles goed gaat komt er rond 28 september een pruts bij in huis. Tegen dat Nummer 1 volledig uit de pampers is komt de volgende eraan!
Ik vind het wel goed gepland van de natuur (deze keer was het niet van boempatat van de eerste keer raak): als pruts net zoals de vorige keer zich zo ongeveer op tijd aankondigt moet ik op verlof vanaf 21 september en blijf ik thuis tot begin januari. Als ik wat zuinig ben met mijn gewone verlofdagen kan ik vanaf 3 september thuis blijven en mij nog een kleine maand concentreren op het naar school gaan van Manon.
Het is intussen een echte babyboom rondom mij: we zijn met 3 collega’s tegelijk zwanger op dezelfde dienst, en ik weet dat er aan de andere kant van het gebouw nog eentje zit. Gezellig!
Ik had zo’n spaarkaart van Dreamland vol gekregen tot een bon van 15€. Kwam perfect uit: ik had nieuwe spenen nodig voor de flesjes van Manon en ook een cadeautje voor een pasgeborene in onze vriendenkring. Dus kwam ik voor het eerst sinds lang nog eens op de baby-afdeling terecht. Mijn oog viel op de volgende set hilarische rammelspeeltjes van Hoppop, de rambla:
Niet meer de typische rammelaar: elk figuurtje heeft een ander geluidje. Zand, belletjes en balletjes. Ze kosten rond de 10€ en ik vind het een super cadeau voor babietjes met ouders die houden van design!
